ΣΤΗΝ Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας κατάφεραν να εισπράξουν πολιτικά κέρδη και να κυβερνήσουν για μία τετραετία υποσχόμενοι φαντασιακές λύσεις για υπαρκτά προβλήματα. Αν και στη συνέχεια κατέρρευσαν στο 17%.
ΥΠΗΡΞΑΝ, όμως, και πολλά κόμματα «μίας ή δύο χρήσεων» στις κάλπες. Από τη Χρυσή Αυγή, τους ΑΝ.ΕΛ., το κόμμα Λεβέντη, την «Ελληνική Λύση», τον Βαρουφάκη, τη «Νίκη», τους «Σπαρτιάτες» και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου έως τα κόμματα Καρυστιανού και Λατινοπούλου, ενώ σύντομα θα ιδρυθεί και η «νέα Πολιτική Ανοιξη» του Αντώνη Σαμαρά.
Η ρητορική όλων αυτών των αριστερών ή δεξιών αντισυστημικών κομμάτων κινείται, πάνω – κάτω, στο ίδιο μήκος κύματος, ακολουθώντας τη στρατηγική των αντίστοιχων κομμάτων στο εξωτερικό: «τα παλαιά κόμματα έχουν αποτύχει και είναι διεφθαρμένα», ενώ παράλληλα υπόσχονταν χρήμα, πολύ χρήμα, το οποίο προφανώς και δεν υπάρχει, αλλά και «να ξεβρομίσουν τον τόπο» βάζοντας φυλακή τους πολιτικούς των συστημικών κομμάτων ή «να αναλάβουν την εξουσία “πατριώτες” αντί για τους “προδότες” που κυβερνούν». Τοξικότητα, διχασμός και λαϊκισμός.
ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ τα χρόνια και με το τέλος των μνημονίων γεννήθηκαν άλλες «αφορμές»: από την ακρίβεια της ενεργειακής κρίσης που δημιούργησαν οι πόλεμοι έως την εργαλειοποίηση της εθνικής τραγωδίας των Τεμπών και τη σκανδαλολογία.
ΚΑΠΩΣ έτσι φτάσαμε πριν από ενάμιση χρόνο να έχει εκτοξευθεί στη δεύτερη θέση των γκάλοπ η «Πλεύση» της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αλλά και σε απίστευτες δηλώσεις πολιτικών που δήλωναν πως η Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
ΕΙΔΙΚΑ το κόμμα Καρυστιανού παρουσιαζόταν ως αυτό που θα «γκρέμιζε» το πολιτικό σκηνικό. Στις δημοσκοπήσεις η δυνητική ψήφος ξεπερνούσε κάποια στιγμή ακόμα και το 25%. Η πραγματικότητα δείχνει πως μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες από την ίδρυσή της η «Ελπίδα» διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη, με αποχωρήσεις και βαριές καταγγελίες πρωτοκλασάτων στελεχών της.
ΤΗΝ ίδια ώρα ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιστρέψει στο πολιτικό σκηνικό, υποτίθεται με ένα νέο κόμμα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας «νέος ΣΥΡΙΖΑ». Με την παλιά ρητορική και τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών να προέρχονται από την Κουμουνδούρου.
ΟΛΑ τα παραπάνω, βέβαια, έχουν ως αφετηρία τα επώδυνα μνημονιακά χρόνια και το περιβόητο «όχι» του δημοψηφίσματος. Αυτή είναι η βασική δεξαμενή από την οποία αντλούν ψηφοφόρους και δεν έπεσε ποτέ κάτω από το 50% του εκλογικού σώματος.
ΕΥΤΥΧΩΣ, βέβαια, για τη χώρα και τους πολίτες η Ν.Δ. όχι μόνο άντεξε σε όλη αυτή την υπερδεκαετή περιπέτεια, αλλά κέρδισε και δύο εθνικές κάλπες με 41%, έχοντας ως βάση τους πολίτες που ψήφισαν «ναι» στο δημοψήφισμα, αλλά και κάποιους που αντελήφθησαν την πολιτική εξαπάτηση εκείνης της εποχής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κεντροδεξιά παράταξη ακολουθώντας τον δρόμο του ορθολογισμού έχουν καταφέρει να πάνε την Ελλάδα πολλά βήματα προς τα εμπρός. Και, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, θα κερδίσουν για τρίτη σερί φορά εθνικές εκλογές, διεκδικώντας κάτι που δεν έχει επαναληφθεί ιστορικά, μια τρίτη αυτοδύναμη κυβερνητική θητεία.
ΤΩΡΑ, το ποια από τα αντισυστημικά κόμματα θα πάνε καλά στις κάλπες, ποια θα αντέξουν ή ποια θα «ξεβραστούν» όπως πολλά στο παρελθόν θα φανεί την άνοιξη του 2027. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι «πολιτικές αυτ-απάτες», με «σκισίματα μνημονίων ή ακρίβειας», «ξυλολιάδες» και σκανδαλολογία ούτε μπορούν να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και των πολιτών ούτε είναι αξιόπιστες.
Greece
