Στις κυβερνήσεις λέγεται ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να συρρικνωθούν επειδή τα χρήματα είναι περιορισμένα. Ωστόσο, μια νέα έκθεση του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης αναφέρει ότι οι χώρες θα μπορούσαν να εισπράξουν επιπλέον 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως χωρίς να αυξήσουν τους συντελεστές φορολογίας των επιχειρήσεων. Η απάντηση είναι η φορολόγηση των πολυεθνικών κερδών όπου λαμβάνει χώρα η πραγματική οικονομική δραστηριότητα – γνωστή ως ενιαία φορολογία. Δεν δημιουργούνται νέα κέρδη. Τα έσοδα απλώς μεταφέρονται από τους φορολογικούς παραδείσους όπου τα κέρδη «καταγράφονται» στις χώρες όπου οι εργαζόμενοι παράγουν και οι πελάτες ξοδεύουν. Η μετατροπή αυτής της αρχής σε παγκόσμιο φορολογικό πρότυπο εξαρτάται από την έναρξη των συνομιλιών του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη τη Δευτέρα. Με βάση το πρότυπο του κλιματικού καθεστώτος του ΟΗΕ, μια σύμβαση δημοσιονομικού πλαισίου θα δημιουργήσει το διοικητικό όργανο και τις διαδικασίες, με πρωτόκολλα που θα παρέχουν λεπτομερείς κανόνες. Ο ΟΗΕ θέλει συμφωνία μέχρι τα τέλη του 2027. Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ αποχώρησαν πέρυσι και προέτρεψαν και άλλους να ακολουθήσουν. Καμία δεν το έκανε. Οι πλούσιες χώρες κερδίζουν περισσότερο όταν οι εταιρείες πληρώνουν φόρους εκεί που εργάζονται οι άνθρωποι, όχι εκεί που τα κέρδη εξαφανίζονται σε παραδείσους, επειδή οι οικονομίες τους είναι οι μεγαλύτερες. Η Βρετανία θα εισέπραττε περίπου 13 δισεκατομμύρια λίρες επιπλέον ετησίως σε φορολογικά έσοδα – τα δύο τρίτα του κόστους ενός συστήματος κοινωνικής φροντίδας τύπου NHS. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν αρκετά για να τετραπλασιάσουν τις δαπάνες για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή. Ωφελούνται επίσης και οι φτωχότερες χώρες. Η έκθεση υπολογίζει ότι ο παγκόσμιος νότος θα λάβει 156 δισεκατομμύρια δολάρια σε ένα χρόνο – περισσότερα από όσα έχει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε δάνεια προς αυτά τα έθνη. Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, οι πολυεθνικές θα μπορούσαν να φορολογηθούν εκεί που πραγματικά δραστηριοποιούνται. Οι κανόνες που θεσπίστηκαν για τον εταιρικό κόσμο της δεκαετίας του 1920 – όταν κυριαρχούσαν οι εθνικοί βιομηχανικοί γίγαντες – θα αντιμετώπιζαν επιτέλους τις σημερινές εταιρείες που οργανώνονται γύρω από άυλα περιουσιακά στοιχεία και παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, καθώς και κέρδη εντελώς διαφορετικής κλίμακας. Το 1929, η General Motors είχε ισοδύναμο 4,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα κέρδη της Apple πέρυσι ήταν 112 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό που η έκθεση αποκαλεί «διαφοροποιημένους» φορολογικούς παραδείσους, όπως η Ελβετία και η Ολλανδία, θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν τις ζημίες αυξάνοντας τους συντελεστές. Τα καθαρά κέντρα κρατήσεων, όπως τα Νησιά Κέιμαν, δεν θα μπορούσαν. Οι συνομιλίες υποδηλώνουν ότι τα κράτη αρχίζουν να ανακτούν εξουσίες που παραδόθηκαν στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης σε εταιρικούς δικηγόρους και ιδιωτικά δικαστήρια. Ένα πρωτόκολλο θα επέτρεπε στις χώρες να φορολογούν τις ψηφιακές και άλλες διασυνοριακές υπηρεσίες χωρίς να περιμένουν οι εταιρείες να εγκαταστήσουν εγχώρια γραφεία, αμβλύνοντας τις εμπορικές απειλές του κ. Τραμπ. Ένα δεύτερο θα μπορούσε να προχωρήσει παραπέρα, μετατοπίζοντας τις φορολογικές διαφορές από τη μυστική διαιτησία επενδυτή-κράτους σε ένα πιο ανοιχτό, δημόσια υπόλογο σύστημα υπό την ηγεσία του ΟΗΕ. Η κατεύθυνση είναι αδιαμφισβήτητη. Η Ιρλανδία, η οποία αντιμετωπίζει εκτιμώμενη ετήσια φορολογική ζημία 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχει ήδη αρχίσει να βάζει στην άκρη μέρος των «απροσδόκητων εσόδων από εταιρικούς φόρους» σε ένα νέο ταμείο – μια παραδοχή ότι τα έσοδα δεν θα διαρκέσουν. Η Ινδία και η Νιγηρία έχουν θεσπίσει νομοθεσία έτσι ώστε οι εταιρείες που επωφελούνται από τις οικονομίες τους να μην ξεφεύγουν από το φορολογικό δίχτυ μόνο και μόνο επειδή λειτουργούν σε διασυνοριακό επίπεδο. Η Βρετανία έχει καθυστερημένα υποστηρίξει μια στροφή υπό την ηγεσία του ΟΗΕ προς τη φορολόγηση της πραγματικής δραστηριότητας. Η υπεράσπιση των κανόνων που συνδέονται με το υπεράκτιο δίκτυό της ήταν πολιτική.
