Και ενώ άπαντες υποκλίθηκαν στην υπεροχή των Ελλήνων ποδοσφαιριστών, η «Bild», στο γνωστό πικρόχολο ύφος της, έγραψε: «Ενας ποδοσφαιρικός νάνος έβαλε φρένο στον Κλοπ». Φαίνεται πως δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από την ιστορία του Δαυίδ και του Γολιάθ.
Πριν από μερικά χρόνια η ίδια εφημερίδα έγραφε για τη «Μέρκελ που σώζει την Ελλάδα με τα δικά μας χρήματα». Και δεν ήταν η μόνη. Υπήρχαν πολλές φωνές τόσο στη Γερμανία όσο και σε όλη την Ευρώπη που είχαν ξεγραμμένη την Ελλάδα και ήθελαν να τη δουν εκτός Ευρωζώνης. Βοήθησαν βέβαια και κάποιοι δικοί μας, που έβαζαν το ένα αυτογκόλ μετά το άλλο, και τώρα θέλουν πάλι να επιστρέψουν ως… σωτήρες. Ομως, το θέμα μας σήμερα δεν είναι ούτε η εγχώρια αντιπολίτευση ούτε οι αντιδράσεις τύπου «Bild». Δεν είναι ούτε καν ο συγκεκριμένος αγώνας, αλλά αυτό που συμβολίζει: τη μεγάλη επιστροφή της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα και ειδικά στην οικονομία.
Πλέον είμαστε στην εποχή που η Γερμανία οφείλει να διαβάσει και να ερμηνεύσει το ελληνικό success story. Το έχει ήδη κάνει δηλαδή, με τη βράβευση του Ελληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στο Βερολίνο, για τα επιτεύγματα της ελληνικής οικονομίας, παρουσία του Γερμανού καγκελάριου. Η Ελλάδα είναι σε θέση όχι απλώς να παράσχει τεχνογνωσία για την ψηφιοποίηση του κράτους και την προσέλκυση επενδύσεων, αλλά να αποτελέσει πηγή έμπνευσης συνολικά για την Ευρώπη. Κάτι που είχε αποτυπωθεί με τον πιο εύγλωττο τρόπο στη συνέντευξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt», με τον δημοσιογράφο Jan Hildebrand να ζητά από τον Ελληνα πρόεδρο του Eurogroup «κάποια συμβουλή για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών».
Να λοιπόν που το παιχνίδι ανατράπηκε. Μόνο που η διακυβέρνηση μιας χώρας, ειδικά σε ταραγμένους καιρούς σαν τους σημερινούς, έχει πολύ σκληρούς κανόνες και την πιο δύσκολη εξέδρα που υπάρχει, τους πολίτες. Οι οποίοι αποθεώνουν ή αποδοκιμάζουν εκείνους που κρατούν τις τύχες τους στα χέρια τους, κάθε λεπτό που περνάει. Ας μην εκπλήσσονται λοιπόν από τη νίκη της Εθνικής ούτε από τις νίκες της Ελλάδας. Παρά τη διάσημη φράση του Γκάρι Λίνεκερ, στο τέλος δεν νικούν πάντα οι Γερμανοί.
