Θα είχαμε ακρίβεια με Τσίπρα ή Ανδρουλάκη; Μπα!

Η «γιαγιά Μαρικάρμεν» όμως δεν είναι παρά ένα σύμβολο για το τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ισπανία. Λείπουν 750.000 σπίτια από τη Μαδρίτη, λένε οι ειδικοί του real estate, ενώ οι δεκάδες χιλιάδες που βρίσκονται στους δρόμους φωνάζουν: «Η κατοικία είναι για να ζεις, όχι για κερδοσκοπία». Αλλά φωνάζουν και για τα καύσιμα και την ακρίβεια.

Ο Μερτς στη Γερμανία ανακοίνωσε μείωση του φόρου για τα καύσιμα κατά 17 λεπτά, κάτω από την ασφυκτική πίεση των αντιδράσεων για την άνοδο των τιμών των καυσίμων, αλλά και των διαδοχικών ηττών που υπέστη από το ακροδεξιό AfD και το αριστερό Die Linke. Αυτής της τάξης η μείωση λύνει το πρόβλημα; Και θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί επαρκής στην Ελλάδα;

Στη Γαλλία επίσης βγήκαν πολλοί στους δρόμους για τις υψηλές τιμές στα καύσιμα, ενώ όλες οι μετρήσεις εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2027 δείχνουν ότι στον δεύτερο γύρο περνούν η Μαρίν Λεπέν με μεγάλη διαφορά και ο αριστερός Μελανσόν, υποσχόμενοι «διαγραφή χρέους» και «τσαμπουκάδες» με την Ε.Ε.

Κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες «βράζουν» λόγω των συνεπειών της νέας ενεργειακής κρίσης που έχει προκαλέσει ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή, τον οποίο κανείς δεν δείχνει να θέλει να τελειώσει, καθώς οι ΗΠΑ αποκομίζουν τεράστια κέρδη από το εμπόριο των δικών τους καυσίμων και το Ιράν, παρά τις μεγάλες οικονομικές συνέπειες που αντιμετωπίζει, δείχνει να απολαμβάνει τον τίτλο της χώρας που ανάγκασε τον Τραμπ να μη νικήσει στον πόλεμο.

Οι πιο μεγάλες αντιδράσεις, λόγω και των μεγαλύτερων συνεπειών, εκδηλώνονται στην Ευρώπη. Στην «ωραία κοιμωμένη», η οποία, ενώ έχει απειληθεί ήδη το βιοτικό επίπεδο των λαών της, αντιδρά σε αυτόν τον πόλεμο με κάτι λιανοτούφεκα, σαν αυτό του καγκελαρίου Μερτς.

Κι εδώ στη χώρα όπου ευδοκιμεί η φαιδρά πορτοκαλέα, ο καθένας αντιπολιτευόμενος λέει το κοντό και το μακρύ του και γενικώς ό,τι του κατέβει στην κεφαλή του, όχι για να συμβάλει στην αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος, αλλά για να ισχυροποιήσει το ασθενές αφήγημα της «ακρίβειας Μητσοτάκη». Αν υπήρχε η πολυτέλεια, θα άξιζε π.χ. να ανατεθεί η αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης που έχει πανευρωπαϊκές διαστάσεις στον Α. Τσίπρα, που θυμίζει τον Μπομπ τον Μάστορα με τα «4 εργαλεία». Ή στον Ν. Ανδρουλάκη, χρόνια ευρωβουλευτή, ο οποίος αγνοεί ακόμα πως μια χώρα που βρίσκεται στο όριο των δαπανών τις οποίες μπορεί να κάνει βάσει των ευρωπαϊκών κανόνων μπορεί να μειώσει δραστικά τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Αν γινόταν κι αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνο για τη χώρα να κατρακυλήσει πάλι στον γκρεμό της χρεοκοπίας ή της αυστηρής επιτήρησης, που θυμίζει μνημονιακές εποχές, θα άξιζε τον κόπο. Θα καταλάβαινε και ο τελευταίος πολίτης ότι ούτε οι τιμές των καυσίμων θα έρχονταν στα προ κρίσης επίπεδα ούτε η ακρίβεια θα εξαφανιζόταν τρομαγμένη από το μπόι των δύο ηγετών.

Αλλωστε, και οι δύο κάνουν ένα λάθος: θεωρούν ότι το 65%-70% που εκφράζει τη δυσαρέσκειά του –πού αλλού;– στην κυβέρνηση συμφωνεί με τις δικές τους προτάσεις για την αντιμετώπιση των πολύ ψηλών τιμών των καυσίμων και της ακρίβειας. Αλλά φευ για τους ίδιους. Αν ίσχυε αυτό, τα ποσοστά τους δεν θα ήταν τόσο μικρά σε σχέση με τα ποσοστά της Ν.Δ. και η καταλληλότητά τους για πρωθυπουργοί δεν θα ήταν μικρό κλάσμα της καταλληλότητας του Κ. Μητσοτάκη. Το δεύτερο λάθος που κάνουν είναι ότι αδυνατούν να καταλάβουν ότι αυτό το 65%-70% των δυσαρεστημένων περιλαμβάνει κι ένα ποσοστό πολιτών οι οποίοι ψηφίζουν Ν.Δ. Γιατί ποιοι –εκτός ελαχίστων– δεν είναι δυσαρεστημένοι απ’ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση; Δυσαρεστημένοι είναι, αλλά καταλαβαίνουν ότι όλο αυτό που βάφτισαν ελαφρά την καρδία «ακρίβεια Μητσοτάκη» είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο.

Οσο και να φωνάζουν, ισχυριζόμενοι ότι έχουν τη μαγική λύση στο τσεπάκι τους, τους ακούν μόνο όσοι θα τους άκουγαν ούτως ή άλλως, όποια λαϊκίστικη παρόλα κι αν έλεγαν. Κι αυτό εξηγεί γιατί η κυβέρνηση, μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια διακυβέρνησης και με σοβαρά υπαρκτά προβλήματα, προηγείται περίπου με double score, χωρίς να υπάρχουν στοιχειώδεις προϋποθέσεις για εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.

ΑΙΧΜΗ 

ΟΙ «ΤΡΕΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ» ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Ο λόγος, ο τρόπος και το ύφος του Α. Γεωργιάδη σε κάποιους αρέσουν πολύ και σε άλλους καθόλου. Σε όσους αρέσει, μαζί με το έργο του, τον ψηφίζουν και με τα δύο χέρια. Οσοι δεν τον συμπαθούν τον στοχοποιούν και τον θεωρούν Νο1 κίνδυνο για τον δημόσιο διάλογο.

Ολα καλά ως εδώ, Δημοκρατία έχουμε. Ωπ! Εχουμε; Εχουμε, όταν κάποιοι προτείνουν στα ΜΜΕ να μην τον καλούν και να μην του δίνουν τον λόγο; Οταν προτείνουν τη φίμωσή του;

Κι όμως τόλμησαν τρεις κυρίες, οι δύο δημοσιογράφοι και η μία ακτιβίστρια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να κάνουν αυτή την πρόταση. Διανθισμένη με «επιχειρήματα» του τύπου «γιατί δεν του κλείνουν την πόρτα των καναλιών στα μούτρα, αφού μόνο αυτό τον πονάει; Κι αυτό δεν είναι λογοκρισία. Είναι η στοιχειώδης υποχρέωση του κλάδου να προασπιστεί την αξιοπρέπειά του».

Υπερασπίστριες της ελευθεροτυπίας και της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του λόγου, οι «τρεις αμαζόνες» καβάλησαν στα άλογά τους κραδαίνοντας τα «όπλα» τους. Αφορμή ήταν το ατυχές χιούμορ του Α. Γεωργιάδη προς τον συνάδελφο Ν. Ελευθερόγλου για το αν είχε πάρει μπάφο. Ο συνάδελφος δικαιολογημένα ενοχλήθηκε και ο υπουργός, μόλις το κατάλαβε, ζήτησε αμέσως συγγνώμη. Αλλά η κουβέντα είχε βγει από το στόμα του. Κι αυτό ήταν αρκετό για τις «τρεις αμαζόνες». Η συγγνώμη αποσιωπήθηκε εντελώς.

Αλλωστε την αφορμή έψαχναν, καθώς ο Α. Γεωργιάδης έχει την «κουζουλάδα» να μην αφήνει να περνάει στο ντούκου σχεδόν τίποτα. Ούτε την απροκάλυπτη προπαγάνδα δημοσιογράφων ούτε την πολύμηνη αναπαραγωγή fake news, όπως το ξυλόλιο και τα χαμένα βαγόνια στην τραγωδία των Τεμπών, που υπηρετήθηκαν με πάθος από μερίδα των δημοσιογράφων, οι οποίοι τώρα σφυρίζουν αδιάφορα. Ούτε τη χωρίς επιχειρήματα «γραμμή» που περνούν με θρησκευτική ευλάβεια και χωρίς ίχνος κριτικής σκέψης ή επιχειρήματος.

Καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και ακτιβιστές υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις χώρες. Αλλά «αμαζόνες» που ζητούν φίμωτρο και καραμπινάτη λογοκρισία σε έναν αιρετό, επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που λέει, δεν υπάρχουν σε πολλές χώρες.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ