Ήταν 18 Αυγούστου του 1995 και στο San Siro δεν επικρατούσε εορταστική ατμόσφαιρα.
Τα βλέμματα των συμπαίκτων του ήταν κατεβασμένα, γεμάτα θλίψη.
Ο Marco van Basten τα απέφευγε όσο το δυνατόν περισσότερο, γιατί ήξερε ότι αλλιώς θα κατέρρεε.
Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να μην κλάψει.
Δεν ήταν γιορτή, ήταν ένας πικρός αποχαιρετισμός.
Έτρεχε κατά μήκος του γηπέδου, χαιρετούσε τον κόσμο με τα χέρια, κρύβοντας το πόνο που τον βασάνιζε.
Μέσα του όμως, είχε την αίσθηση ότι δεν υπήρχε πια.
Ένιωθε σαν να ήταν καλεσμένος στη δική του κηδεία.
Την τελευταία φορά που μπήκε σε εκείνο το γήπεδο, η κερκίδα φώναζε το όνομά του.
Ο Marco κοίταξε προς τον ουρανό και ψιθύρισε στον Θεό μια ερώτηση που ακόμα και σήμερα τον καίει:
“Γιατί; Θα μπορούσες να με αφήσεις να παίξω άλλα δύο ή τρία χρόνια…”
Ήταν μόλις 31 ετών.
Μια ηλικία στην οποία πολλοί βρίσκονται στο αποκορύφωμα της καριέρας τους.
Αυτός, αντίθετα, αποχαιρετούσε, αφήνοντας στο ποδόσφαιρο την ανάμνηση ενός ταλέντου υπερβολικά μεγάλου για να γίνει πλήρως κατανοητό.
Τρείς Χρυσές Μπάλες, ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που κέρδισε με ένα γκολ που έχει μείνει χαραγμένο στην ιστορία, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών με τη Μίλαν των Sacchi και Capello, και εκείνη την έμφυτη κλάση που τον έκανε τον “Κύκνο της Ουτρέχτης”.
Έχουν περάσει 31 χρόνια από εκείνη την ημέρα.
31 χρόνια από έναν αποχαιρετισμό που δεν ήταν γιορτή, αλλά καθαρός πόνος.
Κι όμως, ακριβώς αυτή η ευθραυστότητα έκανε τον Van Basten αιώνιο.
Γιατί υπάρχουν πρωταθλητές που παραμένουν θρύλοι όχι λόγω της διάρκειας, αλλά λόγω της έντασης.
Και το τραγούδι του Κύκνου, ακόμα και μετά από 31 χρόνια, συνεχίζει να αντηχεί στην ψυχή όσων αγαπούν το ποδόσφαιρο.
Πηγή: Οι ποδοσφαιρικοί Μας Ήρωες
