Η Φανή Γιωτάκη, δικηγόρος και αναπληρώτρια τοµεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής της ΕΛΑΣ, µιλά ανοιχτά στη Σάσα Σταμάτη για την πολιτική της διαδροµή, τη δράση της για τα ανθρώπινα δικαιώµατα, αλλά και για τις πιο δύσκολες στιγµές της προσωπικής της ζωής, που περιλαµβάνουν την απώλεια ενός σχεδόν τελειόµηνου µωρού, αλλά και ενός εκ των γονιών της.
Πώς σας έγινε η πρόταση να αναλάβετε αναπληρώτρια τοµεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής στην Ελληνική Αριστερή Συµπαράταξη;
Στην ΕΛΑΣ πήγα γιατί ανταποκρίθηκα στο κάλεσµα του Αλέξη Τσίπρα, τον οποίον εκτιµώ και εµπιστεύοµαι τόσο ως άνθρωπο όσο και ως πολιτικό. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έρχεται µε υποσχέσεις στον αέρα. Έρχεται µε εµπειρία. Kυβέρνησε σε πολύ δύσκολες εποχές και ξέρει όχι µόνο τι πρέπει να γίνει, αλλά και πώς γίνεται. Αυτή η ωριµότητα είναι που τον διαφοροποιεί σήµερα από πολλούς άλλους στον πολιτικό χάρτη. Είµαι µάχιµη σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώµατα εδώ και χρόνια, µέσα κι έξω από τα δικαστήρια, και δεν το κάνω επειδή είναι µια «καλή υπόθεση».
Το κάνω γιατί πιστεύω πραγµατικά ότι µια κοινωνία κρίνεται από το πώς προστατεύει τον πιο αδύναµο κρίκο της. Στον Αλέξη Τσίπρα βρήκα κάποιον που µοιράζεται αυτήν την πεποίθηση σε βάθος, όχι επιφανειακά. Πιστεύω ότι µπορούµε να πάµε όλοι µαζί, ως κοινωνία, σε ένα καλύτερο σηµείο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο αλληλέγγυο. Αυτό το όραµα είναι που µε έκανε να πω «ναι» χωρίς δισταγµό.
Μιλήστε µας για τις δράσεις σας.
Είµαι γενική γραµµατέας της Ένωσης Ελληνίδων Νοµικών και συµµετέχω ενεργά στην Επιτροπή για το Οικογενειακό ∆ίκαιο, µε δράση σε ζητήµατα που µε αφορούν βαθιά: τα φεµινιστικά ζητήµατα, την ενδοοικογενειακή βία, την παιδική προστασία και το Μεταναστευτικό. Είναι πεδία που δεν τα βλέπω ως αφηρηµένα νοµικά ζητήµατα, αλλά ως ζωές ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, οικογενειών που χρειάζονται προστασία και µια Πολιτεία που να λειτουργεί για αυτούς, όχι εναντίον τους. Αυτή η εµπειρία, από τη µία ως νοµικός και από την άλλη ως ενεργός πολίτης, είναι κάτι που θέλω να φέρω και στον δηµόσιο διάλογο για το Μεταναστευτικό, µε ρεαλισµό για την προστασία των συνόρων µας, αλλά και µε ανθρωπιά.
Έχετε ένα παιδί 14 ετών. Μου είπατε ότι στο παρελθόν είχατε τρεις αποτυχηµένες κυήσεις.
Κουράστηκα πολύ για να γεννήσω τον γιο µου, τον Κυριάκο, που σήµερα είναι 14 ετών. Και, όταν λέω «κουράστηκα», εννοώ ότι πολέµησα. Πριν φτάσω σε εκείνον, πέρασα τρεις αποτυχηµένες κυήσεις. Η πιο τραυµατική από όλες ήταν η πρώτη: µια εγκυµοσύνη που διακόπηκε βίαια, µε αιφνίδιο θάνατο του βρέφους µου στον όγδοο µήνα, τη στιγµή που το µωρό µου ήταν πια κυριολεκτικά έτοιµο να έρθει στη ζωή. ∆εν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν αυτήν την απώλεια. Είναι σαν να σου παίρνουν κάτι που ήδη το είχες αγαπήσει µε όλη σου την ύπαρξη.
∆εν το ξεπέρασα ποτέ πραγµατικά. Έµαθα να ζω µαζί του. Κι όµως, η δύναµη να σηκωθώ ξανά και να ξαναπροσπαθήσω ήρθε ακριβώς µέσα από αυτό το βίωµα. Όταν, έπειτα από τόσο πόνο, πήρα επιτέλους τον Κυριάκο αγκαλιά, ένιωσα ότι κάθε στιγµή αγωνίας είχε βρει το νόηµά της. Ήταν η στιγµή που η µάχη έγινε νίκη.
Το διαζύγιό σας ήταν επώδυνο;
Το διαζύγιο είναι πάντα δύσκολο, γιατί σηµαίνει τον χωρισµό µιας οικογένειας – και κανείς δεν παντρεύεται για να χωρίσει. Όµως, είναι αναγκαίο, όταν δεν υπάρχει πια συµφωνία για µια κοινή πορεία. Το αντιµετώπισα ως κάτι που έπρεπε να γίνει, µε σεβασµό στην ιστορία που είχαµε χτίσει, αλλά και µε σαφήνεια για το τι ήταν πλέον το σωστό για µένα και τον γιο µου.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή της ζωής σας;
Πέρα από την εγκυµοσύνη που σας ανέφερα, η πιο δύσκολη στιγµή ήταν η απώλεια του πατέρα µου. Σήµανε ένα απότοµο κόψιµο της ρίζας του ανθρώπου, µια στιγµή που καταλαβαίνεις πόσο ξαφνικά µπορεί να αλλάξει η ζωή σου και πόσο βαθιά σε καθορίζουν οι άνθρωποι που σε έφεραν σε αυτόν τον κόσµο.
ΠΗΓΗ:Viral
