Ο πατέρας σας στα 68 του νόσησε με καρκίνο στην ουροδόχο κύστη. Τι συνέβη;
Όταν ένας δικός σου άνθρωπος αρρωσταίνει σοβαρά, αντιλαμβάνεσαι ότι η υγεία, η φροντίδα, η αξιοπρέπεια του ασθενούς και η στήριξη της οικογένειας δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Το κοινωνικό κράτος δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η Πολιτεία στέκεται δίπλα στον άνθρωπο όταν δεν μπορεί να σταθεί μόνος του. Με έκανε, όμως, να αναθεωρήσω πολλά για τη ζωή. Να αφήνω πίσω μικρότητες, να στενοχωριέμαι λιγότερο για όσα δεν έχουν πραγματική σημασία και να εστιάζω σε όσα δίνουν πραγματικά νόημα στη ζωή.
Στα 39 σας αποφασίσατε να κάνετε κατάψυξη ωαρίων. Γιατί;
Δεν ήθελα ο χρόνος να λειτουργεί σαν εκβιασμός. Η κατάψυξη ωαρίων ήταν πράξη ελευθερίας και απαλλαγής από το άγχος ότι ο χρόνος για τη μητρότητα τελειώνει. Έτσι, αποφάσισα να κάνω σύμμαχο την επιστήμη και τον «πάγωσα». Οι γυναίκες καθυστερούν συχνά τη μητρότητα, όχι επειδή δεν τη θέλουν, αλλά επειδή η ζωή δεν έρχεται πάντα με τη σωστή σειρά. Στη δική μου περίπτωση, η κινητικότητα επί δώδεκα χρόνια ως αναπληρώτρια και νεοδιόριστη, η περιπέτεια υγείας του μπαμπά μου, η πανδημία και το οικονομικό ζήτημα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Δεν είναι εύκολο ένας εκπαιδευτικός με 750 ή 800 ευρώ, μακριά από τον τόπο κατοικίας του, που μετακινείται ανά 6-10 μήνες, να στηρίξει σχέση, οικογένεια ή την ανατροφή ενός παιδιού. Έτσι, η οικογένεια και η μητρότητα συχνά αναβάλλονται. Γι’ αυτό είχα προτείνει και στην αείμνηστη Φώφη Γεννηματά η κατάψυξη ωαρίων και η εξωσωματική γονιμοποίηση να καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ορμόνες να συνταγογραφούνται. Χαίρομαι που έγινε προγραμματική δέσμευση από τον πρόεδρό μας πέρυσι, στις 3 του Σεπτέμβρη. Η μητρότητα δεν μπορεί να είναι ταξικό δικαίωμα. Αν μιλάμε σοβαρά για το Δημογραφικό, πρέπει να στηρίξουμε έμπρακτα γυναίκες και ζευγάρια.
Μιλήστε μας για το σκυλάκι σας, τον Σπαρκ.
Ο Σπαρκ είναι η χαρά του σπιτιού. Μια μικρή, αθώα παρουσία, μια χαρούμενη ουρίτσα που γεμίζει τη ζωή σου με αγάπη και πληρότητα, σου μαθαίνει τι σημαίνει καλοσύνη, σε γειώνει και σε επιστρέφει στα απλά. Τα ζώα αγαπούν χωρίς όρους, χωρίς ζύγι. Ζουν την κάθε στιγμή και η επαφή μαζί τους είναι μεγάλο σχολείο. Είμαστε πολύ τυχεροί που τον έχουμε στη ζωή μας.
Πώς ήταν η εμπειρία σας στη Σαντορίνη ως αναπληρώτριας εκπαιδευτικού;
Η Σαντορίνη είναι για πολλούς ονειρικός προορισμός. Για έναν αναπληρωτή, όμως, μπορεί να είναι τόπος μεγάλης δοκιμασίας. Πίσω από τη μαγευτική εικόνα υπάρχουν δυσβάσταχτα ενοίκια, έλλειψη στέγης και μεγάλη ταλαιπωρία και ανασφάλεια. Ήταν ίσως η δυσκολότερη εμπειρία μου. Είδα συνάδελφο να μένει μέσα στο σχολείο, να κοιμάται σε στρώματα γυμναστικής, χωρίς συνθήκες υγιεινής, άλλους στα αυτοκίνητα, άλλους σε ξαπλώστρες στην παραλία… Εμένα μου ζητήθηκε να φύγω πρόωρα από το σπίτι, πριν λήξει η σχολική χρονιά. Ακολούθησε περίοδος έντασης και φόβου, που με οδήγησε σε ασφαλιστικά μέτρα: απειλές για βίαιη έξωση, βανδαλισμός του αυτοκινήτου, απειλές στην πόρτα αργά το βράδυ. Ένα πρωί ξύπνησα σε πλημμυρισμένο πάτωμα από σωλήνες καλοριφέρ, γλίστρησα και έπεσα βίαια με όλη την αριστερή πλευρά στο πάτωμα. Το ατύχημα θα μπορούσε να είχε αποβεί μοιραίο.
Πώς είναι για μια γυναίκα η εμπλοκή με την πολιτική;
Είναι απαιτητική. Μια γυναίκα στην πολιτική συχνά αμφισβητείται και κρίνεται πιο αυστηρά: για τον λόγο, την εμφάνιση, τον δυναμισμό, την ηλικία, τη μητρότητα, τις προσωπικές επιλογές. Η πολιτική χρειάζεται περισσότερες γυναίκες, όχι ως διακόσμηση, αλλά ως φωνές με περιεχόμενο, εμπειρία, κοινωνική γείωση και χώρο να σταθούν. Ασχολούμαι με την πολιτική γιατί πιστεύω στη δημόσια Εκπαίδευση, στη συμπερίληψη, στα κοινωνικά δικαιώματα και στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Δεν με ενδιαφέρει ως μηχανισμός προβολής, αλλά ως τρόπος να αλλάζουν πράγματα που πονάνε πραγματικά την κοινωνία.
Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
ΠΗΓΗ:
▶ Δείτε το βίντεο ή τα στιγμιότυπα
Πηγή – Παραπολιτικά
