Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου και συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού
Ένα σχόλιο της Μαρίας Σιακαλλή στο πλαίσιο ενός μικρού αφιερώματος στον Πανίκο Παιονίδη που είχε αποβιώσει στις 2 Σεπτεμβρίου 2021 και δημοσιεύτηκε στον Ορίζοντα της Κυριακάτικης Χαραυγής ημ. 12 Σεπτεμβρίου 2021
Αν ο Πανίκος Παιονίδης ήταν ένας λογοτέχνης που έγραφε για το πόσο Έλληνες είμαστε και πόσο ελληνικό είναι το νησί, αν ζητούσε από τον Πεναταδάχτυλο να τους ρίξει στη θάλασσα, αν έγραφε για μακροχρόνιο αγώνα, για ήρωες, για εχθρούς… η είδηση του θανάτου του θα έπαιζε παντού, κυβέρνηση, υπουργείο παιδείας, κόμματα και οργανώσεις θα έβγαζαν ανακοινώσεις, θα θαβόταν δημοσία δαπάνη και η προτομή του θα δέσποζε σε κεντρικό δρόμο στη Λευκωσία. Όμως ο Πανίκος Παιονίδης ήταν “μόνο” ένας λογοτέχνης που διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Παγκυπρίου Συμβουλίου Ειρήνης και Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Οργάνωσης «Καλλιτέχνες για την Ειρήνη» και ήταν πρωτοστάτης της επαναπροσέγγισης και επανένωσης του νησιού μας. Το γεγονός βέβαια ότι ήταν φίλος με Θεοδωράκη, Λουί Αραγκόν, Ρίτσο, Αζίζ Νεσίν, Εβγκένι Γεφτουσένκο και πολλούς άλλους διεθνής καλλιτέχνες και δημιουργούς φαίνεται να μην σημαίνει και πολλά στο μισό ενός νησιού που δεν μπορεί να σκεφτεί έξω από τον μικρόκοσμο του.
ΠΗΓΗ:Culture
