Η ΟΜΟΝΟΙΑ αποχαιρέτησε το Champions League, όμως αν υπάρχει μία ομάδα με την οποία πρέπει να τα βάζει μετά τον αποκλεισμό από την Καϊράτ, αυτή είναι ο ίδιος της ο εαυτός.

Οι «πράσινοι» απέδειξαν ότι μπορούσαν να κοιτάξουν στα μάτια τους πρωταθλητές Καζακστάν, όμως τρεις αποβολές σε δυο αναμετρήσεις άλλαξαν ολοκληρωτικά τις ισορροπίες και ουσιαστικά έκριναν την πρόκριση.

Στο πρώτο παιχνίδι στο ΓΣΠ, η ΟΜΟΝΟΙΑ κατάφερε να πάρει τη νίκη με 1-0, παρά το γεγονός ότι αγωνίστηκε με δέκα ποδοσφαιριστές για περισσότερο από μία ώρα μετά την αποβολή του Λοΐκ Νεγκό. Στον επαναληπτικό στο Αλμάτι, η ιστορία επαναλήφθηκε. Αυτή τη φορά ο Ανδρόνικος Κακουλλής αντίκρισε την απευθείας κόκκινη κάρτα μόλις στο 26ο λεπτό, αναγκάζοντας την ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ να δώσει έναν πραγματικό αγώνα επιβίωσης.

Παρά το αριθμητικό μειονέκτημα, η ΟΜΟΝΟΙΑ έβγαλε χαρακτήρα. Αμύνθηκε με αυταπάρνηση, πάλεψε κάθε μονομαχία και είχε σε εξαιρετική βραδιά τον Φαμπιάνο, ο οποίος με τις καθοριστικές αποκρούσεις του κράτησε ζωντανές τις ελπίδες της ομάδας μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας και της παράτασης. Ωστόσο, όταν αγωνίζεσαι για σχεδόν 100 λεπτά με δέκα παίκτες και ολοκληρώνεις το παιχνίδι με εννέα μετά την αποβολή του Κουλιμπαλί, είναι σχεδόν αδύνατο να αντέξεις απέναντι σε έναν αντίπαλο που πιέζει αδιάκοπα.

Εκείνο που έλειψε ήταν η ψυχραιμία στις κρίσιμες στιγμές αλλά και οι έξτρα λύσεις από τον μεταγραγικό σχεδιασμό. Σε τέτοιου επιπέδου ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και η πειθαρχία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιτυχία.

Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μάθημα που αφήνει αυτή η σειρά αγώνων δεν αφορά την ποιότητα της Καϊράτ, αλλά τα λάθη της ίδιας της ΟΜΟΝΟΙΑΣ…