Αρχική αιτία θανάτου η ανακοπή καρδιάς, που νεότερες έρευνες φαίνεται να οφείλεται σε κορτιζονούχα φάρμακα που έπαιρνε για να αντιμετωπίσει την εκφυλιστική νόσο που είχε αλλοιώσει τα τελευταία χρόνια τη φωνή της. Κηδεύεται μερικές ημέρες μετά στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι, ενώ η σωρό της αποτεφρώνεται και σκορπίζεται στο Αιγαίο Πέλαγος όπως η ίδια επιθυμούσε.
Η μεγάλη ντίβα στην κορύφωση της καριέρας και της ομορφιάς της.
Μόλις λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή η κορυφαία ντίβα, δίνει την τελευταία της συγκλονιστική συνέντευξη στον δημοσιογράφο Πέτρο Δραγάτση, η οποία δημοσιεύεται μετά το θάνατο της στο ιταλικό περιοδικό «Oggi» και αναδημοσιεύεται στον «Ταχυδρόμο» της εποχής. Σε αυτή, η Κάλλας κάνει ουσιαστικά έναν απολογισμό ζωής που τελειώνει με την ανατριχιαστικά προφητική φράση: «Και μην ξεχνάς ότι μόνο το ευτυχισμένο πουλί κελαηδάει, ενώ το δυστυχισμένο χώνεται στη φωλιά του και πεθαίνει»…Από αυτή τη τελευταία συνέντευξη, σήμερα θα αναφέρουμε μόνο τα σημεία που μιλά για τη σχέση πάθους που είχε με τον άλλο μεγάλο Έλληνα, Αριστοτέλη Ωνάση, για την οποία δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
Με τον Ωνάση κερδίζει τη γυναικεία της επιβεβαίωση και το χαμένο της γέλιο.
Τον γνωρίζει για πρώτη φορά στο σπίτι της κόρης του διάσημου μαέστρου Τοσκανίνι, όπου ο Ωνάσης της φιλά το χέρι και της λέει στα ελληνικά: «Κυρία μου έχετε κάτι από το παρουσιαστικό μιας Ελληνίδας θεάς όπως ακριβώς σας περίμενα. Είναι τιμή μου που σας γνωρίζω. Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε». Η σχέση τους ολοκληρώνεται το επόμενο καλοκαίρι στη γνωστή θαλαμηγό «Χριστίνα».
Η Κάλλας συνεχίζει :«Αν αγάπησα πραγματικά τον Αρίστο; Μα και βέβαια. Ήταν ο μόνος άντρας που αγάπησα στη ζωή μου. Ήταν γεμάτος από ζωή και γοητεία. Κοντά του έγινα μια διαφορετική γυναίκα. Ξέρω ότι ο κόσμος νομίζει ότι τον αγάπησα για τα λεφτά του, αλλά αυτό είναι πέρα για πέρα ψέμα. Τον αγάπησα και εξακολουθώ να τον αγαπώ παρά το γεγονός ότι έχει πεθάνει, γιατί ήταν ευγενικός και γεμάτος κατανόηση για μένα. Γιατί με έκανε να αισθανθώ σαν πραγματική γυναίκα. Αγάπησα επίσης τον πρώτο μου άντρα, το Μπατίστα Μενεγκίνι, αλλά περισσότερο σαν κόρη που αγαπάει τον πατέρα της. Ο Ωνάσης όμως ήταν κάτι το ιδιαίτερο.
Τόσο δυναμικός, τόσο ζεστός και στοχαστικός. Κάθε μέρα μου πρόσφερε τριαντάφυλλα, άφηνε δωράκι στο δωμάτιό μου και σκεφτόταν καθετί που ήξερε ότι θα μου έδινε χαρά και θα με έκανε ευτυχισμένη. Δεν χρειαζόμουν τα λεφτά του. Είχα αρκετά δικά μου. Δε χρειαζόταν να κάνω χρήση της επιρροής του. Ήμουν ήδη η διάσημη Κάλλας. Όχι! Αυτό που μου πρόσφερε ο Ωνάσης ήταν το αίσθημα ότι κάποιος μου απόδιδε απόλυτα την αξία μου. Ήμουν 40 χρόνων όταν τον συνάντησα και αυτό σήμαινε για μένα ότι η ζωή ξανάρχιζε στα 40 όπως λέει και η παροιμία.
Ένα από τα εξώφυλλα Κάλλας – Ωνάση του ιταλικού περιοδικού «Oggi» στο οποίο δημοσιεύεται η τελευταία της συνέντευξη.
Δεν μπορώ να πω πως αισθάνθηκα όταν παντρεύτηκε εκείνη την γυναίκα. Είναι τόσο προσωπικό που δεν ξέρω αν και εγώ η ίδια θα μπορούσα να το εκφράσω με λόγια. Βέβαια εξακολουθούσα να συναντώ τον Αρίστο και μετά τον γάμο του. Όταν είχε να συζητήσει σημαντικά θέματα τότε ερχόταν σε μένα, δεν πήγαινε σε εκείνη. Θα συναντιόμαστε στο διαμέρισμά μου ή θα πηγαίναμε να δειπνήσουμε στο Μαξίμ, στο αγαπημένο μας τραπέζι, σε μια γωνιά της αίθουσας όπου συνηθίζαμε να καθόμαστε άλλοτε. Μιλούσαμε για τα πάντα. Για τα σχέδιά μας, τις επιδιώξεις μας, τις προσδοκίες μας… Ναι αγαπητέ μου είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον μέχρι τέλος. Ο Αρίστος πέθανε στην αγκαλιά μου όχι στην αγκαλιά της Τζάκυ και σε παρακαλώ μην το ξεχάσεις αυτό…».
Λίγο πριν το τέλος…
Η τελευταία συνέντευξη της Μαρίας Κάλλας: «Δεν είμαι τσιγκούνα»
Eίναι 16 Σεπτεμβρίου 1977 όταν η είδηση του αιφνίδιου θανάτου της Μαρίας Κάλλας (Μαρία Άννα Σεσίλια Καλογεροπούλου το πλήρες όνομά της) από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία μόλις 53 ετών, διαπερνά από άκρη σε άκρη την υφήλιο. ΄Έτσι, η κορυφαία υψίφωνος του προηγούμενου αιώνα, αφήνει πίσω την μυθική της πορεία και τις κλασικές της ερμηνείες στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου από την Σκάλα του Μιλάνου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, τις διθυραμβικές κριτικές, τον δεκαετή γάμο της με τον βιομήχανο Τζιοβάνι Μπατίστα Μενεγκίνι, τη θυελλώδη σχέση με τον άλλο μεγάλο Έλληνα της εποχής Αριστοτέλη Ωνάση, ώστε να κηδευτεί τέσσερις ημέρες μετά στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι, να αποτεφρωθεί, και δύο χρόνια αργότερα οι στάχτες της να σκορπιστούν στο Αιγαίο Πέλαγος.
Ελάχιστο διάστημα πριν τον θάνατο της δίνει την τελευταία της συνέντευξη στον φίλο της δημοσιογράφο Πήτερ Ντραγκάτζ, στην οποία εξομολογείται αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, κάνοντας χιούμορ με το μαγειρεύει πριν την συνέντευξη :“Μπορείς, εξάλλου με την άδειά μου, να γράψεις ότι το ψάρι ήταν χθεσινό, πράγμα που θα ενισχύσει στα σίγουρα την ανόητη φήμη ότι η Κάλλας είναι τσιγκούνα. Ναι Πήτερ, ξέρω ότι με θεωρούν άτεγκτη στο θέμα των χρημάτων, αλλά πες τους δεν είναι αλήθεια. Εγώ πιστεύω ότι απλά είμαι προσεκτική. Ο φόβος που με βασάνιζε πάντοτε, ήταν ότι θα πεθάνω φτωχιά. Έχω δουλέψει πολύ σκληρά για να αποκτήσω αυτά που έχω σήμερα, και δεν βρίσκω το λόγο που θα πρέπει να τα σκορπάω”.
Μπορεί η μεγάλη ντίβα να θεωρεί τον εαυτό της αποτυχημένο ; Για την ίδια ναι :“Που απέτυχα ;Μα απέτυχα να ολοκληρωθώ σαν γυναίκα, γιατί αυτό που πάντα επιθυμούσα περισσότερο από την επιτυχία, ήταν να γίνω μητέρα και να αποκτήσω πολλά-πολλά παιδιά. Τώρα βέβαια είναι πολύ αργά. Αλλά αν ξανάρχιζα από την αρχή θα έκανα τουλάχιστον έξι παιδιά, τέσσερα αγόρια και δύο κορίτσια. Εμείς οι Έλληνες βάζουμε την οικογενειακή μας ζωή πάνω από κάθε τι άλλο. Αλλά αν άρχιζα πάλι από την αρχή”.
Παρακάτω η μεγάλη Ελληνίδα εξηγεί πως μια σκληρή κριτική την πείσμωσε κάνοντας την να χάσει τα μισά της κιλά :“Αδυνάτισα γιατί, όπως όλες οι γυναίκες, ήθελα να είμαι ελκυστική και όχι, όπως εσύ λες, μια χοντρή σοπράνο. Κατάλαβα ότι η φωνή δεν έφτανε όταν ένας Ιταλός κριτικός της όπερας έγραψε, μετά από μια παράσταση της Άιντα που έδωσα στη Βερόνα, πως του ήταν σχεδόν αδύνατο να βρει τη διαφορά ανάμεσα στα πόδια των ελεφάντων που ήταν πάνω στη σκηνή, και στα πόδια της Άιντας, που το ρόλο της έπαιζα εγώ. Έκλαψα με πικρά δάκρυα για πολλές ημέρες όταν διάβασα αυτό το άρθρο. Ήταν σκληρό. Απαίσιο. Αλλά τότε αποφάσισα ν’ αδυνατίσω”.
Η συνέντευξη τελειώνει με την μεγάλη μας υψίφωνο να “προφητεύει” το τέλος της με μια υπέροχη παρομοίωση για το πως αισθανόταν τα τελευταία χρόνια της ζωής της :“Η συστολή και η ανασφάλεια που με χαρακτηρίζουν με κάνουν να φαίνομαι υπεροπτική. Είναι ένας τρόπος αυτοπροστασίας των ντροπαλών ανθρώπων. Όπως όλοι, θέλω να με επαινούν και να με ενθαρρύνουν συνέχεια, γιατί από τη φύση μου είμαι μάλλον απαισιόδοξη. Και μη ξεχνάς, ότι μόνο το ευτυχισμένο πουλί κελαηδάει ενώ το δυστυχισμένο χώνεται στη φωλιά του και πεθαίνει”.
Greece
