ΕΚΘΕΣΗΣύνταξηΣύνταξηΑυτά αποτελούν ευθύνη του συντάκτη και μεταφέρουν την άποψη της εφημερίδας για τα τρέχοντα γεγονότα – τόσο εγχώρια όσο και διεθνή. Οι τελευταίες ολοκληρωτικές διακοπές ρεύματος στο νησί εμβαθύνουν την απελπισία των Κουβανών και προκαλούν το καθεστώς να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις μια για πάντα. Ένας άνδρας φώτιζε έναν πάγκο σε δρόμο στην Αβάνα με έναν φακό.Ernesto Mastrascusa (EFE)Το σκοτάδι έχει γίνει μια δοκιμασία σωματικής και ψυχικής αντοχής για τους Κουβανούς. Τα σκουπίδια συσσωρεύονται στους δρόμους, το νερό είναι σπάνιο και υπάρχει έλλειψη φαρμάκων. Η εύρεση φρέσκου κρέατος, γάλακτος ή αυγών είναι αδύνατη και η μετακίνηση σε μια χώρα χωρίς καύσιμα είναι μια επική προσπάθεια. Με δύο πλήρεις διακοπές ρεύματος αυτή την εβδομάδα, έχουν σημειωθεί επτά πλήρεις διακοπές ρεύματος στο νησί μέχρι στιγμής φέτος. Η κατάσταση της συστημικής κατάρρευσης είναι διαφορετική από οτιδήποτε έχουν βιώσει οι Κουβανοί από την άφιξη του καστρισμού πριν από έξι δεκαετίες. Ο πληθυσμός – του οποίου η υπομονή και η ανθεκτικότητα έχουν δοκιμαστεί από την επίσημη αδράνεια – βλέπει ότι όσοι θα έπρεπε να εγγυώνται ένα ελάχιστο επίπεδο ευημερίας παραμένουν παγιωμένοι σε μια ξεπερασμένη ρητορική, χωρίς να λαμβάνουν πραγματικά μέτρα για να μετριάσουν τη δυστυχία που πλήττει το νησί. Η λέξη απελπισία έπαψε να είναι επαρκής εδώ και πολύ καιρό. Σε μια δικτατορία, η απουσία διαμαρτυριών δεν πρέπει να συγχέεται με αποδοχή. Οι Κουβανοί θυμούνται ακόμα έντονα την καταστολή του καθεστώτος μετά τις κινητοποιήσεις του 2021, οι οποίες κατέληξαν με εκατοντάδες συλλήψεις για χτυπήματα κατσαρολών και τηγανιών. Ο Miguel Díaz-Canel και η κυβέρνησή του προσκολλώνται σε μια πολιτική τρόμου για να διατηρήσουν μια πλασματική σταθερότητα. Ο πρόεδρος συνεχίζει να κατηγορεί για τα πάντα το εμπάργκο των ΗΠΑ, έναν αρχαϊκό και σκληρό αποκλεισμό που θα έπρεπε να τερματιστεί, αλλά που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ασπίδα για να καλύψει την αμέλεια, την ανικανότητα και την εγκατάλειψη. Η Κούβα καταρρέει, ενώ ένα καθεστώς ανίκανο να προβεί σε μεταρρυθμίσεις παραμένει παθητικό. Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για περισσότερα συνθήματα. Εν μέσω της κατάρρευσης των κινητήρων των θερμοηλεκτρικών σταθμών, το νησί χρειάζεται την κυβέρνησή του να αναγνωρίσει την ανικανότητά του, να σταματήσει να κρύβεται πίσω από εξωτερικές ευθύνες και να εργαστεί για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Η Κούβα χρειάζεται επειγόντως μια ρεαλιστική στροφή που θα επιτρέψει την οικονομική και πολιτική ελευθερία. Αυτή μπορεί να είναι μόνο μια εσωτερική απόφαση, και μάλιστα επείγουσα, καθώς η Ουάσινγκτον του Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη καταστήσει σαφείς τις φιλοδοξίες της να ελέγξει το νησί, όπως έχει κάνει με τη Βενεζουέλα. Μόνο ένα δημοκρατικό μέλλον -του οποίου τα πρώτα βήματα δεν μπορούν να περιμένουν άλλο- προσφέρει οποιαδήποτε ευκαιρία για την αποτροπή του ξεδιάντροπου σχεδίου των ΗΠΑ για το νησί. Η κουβανική κυβέρνηση πρέπει να ανοίξει χώρους ελευθερίας πριν ο λαός της ρίξει τον εαυτό του στην αγκαλιά του Τραμπ από απόλυτη απελπισία. Αυτό σημαίνει απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, τερματισμό της παρενόχλησης των αντιφρονούντων, εγγύηση βασικών πολιτικών ελευθεριών, διάλυση του μηχανισμού επιτήρησης που παραλύει τους πολίτες και, αναπόφευκτα, παροχή στους Κουβανούς της δυνατότητας να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Η πείνα και η δυστυχία είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Το χαρακώμα του δόγματος εγγυάται μόνο περισσότερο σκοτάδι, περισσότερη έξοδο και περισσότερη δυσαρέσκεια. Η κουβανική ηγεσία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά.
