Να ξέρετε πως όλα αυτά που δείξατε και είπατε τότε ίσχυαν, ασχέτως αν σε κάποιους δεν άρεσαν. Αυτά ισχύουν και τώρα, με μόνο κάποιες μικρές αλλαγές αλλά όχι επί της ουσίας
Οι ασθενείς δεν περνάνε και πολύ καλά εκεί μέσα και σίγουρα οι ίδιοι δεν μπορούν να το καταγγείλουν
Όταν κανονικά υπάρχουν νοσηλευτές για 60 ασθενείς, ενώ αυτή τη στιγμή είναι λίγο πιο κάτω από 100, αντιλαμβάνεστε ότι τα πράγματα δεν λειτουργούν σωστά
Η λύση είναι να επιταχυνθεί η δεύτερη φάση των νέων εγκαταστάσεων του Ψυχιατρείου και να δώσουνε χρονοδιάγραμμα για το πότε θα είναι έτοιμη
Αντιμετωπίζουμε μια πραγματικότητα η οποία δεν πρέπει να αποκρύπτεται, κυρίως γιατί είναι άδικο για τους ίδιους τους ασθενείς
Του
Κυριάκου Λοΐζου
Μέσα από αναρίθμητα ρεπορτάζ τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας έχει γίνει πλέον γνωστή στο ευρύ κοινό, ενώ τις τελευταίες εβδομάδες επανήλθε το ζήτημα με αφορμή τον υπερπληθυσμό, ασχέτως εάν το κράτος πανηγύριζε για τις νέες εγκαταστάσεις οι οποίες έμειναν στα μισά του δρόμου.
Ωστόσο δεν είναι μόνο ο υπερπληθυσμός, αλλά και οι συνθήκες στις οποίες συνεχίζουν να ζουν οι ασθενείς στην Αθαλάσσα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Χαραυγής», που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, «το μοναδικό πράγμα που έχει αλλάξει στην Αθαλάσσα είναι το νέο κτίριο, αν και αυτό είναι ημιτελές διότι ακόμα περιμένουμε τη δεύτερη φάση».
Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό, καθώς η υπερπληρότητα και η υποστελέχωση δημιουργούν έναν «εκρηκτικό» συνδυασμό. Όπως μας αναφέρεται, η κατάσταση είναι οριακή και τα περισσότερα πράγματα παραμένουν τα ίδια. «Πρέπει να πάτε να δείτε, αλλά αμφιβάλλω εάν θα σας αφήσουν να μπείτε γιατί φοβούνται. Αν ήταν όλα όπως έπρεπε, μάλλον θα σας καλούσαν από μόνοι τους», ανέφερε η πηγή στη «Χαραυγή», ενώ προχώρησε και σε μια καταγγελία η οποία δυστυχώς δεν έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία.
«Να ξέρετε πως όλα αυτά που δείξατε και είπατε τότε, ίσχυαν, ασχέτως αν σε κάποιους δεν άρεσαν. Αυτά ισχύουν και τώρα, με μόνο κάποιες μικρές αλλαγές αλλά όχι επί της ουσίας». Η πηγή αναφέρεται τόσο στο ρεπορτάζ της «Χαραυγής» του Ιουνίου του 2023, όσο και σε ρεπορτάζ άλλων Μέσων που είχαν δημοσιοποιήσει την κατάσταση που επικρατούσε στην Αθαλάσσα.
Επιπρόσθετα, χωρίς να πει λεπτομέρειες, τόνισε χαρακτηριστικά: «Πάντως πρέπει να ξέρετε πως οι ασθενείς δεν περνάνε και πολύ καλά εκεί μέσα και σίγουρα οι ίδιοι δεν μπορούν να το καταγγείλουν».
Λάμπρος Σαμαρτζής: Πρόκειται για μία κρίση η οποία απαιτεί λύση
Αυτή η κατάσταση είναι μία κρίση για την οποία πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση, τονίζει ο ψυχίατρος, εκπρόσωπος Τύπου και μέλος της Γραμματείας του ΔΣ της ΠΑΣΥΚΙ, Λάμπρος Σαμαρτζής, και επισημαίνει πως το κυριότερο ζήτημα που προκαλεί όλη αυτή την κατάσταση που γνωρίζουμε είναι ο άγνωστος ορίζοντας για την ανέγερση της δεύτερης και σημαντικότερης φάσης των νέων εγκαταστάσεων στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, καθώς αυτή τη στιγμή, όταν μιλάμε για υπερπληθυσμό, εννοούμε πως οι ασθενείς στοιβάζονται στις νέες εγκαταστάσεις, αυτές της Α’ φάσης του σχεδίου.
Ο ψυχίατρος και μέλος της γραμματείας της ΠΑΣΥΚΙ υπογραμμίζει στη «Χαραυγή» ότι «αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι πραγματικότητα ο υπερπληθυσμός, ο οποίος λειτουργεί σαν ντόμινο», και εξηγεί πως, «όταν κανονικά υπάρχουν νοσηλευτές για 60 ασθενείς, ενώ αυτή τη στιγμή είναι λίγο πιο κάτω από 100, αντιλαμβάνεστε ότι τα πράγματα δεν λειτουργούν σωστά, τόσο για τους μεν όσο και για τους δε».
Επιπρόσθετα, αναφέρει πως ένα μεγάλο ζήτημα αφορά τους ασθενείς, καθώς, όπως εξηγεί, όταν υπάρχει αναντιστοιχία λειτουργών και ασθενών, δημιουργούνται ζητήματα προόδου στους ασθενείς. «Οι ασθενείς χρειάζονται ένα κλίμα ηρεμίας και ησυχίας στο Ψυχιατρείο, πράγματα σημαντικά για την ψυχική τους πρόοδο, ενώ όταν σε ένα δωμάτιο είναι πολλοί, τους δημιουργείται μια ανησυχία η οποία φέρνει εντάσεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επιπλέον, δεν μπορεί κάποιος να πάρει εξιτήριο πριν την ώρα του εξαιτίας της υπερπληρότητας, διότι είναι συγκεκριμένος ο χρόνος που χρειάζεται για να σταθεροποιηθεί και μετά να βγει έξω στην κοινότητα».
Σε ό,τι αφορά τις νέες εγκαταστάσεις, τονίζει πως πριν από κάποιο διάστημα αυτό που τους απασχολούσε ήταν να περατωθεί η δεύτερη φάση. «Πιστεύαμε ότι θα γίνει, ωστόσο πέρασε ο καιρός και δεν έγινε τίποτα. Πριν μερικούς μήνες, ο ΟΚΥπΥ ανέθεσε σε μια εταιρεία να κάνει μελέτη στατικότητας των παλιών κτιρίων, η οποία έδειξε πως οι παλιές εγκαταστάσεις ήταν ακατάλληλες για να στεγάζουν ασθενείς και προσωπικό στην Αθαλάσσα, κι έτσι αποφασίστηκε να εκκενωθούν άμεσα. Στα τρία κτίρια που υπάρχουν τώρα έχουν στοιβαχτεί αρκετοί ασθενείς, γύρω στους 30-40 περισσότεροι από το κανονικό που “σηκώνουν” τα κτίρια αυτά. Αυτά τα κτίρια, ωστόσο, είναι εκείνα της πρώτης φάσης, και αυτή τη στιγμή πολλοί κοιμούνται σε στρώματα στο πάτωμα (σ.σ. διευκρινίζεται πως για λόγους ασφαλείας των ασθενών δεν γίνεται να μεταφερθούν στο κτίριο κανονικά κρεβάτια)».
Ο ψυχίατρος τονίζει πως η λύση είναι να επιταχυνθεί η δεύτερη φάση των νέων εγκαταστάσεων του Ψυχιατρείου και να δώσουνε χρονοδιάγραμμα για το πότε θα είναι έτοιμη, διότι, πέραν των ασθενών, και η κοινωνία πρέπει να γνωρίζει. «Εδώ υπάρχουν συγγενείς που ενδιαφέρονται για τους δικούς τους ανθρώπους», λέει ο Λάμπρος Σαμαρτζής και επισημαίνει πως μέχρι να γίνει αυτό, πρέπει να δοθούν νοσοκομειακές κλίνες σε όλα τα Γενικά Νοσοκομεία της χώρας, καθώς αυτή τη στιγμή από τα πέντε ΓΝ υπάρχουν ψυχιατρικές κλίνες μόνο σε δύο. «Είναι καλή πρακτική να υπάρχουν ψυχιατρικές κλίνες σε όλα τα Γενικά Νοσοκομεία· αυτό λέει ρητά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), καθώς πρόκειται για μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί ως κρίση, έτσι όπως έγινε και με άλλες κρίσεις, π.χ. με την πανδημία του κορονοϊού κ.λπ. Eπιπλέον, να γίνουν προσλήψεις προσωπικού, διότι αυτή η κατάσταση χρειάζεται συνολική λύση».
Επίσης, αναφέρει πως, ακόμα κι αν ισχύει το χρονοδιάγραμμα που έδωσαν (προφορικά) για τη Β’ Φάση για το 2030-2031, «δεν ξέρω αυτό γίνει στην πράξη».
Καταληκτικά, αναφέρει ότι το στρίμωγμα των ασθενών είναι πάρα πολύ σημαντική παράμετρος, διότι αυτή η αναντιστοιχία δημιουργεί προβλήματα στην ποιότητα της δουλειάς με αποδέκτες τους ασθενείς. «Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η ιστορία, διότι επιστρέφουμε στις παλιές συνθήκες της “σαρδελοποίησης”. Αντιμετωπίζουμε μια πραγματικότητα η οποία δεν πρέπει να αποκρύπτεται, κυρίως γιατί είναι άδικο για τους ίδιους τους ασθενείς».
