Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 78 ετών άφησε η Έμμα Μπονίνο, μία από τις πλέον εξέχουσες και επιδραστικές μορφές της ιταλικής αλλά και της ευρωπαϊκής πολιτικής, με διαδρομή μισού αιώνα στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Η Μπονίνο, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας και Ευρωπαία Επίτροπος, συνδέθηκε άρρηκτα με τους αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση και την αντισύλληψη, τα δικαιώματα των γυναικών, την κατάργηση της θανατικής ποινής και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Διαβάστε: Προκαλούν οι δηλώσεις Μιλέι για τις αμβλώσεις: “Το πάθος για τις δολοφονίες παιδιών μέσα στη μήτρα της μητέρας μας κοστίζει σε όρους ανάπτυξης και συστήματος συντάξεων”


Πέθανε η Έμμα Μπονίνο – Μια ζωή αφιερωμένη στις ελευθερίες και τις μεγάλες κοινωνικές μάχες

Έχοντας διατελέσει υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας αλλά και Ευρωπαία Επίτροπος, η Μπονίνο ταύτισε άρρηκτα το όνομά της με ιστορικούς αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση, την προσβασιμότητα στην αντισύλληψη, την προάσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων, την κατάργηση της θανατικής ποινής και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το τελευταίο διάστημα η υγεία της είχε παρουσιάσει σοβαρή επιδείνωση με αλλεπάλληλες νοσηλείες, ενώ τις τελευταίες ημέρες εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Santo Spirito στη Ρώμη λόγω οξείας αναπνευστικής κρίσης, όπου παρά τις προσπάθειες των γιατρών και μια πρόσκαιρη βελτίωση, η κατάστασή της παρέμεινε κρίσιμη οδηγώντας στην μοιραία κατάληξη.


Η ασθένεια και οι τελευταίες νοσηλείες

Η πολιτική διαδρομή της Έμμα Μπονίνο σημαδεύτηκε από τη σκληρή μάχη με την υγεία της. Το 2015 διαγνώστηκε με καρκίνο στον αριστερό πνεύμονα, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείψει την ενεργό δράση. Παρότι το 2023 ανακοίνωσε πως νίκησε την ασθένεια, τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε νέες επιπλοκές.

Ειδικότερα, το φθινόπωρο του 2024 νοσηλεύτηκε στη Ρώμη με αναπνευστική δυσφορία, ενώ τον Νοέμβριο του 2025 εισήχθη στην εντατική, με τους γιατρούς να αποδίδουν το επεισόδιο σε μεταβολικά αίτια και όχι σε υποτροπή της νόσου.


Μια ζωή αφιερωμένη στους αγώνες των Ριζοσπαστών

Για πάνω από μισό αιώνα, η Μπονίνο αποτέλεσε κεντρική φιγούρα του ιταλικού ριζοσπαστικού κινήματος. Συνέδεσε το όνομά της με σημαντικές μάχες για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα.

Γεννημένη το 1948 στην Μπρα, εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο Ριζοσπαστικό Κόμμα και το 1976 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Το 1975 ίδρυσε το Κέντρο Πληροφόρησης για τη Στείρωση και την Άμβλωση (CISA), διεκδικώντας ασφαλή και προσιτή άμβλωση για τις γυναίκες της Ιταλίας. Προκειμένου να αναδείξει τις συνθήκες των γυναικών που κατέφευγαν σε παράνομες αμβλώσεις, επέλεξε να συλληφθεί. Η στάση της αυτή συνέβαλε ώστε να καταστεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ιταλικού φεμινιστικού και ριζοσπαστικού κινήματος.


Διεθνής δράση, συλλήψεις και η μάχη για τη σύσταση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Το 1979 εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και επικεντρώθηκε στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κατά των αυταρχικών καθεστώτων.

Στήριξε το κίνημα Αλληλεγγύη στην Πολωνία, συνελήφθη και απελάθηκε από τη χώρα. Συνελήφθη επίσης στη Νέα Υόρκη, κατά τη διάρκεια εκστρατείας για τη διανομή αποστειρωμένων συρίγγων, αλλά και στο Αφγανιστάν, όπου οι Ταλιμπάν την κράτησαν επειδή φωτογράφισε γυναίκες.

Η δράση της επεκτάθηκε σε διεθνή ζητήματα, όπως τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα, τον αγώνα κατά της θανατικής ποινής και τη δημιουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που ιδρύθηκε το 2002.


Ευρωπαία Επίτροπος: Ηγεσία, ανθρωπιστική δράση και οι δύσκολες αποφάσεις

Από το 1994 έως το 1999, υπηρέτησε ως Ευρωπαία Επίτροπος, με αρμοδιότητες όπως η ανθρωπιστική βοήθεια, η αλιεία και η πολιτική καταναλωτών.

Παρακολούθησε στενά την κρίση στα Βαλκάνια και κατήγγειλε τη βία στη Βοσνία. Η στήριξή της στη δυτική στρατιωτική επέμβαση στα Βαλκάνια αποτέλεσε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες επιλογές της, προκαλώντας αντιδράσεις στο ειρηνιστικό κίνημα.

Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, παρέμεινε ενεργή σε θέματα δικαιωμάτων των γυναικών, στηρίζοντας εκστρατείες κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων και υπέρ της προστασίας των γυναικών σε Αφγανιστάν και Αφρική.


Υπουργός και πρωταγωνίστρια της ιταλικής πολιτικής

Το 2006 επέστρεψε στην κυβέρνηση ως υπουργός Διεθνούς Εμπορίου και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση Πρόντι, ενώ το 2013 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Λέτα.

Εξελέγη επτά φορές στη Βουλή και δύο στη Γερουσία, περνώντας από διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά παραμένοντας κυρίως συνδεδεμένη με τον ριζοσπαστικό, φιλελεύθερο και ευρωπαϊστικό χώρο.

Το 2017 συμμετείχε στη δημιουργία του +Europa, ενός φιλελεύθερου και φιλοευρωπαϊκού πολιτικού σχηματισμού που μετετράπη σε κόμμα το 2019. Μέχρι τα τελευταία χρόνια παρενέβαινε ενεργά στον δημόσιο διάλογο για τα δικαιώματα, την Ευρώπη και τη διεθνή πολιτική.


Η κληρονομιά μιας ακατάβλητης φωνής: Μισός αιώνας αγώνων χωρίς συμβιβασμούς

Με τον θάνατο της Έμμα Μπονίνο, η Ιταλία χάνει μια από τις προσωπικότητες με το ισχυρότερο αποτύπωμα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της. Στο πλευρό του Μάρκο Πανέλα, έθεσε ζητήματα που συχνά, όταν τα ανέδειξε, βρίσκονταν στο περιθώριο της πολιτικής συζήτησης. Η παρουσία της ήταν μαχητική, διχαστική για ορισμένους, αλλά πάντα αδύνατο να αγνοηθεί.

Από τον αγώνα για το δικαίωμα στην άμβλωση μέχρι την κατάργηση της θανατικής ποινής, από το Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια ως τη σταθερή της προσήλωση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Μπονίνο οικοδόμησε την πολιτική της διαδρομή γύρω από μια σταθερή πεποίθηση: τα δικαιώματα, για να είναι πραγματικά, πρέπει να υπερασπίζονται ακόμη και όταν αυτό είναι άβολο.