Ναι, το πρόσφατο σκάνδαλο Jason Arday θα πρέπει να αφυπνίσει την αριστερά, όπως προτείνει ο Jason Okundaye (Η αποπομπή του Jason Arday έχει ενθουσιάσει τη δεξιά και πρέπει να αφυπνίσει και την αριστερά, 6 Αυγούστου), αλλά θα πρέπει επίσης να αφυπνίσει όποιον ενδιαφέρεται για τα πανεπιστημιακά συστήματα και τα πρωτόκολλα σχετικά με τους διορισμούς και τις προαγωγές. Αυτό που έχω δει στα πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου υποδηλώνει ότι ο Arday δεν ήταν απλώς ένα άτομο που ξέφυγε από το δίχτυ, αλλά ότι τα πανεπιστημιακά συστήματα συχνά αποτυγχάνουν να εντοπίσουν ή να αμφισβητήσουν υπερβολικούς ισχυρισμούς. Αν μη τι άλλο, όσοι έχουν μεγαλύτερο θεσμικό προνόμιο είναι πιο πιθανό να τη γλιτώσουν με υπερβολές, εξωφρενισμούς, ακόμη και ψεύδη στα βιογραφικά τους και στις αιτήσεις προαγωγής. Έχω γίνει μάρτυρας και έχω αναφέρει κάτι που φαινόταν να είναι ψεύδη στις αιτήσεις προαγωγής χωρίς επιπτώσεις. Μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις οι υποψήφιοι προήχθησαν (και οι δύο ήταν λευκοί). Σε μια περίπτωση, ένας υποψήφιος ισχυρίστηκε ότι είχε δώσει αρκετές κεντρικές ομιλίες, ενώ οι ιστότοποι συνεδρίων ανέφεραν ότι ήταν απλώς ένας συνηθισμένος ομιλητής συνεδρίων. Σε μια άλλη περίπτωση, μια υποψήφια ισχυρίστηκε ότι ήταν συν-συγγραφέας ενός βιβλίου ενώ είχε καταχωρηθεί ως «συνεργάτιδα στη συλλογή δεδομένων». Γιατί, αφού επεσήμανα ανακριβείς ισχυρισμούς, αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να προάγονται; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Αλλά μιλώντας με συναδέλφους σε άλλα πανεπιστήμια, αυτό δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο. Όσοι είναι πρόθυμοι να παραποιήσουν την αλήθεια μπορούν να βασίζονται σε υπερφορτωμένους συναδέλφους με λίγο χρόνο για έλεγχο γεγονότων και ένα σύστημα που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ειλικρίνεια των υποψηφίων. Αυτή η έλλειψη λογοδοσίας είναι κατάφωρα άδικη για τους πολλούς ακαδημαϊκούς που αναφέρουν με ειλικρίνεια τα επιτεύγματά τους και κάνουν εξαιρετική δουλειά χωρίς να καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές. Ίσως η πίεση για την εκπλήρωση ολοένα και πιο απαιτητικών και μερικές φορές ανέφικτων προτύπων να οδηγεί σε αυτή τη συμπεριφορά. Ο αριθμός των μόνιμων ακαδημαϊκών θέσεων εργασίας δεν έχει συμβαδίσει με τον αριθμό των διδακτορικών αποφοίτων και ο ανταγωνισμός για ακαδημαϊκές θέσεις έχει ενταθεί. Παρ’ όλα αυτά, χρειαζόμαστε περισσότερους ελέγχους και επαληθεύσιμα κριτήρια για να βοηθήσουμε στην πρόληψη μελλοντικών σκανδάλων και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην ακαδημαϊκή ακεραιότητα. Το όνομα και η διεύθυνση που δόθηκαν. Η περίπτωση του καθηγητή Jason Arday αποτελεί μια σημαντική εικόνα για τον ακαδημαϊκό κόσμο. Η δημόσια προσδοκία από τον ακαδημαϊκό χώρο και τα πιο αναγνωρισμένα ιδρύματά του είναι ότι αυτά είναι καθαρά αξιοκρατικά. Από την εμπειρία μου, αυτό δεν ισχύει. Ένα από τα ερωτήματα που θα έπρεπε να θέσουμε είναι γιατί ένας ακαδημαϊκός θα παρακινούνταν να κατασκευάσει ένα βιογραφικό σημείωμα; Οι ακαδημαϊκές πιέσεις μπορεί να είναι έντονες, όπως αποδεικνύεται από την άσκοπη αυτοκτονία του καθηγητή Stefan Grimm το 2014. Επιπλέον, ο ρατσισμός χαμηλού επιπέδου είναι συνηθισμένος στο πανεπιστημιακό περιβάλλον, στο οποίο υπάρχει μια «χοιμοκρατική» κουλτούρα που προωθεί άτομα με παρόμοιο ή ομοϊδεάτισσες απόψεις. Οι εθνοτικές μειονότητες ή όσοι αμφισβητούν το κατεστημένο μπορεί να αποκλειστούν από το να αποκομίσουν όλα τα οφέλη των ακαδημαϊκών τους προσπαθειών σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι αποφάσεις που καθορίζουν την καριέρα τους, όπως η προαγωγή, η δημοσίευση και η επιτυχία σε επιχορηγήσεις, είναι υποκειμενικές. Προς το παρόν, εν αναμονή της πλήρους διερεύνησης,
