Δύο σημαντικές αποφάσεις – μία ελληνική του Πρωτοδικείου Αθηνών, μία του μεγάλου Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Στρασβούργου – χαράσσουν αυτό το καλοκαίρι τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εξουσία και τον πολίτη. Και ονομάζουν τον φύλακά της: την ελεύθερη, υπεύθυνη δημοσιογραφία στηριζόμενη από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Και οι δύο αποφάσεις είναι σημαντικές και συμπληρωματικές ως προς το κράτος δικαίου και την ελευθεροτυπία. Σημαντικές γιατί αγγίζουν τον πυρήνα της δημοκρατίας: το δικαίωμα του πολίτη να γνωρίζει και το καθήκον του δικαστή να μην υποκύπτει.Οι υποθέσειςΣτην υπόθεση «Marinakis κατά Ελλάδας» (προσφ. αρ. 25916/18 και 37429/18, απόφαση της 23ης Ιουνίου 2026), το Γ’ Τμήμα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διαπίστωσε παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας (άρθρο 6 § 2 ΕΣΔΑ). Καταδίκασε την πρακτική των nonpaper του γραφείου Τύπου του τότε πρωθυπουργού με ψευδείς, απαράδεκτους και κατάπτυστους χαρακτηρισμούς για πολίτη και τους άθλιους υπουργικούς χαρακτηρισμούς ενόσω εκκρεμούσε ποινική διαδικασία που κατέληξε τελικά σε πλήρη απαλλαγή (μετά από απαράδεκτη «ομηρεία» επτά ετών!).Και – κρίσιμο για την αξιοπρέπεια της Δικαιοσύνης – θεώρησε ότι η επίκληση, από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, των πειθαρχικών του εξουσιών επί ανωτάτων δικαστών μπορούσε να εκληφθεί ως πίεση προς τους κρίνοντες.Απέρριψε, μάλιστα, το επιχείρημα ότι η πρόσβαση του θιγομένου – ιδιοκτήτη Μέσων – σε δημόσιο βήμα αναιρούσε την προσβολή. Εδώ, η Δικαιοσύνη προστατεύει τον εργοδότη – και δι’ αυτού την ανεξαρτησία των Μέσων του – από την εργαλειοποίηση της πληροφορίας από το ίδιο το κράτος.Με την υπ’ αριθ.
