Read More
Γραμμές
Έτσι όπως έτρωα, εφάνηκεν μου ότι εμάσησα κάτι περίεργο, σαν το χαρτί. Τι εν τούτο; «Ου, εξέχασα να φκάλω τη δάφνη που την κατσαρόλα». Τούτη η γεύση, η πικρή, να σου γεμώνει το στόμα, να μεν μπορείς να απολαύσεις το φαΐ. Αλλά τα πλάσματα χρησιμοποιούν πολλά συχνά δάφνη στο μαγείρεμα, διά μιαν ωραία γεύση, λαλούν.
«Τη δάφνη βάλουμεν την τζαι στο ψητό, γιε μου. Το λαπηθκιώτικο το ψητό ήταν διαφορετικό. Επλυνίσκαν το κρέας τζαι εβάλαν το μέσα στο ταψί, αλλά που κάτω ήταν απλούμενα ολόκληρα κλαθκιά δάφνης, φρέσκας… Όι ένα-θκυο φύλλα. Μετά εβάλαν τις πατάτες, το λάδι, το άλας τζαι το νερό. Λεμόνι, σκόρδο, κρομμύδι… εντάξει εν τζαι θυμούμαι τα ούλλα με τη σειρά πκιον.»
Η δάφνη μπαίνει σε σούππες τζαι άλλα μαγειρευτά. Αλλά πρέπει να θυμάσαι να τη φκάλλεις… σε άλλες χώρες χρησιμοποιούν αλεσμένη δάφνη, να μεν ξεχάνεις τζαι να την μασάς λες τζαι είσαι η Πυθία. Πολλά διαδομένη η δάφνη… οι Ινδοί χρησιμοποιούν την σαν μπαχαρικό. Οι Ρωμαίοι εφτιάχναν δάφνινα στεφάνια για να τιμούν τους νικητές τζαι η δάφνη ήταν σύμβολο αιωνιότητας.
«Θέλει υπομονήν το φαΐ, γιε μου. Θέλει τρεις ώρες το ψητό, ανάμιση σιεπασμένο, αλλό ενάμιση μπορεί τζαι θκυο ώρες χωρίς το ασημόχαρτο, να κοτσινήσουν οι πατάτες. Εν πολλές ώρες, αλλά το κρέας μαλακώνει… Να το βάλλεις στο πιάτο τζαι να ποθαυμάζεις. Πρόσεχε τα φύλλα της δάφνης α! Πιάνεις το με την κουτάλα τζαι εν θωρείς κάποτε αν έσσει δάφνη. Τζαι άμαν δακάσεις τη δάφνη τζαι μετά…»
Η Δάφνη ήταν μια νύμφη. Ο Απόλλωνας ήθελε την Δάφνη, τζείνη επαρακάλεσε τη Γαία να την προστατεύσει. Για να τη σώσει που το επίδοξο βιαστή της, η Γαία την μετέτρεψε σε θάμνο. Τι τυπικό, αντί να δείχνουμε τον θύτη, δακτυλοδείχνουμε το θύμα. Ο μύθος έσσει πολλές παραλλαγές. Κάποιοι λεν ότι ο Δίας φταίει που έγινε θάμνος, άλλοι λένε ότι ο Πηνειός φταίει. Το θέμα μας είναι ότι η κορούδα έγινε θάμνος. Τζαι εν κανούν τούτα, ο Απόλλωνας κάθε χρόνο εμαδούσε τον θάμνο, τζαι έκαμε στεφάνια με δάφνη, για να την δοξάζει τάχατες.
Δάφνινα στεφάνια αφήνουν οι επίσημοι σε κηδείες και μνημόσυνα. Έσσει τζαι τούτο ένα συμβολισμό… Εν ένα πράμα το μνημόσυνο, μια προσευχή, τζαι άλλον οι τιμες τζαι οι δαφνες. Η δαφνη διά τιμές σε τζείνους που επεθάναν. Δεν γίνεται να αφήνεις δάφνινα στεφάνια τζαι σε τζείνους που σκοτωθήκαν τζαι σε τζείνους που εσκοτώναν… Γίνεται; Δάφνινα στεφάνια στους ήρωες, δάφνινα τζαι στους προδότες; Γίνεται; Κάμετε μνημόσυνα όποιου θέλετε, να πάει η ψυσσιή τους στο καλό, μια παρηορκά εν τζαι τούτα. Τα δάφνινα τα στεφάνια, τι τα θέλετε; Τι τα αφήνετε;
Η Πυθία, λαλούσαν, εμασούσε φύλλα δάφνης. Πόσην πίκρα στο στόμα της να πει στους αθρώπους έναν χρησμό που μπορεί να σημαίνει σσίλια πράματα τζαι τίποτε; Πόσην πίκρα σαν έτρωα τες φατζές, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πόση πίκρα τούτος ο Ιούλης, τούτο το καλοτζαίρι. Νομίζουν η Ιστορία εν μυθολογία τζαι εξηγούν την με παραλλαγές, για να βολέψει το αφήγημα. Για αυτό βάλουν δάφνες, πέρκει γίνει πκιο… νόστιμο. Αλλά η πραγματικότητα κάθε χρόνο γίνεται πιο πικρή, πιο ανυπόφορο το καλοτζαίρι. Τούτη η γεύση, η πικρή, να καλύπτει τα πάντα, να μεν μπορείς να απολαύσεις τίποτε. Αλλά τα πλάσματα επιμένουν τζαι χρησιμοποιούν πολλά συχνά δάφνη.
Φώτης Φωτίου
Live
