«Μεγαλώσαμε μαζί, αγαπήσαμε, κλάψαμε». Λίγες λέξεις από έναν άνθρωπο που βρέθηκε στηΝίκαιαγια να αποχαιρετήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη μοιάζουν να συμπυκνώνουν όσα εκτυλίχθηκαν τις τελευταίες ημέρες έξω από τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας.
Διαβάστε: Γιώργος Μαζωνάκης: Η ΑΑΔΕ σαρώνει το μοιραίο ιατρείο στην Καρνεάδου, στο Κολωνάκι – Λογαριασμοί, κάρτες, παραστατικά, πελατολόγιο και ηλεκτρονικά αρχεία στο μικροσκόπιο
Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Κάποιοι κρατώντας ένα λουλούδι, άλλοι περιμένοντας υπομονετικά για να περάσουν για λίγα λεπτά από τη σορό του. Κάποιοι τον γνώριζαν προσωπικά. Οι περισσότεροι δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ. Κι όμως, μιλούσαν για εκείνον σαν να αποχαιρετούσαν έναν άνθρωπο που είχε υπάρξει με κάποιον τρόπο κομμάτι της δικής τους ζωής.
Στους δρόμους γύρω από την Αγία Τριάδα αυτοκίνητα περνούσαν με τα τραγούδια του στη διαπασών. Στα social media, παλιές εμφανίσεις, φωτογραφίες, τραγούδια και προσωπικές αναμνήσεις γέμιζαν τις οθόνες. Και στη Νίκαια, εκεί όπου άρχισαν όλα για τον Γιώργο Μαζωνάκη, γράφτηκε και το τελευταίο κεφάλαιο μιας διαδρομής δεκαετιών.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Γιώργος Μαζωνάκης: “Τα παιδικά μας χρόνια τα περάσαμε εδώ”
Ανάμεσα στους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί ήταν και ένας παιδικός φίλος του. Ένας άνθρωπος που δεν γνώρισε τον διάσημο Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά τον Γιώργο πριν από τη φήμη. «Τα παιδικά μας χρόνια τα περάσαμε εδώ. Είχαμε έναν χρόνο διαφορά με τον Γιώργο. Εγώ ήμουν στην ίδια τάξη με τη Βάσω, την αδελφή του. Πηγαίναμε όμως και οι τρεις σχολείο στον Ηράκλειτο, εδώ πιο πέρα», θυμάται μιλώντας στο parapolitika.gr.
Η πρώτη εικόνα που κρατά από εκείνον δεν αφορά ούτε πίστες ούτε επιτυχίες. «Ο Γιώργος ήταν ξεχωριστό παιδί από μικρός», λέει.
Και κοιτάζοντας τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για να τον αποχαιρετήσει, θεωρεί ότι η εικόνα εξηγεί από μόνη της πολλά για τη σχέση που είχε καταφέρει να δημιουργήσει μαζί του. «Αυτό που βλέπετε εδώ, το συγκινητικό και το απίστευτο που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, ήταν ο Γιώργος. Οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι εδώ τον είχαν δει από την τηλεόραση και ένιωσαν την ανάγκη να έρθουν να τον αποχαιρετήσουν».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του, ερωτευτήκαμε”
Για τους ανθρώπους της γενιάς του, όμως, η απώλεια έχει και μια διαφορετική διάσταση. «Ο Γιώργος είναι μεγάλη απώλεια, περισσότερο για τη γενιά μου, γιατί μεγαλώσαμε μαζί. Μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του, ερωτευτήκαμε, μας έκανε να νιώσουμε πολύ ωραία», αναφέρει ο παιδικός του φίλος.
Και πίσω από τον καλλιτέχνη περιγράφει έναν άνθρωπο που, όπως υποστηρίζει, εξακολουθούσε να βοηθά ανθρώπους της παλιάς του γειτονιάς χωρίς να επιδιώκει δημοσιότητα. «Βοήθησε παιδιά που είχαμε μεγαλώσει μαζί. Ακόμα βοηθούσε μέχρι τελευταία, χωρίς να το ξέρει κανένας. Το γνωρίζω από κοινούς φίλους που έχω», προσθέτει.
Για εκείνον, παρά τη διαδρομή που ακολούθησε και τη δημοσιότητα που γνώρισε, ένα κομμάτι του Μαζωνάκη παρέμεινε πάντα εκείνο το παιδί που θυμόταν από τη Νίκαια. «Ήταν το λαϊκό παιδί της γειτονιάς, που πάντα ήταν δίπλα στον συνάνθρωπο».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Έφυγε πολύ γρήγορα”
Δεν χρειάστηκε, όμως, να τον γνωρίζει κανείς προσωπικά για να αισθανθεί την ανάγκη να βρίσκεται εκεί. Μια γυναίκα από τη Νίκαια που δεν είχε συναντήσει ποτέ τον Γιώργο Μαζωνάκη ήρθε για να τον αποχαιρετήσει. «Ήταν ένα καλό παιδί, άτυχο. Έφυγε πολύ γρήγορα. Αγαπήθηκε από τον κόσμο», λέει στο parapolitika.gr.
Όταν τη ρωτάμε τι την έκανε να έρθει, παρότι δεν τον γνώριζε προσωπικά, η απάντησή της είναι απλή: «Ήταν αγαπητός από όλους. Και φαίνεται από όλο τον κόσμο που έχει έρθει πόσο μεγάλη αγάπη υπήρχε για εκείνον. Θα μας λείψει». Ίσως αυτή η απλότητα να εξηγεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όσα συνέβησαν στη Νίκαια. Γιατί ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί δεν είχε κάποια προσωπική ιστορία μαζί του να διηγηθεί. Είχε όμως ένα τραγούδι.
“Μεγάλωσε μια γενιά”
Μια ακόμη γυναίκα που έφτασε από την ευρύτερη περιοχή περιγράφει αυτή ακριβώς τη σχέση. «Ο Μαζωνάκης μεγάλωσε μια γενιά. Τη δική μου γενιά. Μεγαλώσαμε μαζί, αγαπήσαμε, κλάψαμε». Μια φράση που επαναλαμβανόταν, με διαφορετικές λέξεις, ξανά και ξανά.
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, τα τραγούδια του συνδέθηκαν με προσωπικές στιγμές ανθρώπων που δεν γνώριζε. Με έρωτες, χωρισμούς, νυχτερινές εξόδους, δύσκολες περιόδους, αλλά και στιγμές χαράς. Και ίσως γι’ αυτό η απώλεια ενός καλλιτέχνη μπορεί κάποιες φορές να αποκτά παράξενα προσωπικά χαρακτηριστικά.
Δεν πενθεί κανείς έναν άνθρωπο που γνώριζε. Πενθεί και ένα μικρό κομμάτι μιας εποχής της δικής του ζωής.
Ο Γιώργος της Νίκαιας
Ο τόπος του τελευταίου αποχαιρετισμού είχε τον δικό του συμβολισμό. Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια. Εδώ βρίσκονται τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, πολύ πριν έρθουν οι μεγάλες πίστες, οι επιτυχίες και η αναγνωρισιμότητα. Η καταγωγή του δεν εξαφανίστηκε όταν ήρθε η επιτυχία. Παρέμεινε μέρος της δημόσιας εικόνας του και του τρόπου με τον οποίο μιλούσε για τον εαυτό του. Και ίσως γι’ αυτό η Νίκαια δεν λειτούργησε αυτές τις ημέρες απλώς ως ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκε το τελευταίο αντίο. Έμοιαζε περισσότερο με επιστροφή.
Από τους δρόμους της Νίκαιας στα social media
Την ίδια στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι περνούσαν από την Αγία Τριάδα, ένας δεύτερος αποχαιρετισμός εξελισσόταν στο διαδίκτυο. Τα social media γέμισαν με τραγούδια, παλιές τηλεοπτικές εμφανίσεις, αποσπάσματα συνεντεύξεων και προσωπικά μηνύματα ανθρώπων που εξηγούσαν τι σήμαινε γι’ αυτούς ένα συγκεκριμένο κομμάτι ή μία συγκεκριμένη περίοδος της καριέρας του.
Και στους δρόμους της Νίκαιας, η ίδια ιστορία παιζόταν χωρίς οθόνη. Αυτοκίνητα περνούσαν έξω από τον ναό με τα παράθυρα ανοιχτά και τα τραγούδια του δυνατά. Ήταν ένας αυθόρμητος αποχαιρετισμός. Χωρίς σκηνοθεσία και χωρίς κάποιον να τον οργανώσει.
Έφυγε ξαφνικά, έμειναν τα ερωτήματα
Το κύμα συγκίνησης έγινε ακόμη μεγαλύτερο εξαιτίας του αιφνίδιου θανάτου του. Η είδηση ήρθε ξαφνικά, ενώ οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο δικαστικής και ιατροδικαστικής διερεύνησης.
Οι απαντήσεις για όσα συνέβησαν θα δοθούν μέσα από την έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Για τον κόσμο, όμως, αυτές οι ημέρες είχαν διαφορετικό περιεχόμενο. Ήταν οι ημέρες του αποχαιρετισμού.
“Είναι άνθρωπος που δεν θα φύγει”
Ο παιδικός του φίλος, λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτηση, επιστρέφει ξανά στα τραγούδια. «Θα τον αγαπάμε για πάντα, θα ακούμε τα τραγούδια του για πάντα. Είναι άνθρωπος που δεν θα φύγει». Και ίσως εκεί βρίσκεται η εξήγηση για όλα όσα συνέβησαν στη Νίκαια.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεκίνησε από αυτή τη γειτονιά ως ένα παιδί που πήγαινε σχολείο λίγο πιο πέρα. Έφυγε από αυτήν, έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες της γενιάς του και τα τραγούδια του μπήκαν στις ζωές ανθρώπων που δεν θα γνώριζε ποτέ.
Και δεκαετίες αργότερα, αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν στη δική του γειτονιά για να τον αποχαιρετήσουν. Ένας κύκλος που έκλεισε εκεί ακριβώς όπου είχε ανοίξει.
ΠΗΓΗ:Viral
