Με αφορμἠ
Με αφορμή… τη φετινή απονομή, από την Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ, του Βραβείου «Τεύκρος Ανθίας– Θοδόσης Πιερίδης» που θα γίνει τη Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου στις 20:00 στο Θέατρο Παλλάς, στη Λευκωσία, ο συγγραφέας – ακαδημαϊκός Γιώργος Γεωργής, εκ των βραβευθέντων με το Βραβείο Πολιτιστικής Προσφοράς, μιλάει στον Ορίζοντα:
Τι σημαίνει για εσάς η βράβευση με ένα βραβείο πολιτιστικής προσφορά, που φέρει τα ονόματα του Τεύκρου Ανθία και του Θοδόση Πιερίδη;
Μέγιστη τιμή για μένα η βράβευση αυτή. Ένα κορυφαίο βραβείο καταξίωσης και αναγνωρισιμότητας. Το βραβείο Τεύκρου Ανθία – Θοδόση Πιερίδη είναι περγαμηνή τιμής που δόθηκε σε κορυφαίους δημιουργούς στον χώρο του πνεύματος και της τέχνης, προβάλλοντάς τους ως πρότυπα στον χώρο του πολιτισμού. Γι’ αυτό θεωρώ τη βράβευσή μου ως εντολή για συνέχιση της προσπάθειάς μου στον χώρο της πολιτιστικής δημιουργίας. Ευχαριστώ την Επιτροπή του Βραβείου για την τιμή της επιλογής μου.
Πώς ορίζετε τον πολιτισμό; Είναι (πρέπει να είναι;) αναγκαίες οι τέχνες και ωφέλιμες στην κοινωνία;
Ο πολιτισμός αποτελεί κύριο στοιχείο της ταυτότητας μιας κοινωνίας, ενός λαού. Καθορίζει το μέτρο των αξιών, των κατακτήσεων και της πορείας του. Είναι το απαύγασμα των προσπαθειών των πολιτών ατομικά ή συλλογικά. Ο πολιτισμός είναι όπλο αντίστασης ενάντια στη βαρβαρότητα, είναι όπλο προόδου και επιβίωσης. Λαοί που δεν δημιουργούν πεθαίνουν. Στην Κύπρο έχουμε μια μεγάλη παράδοση αιώνων, την οποία έχουμε χρέος να τη συνεχίσουμε και να τη διευρύνουμε, έτσι που να συνεχίσει να είναι γέφυρα ειρήνης, συναδέλφωσης και προόδου. Οι τέχνες δεν είναι απλά ωφέλιμες στην κοινωνία. Αποτελούν τεκμήρια δημιουργικής παρουσίας στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον για τα άτομα και τους λαού.
Θεωρώ τη βράβευσή μου ως εντολή για συνέχιση της προσπάθειάς μου στον χώρο της πολιτιστικής δημιουργίας
Δυστυχώς στην εκπαίδευση η Ιστορία είναι ένα μάθημα υποβαθμισμένο
Μια τέτοια διάκριση, έστω και ασυνείδητα, οδηγεί συχνά σε αναστοχασμό. Ποιες στιγμές από την πορεία σας όλα αυτά τα χρόνια θα ξεχωρίζατε;
Είμαι 78 ετών. Συχνά αναστοχάζομαι τη ζωή μου, την πορεία μου. Η βράβευσή μου, με έφερε αντιμέτωπο με πολλούς προβληματισμούς. Στη ζωή μου υπήρξαν ιδιαίτερα σημαντικοί σταθμοί. Η συμμετοχή μου στο φοιτητικό κίνημα θεωρώ ότι με ολοκλήρωσε. Υπήρξα πρώτος γραμματέας της ΠΟΦΝΕ και δώσαμε αγώνες ενάντια στην ΕΟΚΑ Β΄ και τη Χούντα.
Ήμουν παρών στο κολοσσιαίο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στην ομιλία του Μακαρίου πριν γυρίσει στην Κύπρο. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή. Στη μνήμη μου έμειναν για πάντα φυλαγμένες οι κηδείες των Γεώργιου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη. Μια ανθρωποθάλασσα να τραγουδά «Στο περιγιάλι το κρυφό» και «Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».
Κρατώ ακόμα την ίδρυση και τα εγκαίνια του Σπιτιού της Κύπρου στην Αθήνα. Ένα έργο στο οποίο δόθηκα ολόψυχα και για το οποίο είμαι περήφανος. Τελευταία γοητευτική εμπειρία η έκδοση του περιοδικού «Η Δέλτος».
Πώς (πρέπει να) διδάσκεται η Ιστορία και πώς (πρέπει να) μας διδάσκει;
Η Ιστορία πρέπει να κατατείνει στην αναζήτηση της αλήθειας. Να είναι το καταστάλαγμα της έρευνας και της κριτικής αντιμετώπισης των πηγών. Δυστυχώς στην εκπαίδευση η Ιστορία είναι ένα μάθημα υποβαθμισμένο. Έχει συρρικνωθεί σε λίγες σελίδες για τις εξετάσεις. Όμως η Ιστορία είναι θέμα αυτογνωσίας και διαπαιδαγώγησης. Είναι θέμα για την επιβίωσή μας ως λαού και ως κράτους. Χωρίς αγκυλώσεις και μονοδιάστατες προσεγγίσεις.
ΠΗΓΗ:Culture
