Μια τετραετία μετά την κατάταξη της πυρόσβεσης στα “αποδεδειγμένα καρκινογόνα επαγγέλματα” από τον ΠΟΥ, η Πολιτεία αρνείται έστω την υπαγωγή στα ΒΑΕ.
Έως τώρα, στη φετινή αντιπυρική περίοδο έχουν χάσει τη ζωή τους επτά άνθρωποι. Οι τρεις ήταν πυροσβέστες (ένας μόνιμος, ένας πενταετούς υποχρέωσης και ένας εποχικός), οι δυο πιλότοι ελικοπτέρου πυρόσβεσης και οι δυο πολίτες που κατέληξαν, στη φωτιά στο Ωραιόκαστρο.
Υπάρχουν αρκετοί σοβαρά τραυματίες, όπως υπάρχουν και πολλοί με ελαφρά τραύματα, από αναπνευστικά έως εγκαύματα, μαζί με εκατοντάδες που έχασαν τα σπίτια τους. Μην ακούσω πως “ξαναφτιάχνονται” εκτός και αν συνοδεύεται με το πώς.
Το βέβαιο είναι πως η ανθρώπινη ζωή δεν γυρίζει πίσω. Και το χειρότερο είναι ότι δεν γίνονται τα προβλεπόμενα ώστε να μην θρηνήσουμε κι άλλες, με τους πυροσβέστες να είναι στην πιο δεινή θέση.
O Γιάννης Σταμούλης, αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος δήλωσε πρόσφατα πως «η τριχοτόμηση του πυροσβεστικού σώματος είναι ένα έγκλημα που έχει γίνει πάνω στη σάρκα του πυροσβεστικού σώματος.
Έχεις στο ίδιο αμάξι τρεις συναδέλφους, με διαφορετικό εξοπλισμό, διαφορετική εκπαίδευση, διαφορετικά καθήκοντα και ο ένας σε λίγους μήνες θα απολυθεί και θα πάει σπίτι του.
Αυτό προστίθεται στα πραγματικά κενά που πρέπει να ξεπερνούν τις 2.500 χιλιάδες και στις χιλιάδες απλήρωτες ώρες εργασίας (σσ οι υπερωρίες γίνονται ρεπό, όχι χρήματα) που έχουν συλλέξει οι άνθρωποι που υπηρετούν τώρα. Αν έκαναν χρήση των οφειλομένων αδειών και ρεπό, το σώμα θα “έπεφτε” στη μέση. Οι 18.000 θα γίνονταν 9.000.
Από το 1998 έως σήμερα, συζητάμε τα ίδια πράγματα».
«Οι πυροσβέστες πηγαίνουν με τα πόδια να παλέψουν με τα απόκοσμα μέτωπα. Βάζουν τις ζωές τους απέναντι στις φλόγες, την ώρα που το 112 διώχνει από τα ίδια τα σημεία τον κόσμο, για να είναι ασφαλής».
Tα επιστημονικά δεδομένα για τους πυροσβέστες
Ο Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για τον Καρκίνο (IARC), φορέας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας έχει αναβαθμίσει από τον Ιούλιο του 2022 το επάγγελμα του πυροσβέστη στην Κατηγορία 1.
Αυτό σημαίνει πως το έχει συνδέσει αποδεδειγμένα με το μεσοθηλίωμα (σπάνιος και επιθετικός τύπος που αναπτύσσεται στο μεσοθήλιο, τη λεπτή μεμβράνη που καλύπτει τα εσωτερικά όργανα του σώματος, με την κύρια αιτία εμφάνισης να είναι η έκθεση σε αμίαντο) και τον καρκίνο της κύστης.
Υπάρχουν ενδείξεις και για άλλους τύπους, όπως αυτοί του παχέος εντέρου, του προστάτη, των όρχεων και του μελανώματος.
Κράτα πως ο καρκίνος είναι μεταξύ των πολλών επαγγελματικών ασθενειών, με τις οποίες κινδυνεύουν αυτοί που επιλέγουν να γίνουν πυροσβέστες.
Τέσσερα χρόνια μετά την αναβάθμιση του ΠΟΥ, οι πυροσβέστες στην Ελλάδα δεν καλύπτονται καν συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά, από τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ).
Δεν κατάφεραν να κερδίσουν τη θέση τους ούτε στη φετινή ψήφιση του Νόμου 5316 (άρθρο 40), με τον οποίον εντάχθηκαν στα ΒΑΕ οι νοσηλευτές, οι βοηθοί νοσηλευτών και οι διασώστες.
Οι εποχικοί πυροσβέστες ασφαλίζονται ως “υπάλληλοι γραφείου”
Θα χρειαστεί να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένη γιατί σε αυτήν τη γωνιά της Γης τίποτα δεν είναι απλό: οι μόνιμοι πυροσβέστες υπάγονται στο ειδικό συνταξιοδοτικό των Σωμάτων Ασφαλείας και άρα, μπορούν να βγουν στη σύνταξη με τη συμπλήρωση 20 ετών συντάξιμης υπηρεσίας ή του 60ου έτους της ηλικίας τους.
Η “μάχιμη πενταετία” τους αναγνωρίζει αυτά τα 5 έτη ως διπλά. Προφανώς, με την καταβολή ανάλογων ασφαλιστικών εισφορών.
Οι εποχικοί και οι συμβασιούχοι πυροσβέστες δεν έχουν τίποτα από τα παραπάνω. Ασφαλίζονται ως υπάλληλοι γραφείου στο e-ΕΦΚΑ..
Όλοι όσοι επιχειρούν να σώσουν ό,τι σώζεται από τις χρόνιες αναλγησίες των κυβερνώντων, έρχονται αντιμέτωποι με τους εξής κινδύνους, όπως τους αναφέρει η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών (ΕΑΚΠ) και προκύπτουν από επιστημονικά ευρήματα.
Tι γλιτώνει η κυβέρνηση με τη μη αναγνώριση των ΒΑΕ
H ελληνική νομοθεσία δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί σε αυτό το επιστημονικό εύρημα, κυρίως γιατί δεν έχει θεσπιστεί σχετική ευρωπαϊκή οδηγία -μολονότι η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων και η Συμμαχία Ευρωπαίων Πυροσβεστών ασκούν πιέσεις.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Την ίδια ώρα, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως για παράδειγμα στη Δανία και την Πολωνία υπάρχει το “τεκμήριο”.
Αν δηλαδή, πυροσβέστης εμφανίσει συγκεκριμένους τύπους καρκίνου μετά ορισμένα χρόνια υπηρεσίες, θεωρείται αυτόματα επαγγελματική ασθένεια, αποζημιώνεται πλήρως και λαμβάνει αυξημένες συνταξιοδοτικές/ιατρικές παροχές, χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει στα δικαστήρια.
Βέβαια, σε αυτόν τον μαγικό τόπο αμφισβητούμε και αν είναι εργατικό ατύχημα ο θάνατος πυροσβέστη που επιχειρεί σε πυρκαγιά.
Η απόπειρα σπίλωσης μνήμης νεκρού πυροσβέστη
Για την κυβέρνηση, το μόνιμο αφήγημα στις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού αποτελείται από το “για όλα φταίει η κλιματική κρίση”, το “δεν χάθηκε ανθρώπινη ζωή” και το “τα σπίτια ξαναγίνονται”.
Φέτος χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, κατέρρευσε και το πλήρες της ευθύνης της κλιματικής αλλαγής (με επιστημονικά στοιχεία που έχουν παραδοθεί στους καθ’ ύλην αρμοδίους εδώ και χρόνια και έδειχναν πως κάθε έτος τα φαινόμενα θα είναι πιο έντονα και της εμμονής στο να πηγαίνει το 80% των χρημάτων της αντιπυρικής περιόδου στην καταστολή και μόλις το 20% στην πρόβλεψη).
Έμεινε έτσι, μόνο του το “τα σπίτια ξαναγίνονται” χωρίς κανείς εξ όσων το λένε, δεν εξηγούν και το πώς – σίγουρα όχι με το “βοήθημα” της- και ο παραλογισμός ότι “η επιτυχία μιας αντιπυρικής περιόδου έγκειται στο πόσες φωτιές έσβησαν, όχι στο πόσα στρέμματα κάηκαν”.
Στην πραγματικότητα, οι διεθνείς αναφορές θέλουν την επιτυχία να έγκειται στο πόσες φωτιές ΑΠΟΤΡΑΠΗΚΑΝ.
Όχι έσβησαν εν τη γενέσει τους.
Δεν είναι λοιπόν, να απορεί κάποιος με το πώς καταντήσαμε.
Επιχειρήθηκε και μια ντροπιαστική προσπάθεια να αποδώσουν το θάνατο του Κωνσταντίνου Λαιμοδέτη, του 20χρονου ανθυποπυραγού που σκοτώθηκε στην πυρκαγιά στο Γύθειο, στον ίδιο.
Κάποιοι “γνώστες” εμφανίστηκαν να επισημάνουν πως η σορός του βρέθηκε εκτός περιμέτρου και ότι ο θάνατος του “φαίνεται” να αποδίδεται σε φυσικά αίτια. Άρα δεν ήταν εργατικό ατύχημα.
Όπως λέει στο NEWS 24/7 o Νικόλαος Λαυράνος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος «ως εκπρόσωπος της ΠΟΕΥΠΣ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αμαύρωση της μνήμης του πεσόντα. Ό,τι συμβαίνει την ώρα του καθήκοντος θεωρείται εργατικό ατύχημα ή δυστύχημα, όταν υπάρχει θάνατος.
Από την ίδρυση του Πυροσβεστικού Σώματος έχουμε 73 νεκρούς. Οι περισσότεροι εξ αυτών θυσιάστηκαν σε επιχειρήσεις, στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν την ανθρώπινη ζωή, από το 1998 και μετά, όταν σε μια νύχτα αναλάβαμε την δασοπυρόσβεση.
Το νέο αυτό παιδί πέθανε πάνω στο βουνό, όπου είχε κληθεί. Όταν προσπαθείς να σωθείς, θα βγεις και από την περίμετρο, ενώ δεν θέλω να ακούω για παθολογικά αίτια.
Σε κάθε περίπτωση, οι έρευνες είναι σε εξέλιξη, αλλά θα παρακαλούσα να είμαστε προσεκτικοί με όσα λέμε».
Στο τέλος της ημέρας, αν η Πολιτεία δεν αναγνωρίζει αμέσως τον θάνατο στο πεδίο ως εργατικό ατύχημα, πώς να αναγνωρίσει τον καρκίνο μετά από 15 χρόνια έκθεσης σε τοξικά;
