Read More Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Το Τvxs είναι από τα λίγα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Η επιβίωσή του εξαρτάται από τη βοήθειά σας. Γραφτείτε
συνδρομητές – Κάντε δωρεά
Ποιος θυμάται σήμερα ότι η κινηματογραφική κριτική ξεκίνησε ως πράξη καλλιτεχνικής υπεράσπισης; Ότι κάποτε αποτελούσε μια χειρονομία αγάπης προς μια τέχνη που ακόμη αγωνιζόταν να αναγνωριστεί ως τέτοια; Στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν το σινεμά θεωρούνταν από πολλούς απλώς ένα εντυπωσιακό αξιοπερίεργο, ελάχιστοι διέκριναν πίσω από τη λάμψη του έναν νέο τρόπο αφήγησης και οπτικής έκφρασης. Η κριτική γεννήθηκε τότε ως πολιτισμική διεκδίκηση, όχι ως συνοδευτικό κείμενο για τον θεατή.
Ads
Η Pauline Kael, ο André Bazin, ο Βασίλης Ραφαηλίδης δεν ήταν απλώς σχολιαστές, αλλά αρχιτέκτονες ενός κώδικα, ερμηνευτές ενός νοηματικού παλίμψηστου που διαρκώς ξαναγράφεται. Η κριτική, ιδίως από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα και έπειτα, μετατράπηκε σε ιδιότυπη δημιουργική πράξη: μια δεύτερη ανάγνωση του φιλμ, όπου ο θεατής-κριτικός αποκτά φωνή ισάξια, αν όχι ανταγωνιστική, του δημιουργού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σκηνοθέτες της Nouvelle Vague γεννήθηκαν μέσα από τις σελίδες του Cahiers du Cinéma: πρώτα έγραψαν για το σινεμά και ύστερα το γύρισαν.
Ads
Κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, η κριτική απέκτησε ακτιβιστικό χαρακτήρα. Το πολιτικό, το κοινωνικό και
