Με ομόφωνη απόφασή του, το Εφετείο ανέτρεψε εν μέρει πρωτόδικη απόφαση και επιδίκασε στον Β.Σ ποσό €50.000, με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της αρχικής απόφασης.
Η υπόθεση αφορούσε συμφωνία αγοράς της καλής φήμης (αέρα) και του εξοπλισμού επιχείρησης πρακτορείου ΟΠΑΠ, την οποία διατηρούσε ο Π.Μ. Η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε, καθώς η άδεια λειτουργίας του πρακτορείου δεν μεταβιβάστηκε τελικά στον αγοραστή.
Το Εφετείο ξεκαθάρισε ότι ο Β.Σ δεν κατάφερε να αποδείξει πως για τη μη ολοκλήρωση της συμφωνίας ευθυνόταν ο Π.Μ. Έκρινε όμως ότι η απόρριψη του αιτήματος για επιστροφή της προκαταβολής θα επέτρεπε στον πωλητή να καταστεί κατά €50.000 πλουσιότερος, χωρίς να έχει παραχωρήσει την επιχείρηση και χωρίς να έχει αποδείξει ζημιά.
Η συμφωνία και η προκαταβολή
Ο Β.Σ είχε καταχωρίσει αγωγή ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου, ζητώντας από τον Π.Μ την επιστροφή των €50.000 που είχε καταβάλει ως προκαταβολή, μαζί με τόκους και αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη.
Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, οι δύο άνδρες υπέγραψαν συμφωνία με την οποία ο Β.Σ αγόραζε την καλή φήμη και τον εξοπλισμό της επιχείρησης πρακτορείου ΟΠΑΠ του Π.Μ.
Η θέση του αγοραστή ήταν ότι ο πωλητής δεν τακτοποίησε τις υποχρεώσεις του προς τον ΟΠΑΠ, με αποτέλεσμα να μην καταστεί δυνατή η έγκριση της μεταβίβασης της άδειας. Αργότερα, στην απάντησή του στην Υπεράσπιση, υποστήριξε ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο απέτυχε η μεταβίβαση ήταν η αδυναμία του πωλητή να προσκομίσει έγκυρο ενοικιαστήριο έγγραφο για τα υποστατικά όπου στεγαζόταν το πρακτορείο.
Ο Π.Μ αρνήθηκε τους ισχυρισμούς και καταχώρισε ανταπαίτηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού άκουσε τη μαρτυρία των δύο πλευρών, απέρριψε τόσο την απαίτηση όσο και την ανταπαίτηση.
Ο αγοραστής προσέβαλε την απόφαση με έξι λόγους έφεσης.
Ανατροπή ισχυρισμών
Καθοριστικής σημασίας ήταν επιστολή του ΟΠΑΠ, ημερομηνίας 12 Οκτωβρίου 2010. Με αυτήν ο Οργανισμός ενημέρωνε τον Β.Σ ότι είχε εγκριθεί η αίτηση για μεταβίβαση της άδειας του πρακτορείου στο όνομά του και του ζητούσε να αποστείλει το συντομότερο σειρά εγγράφων, μεταξύ των οποίων και ενοικιαστήριο έγγραφο για το κατάστημα.
Το στοιχείο αυτό δεν συνάδει με τη θέση ότι το ενοικιαστήριο έπρεπε να προσκομιστεί από τον πωλητή. Όπως διαπίστωσε το Εφετείο, ο ΟΠΑΠ απευθύνθηκε στον ίδιο τον αγοραστή και όχι στον Π.Μ για την υποβολή του συγκεκριμένου εγγράφου.
Ακολούθησε επιστολή του Β.Σ προς τον ΟΠΑΠ, ημερομηνίας 23 Νοεμβρίου 2010, με την οποία ανέφερε ότι δεν ενδιαφερόταν πλέον για τη μεταβίβαση του πρακτορείου, επειδή δεν μπορούσε να παρουσιάσει ενοικιαστήριο έγγραφο. Ως αιτία αναφερόταν διαφορά του πωλητή με έναν από τους ιδιοκτήτες των υποστατικών.
Στις 24 Ιανουαρίου 2011, ο ΟΠΑΠ ενημέρωσε τον Π.Μ ότι απορρίφθηκε αίτημα αναβολής της υλοποίησης της μεταβίβασης και ότι η σχετική απόφαση ακυρωνόταν.
Παρά την εξέλιξη αυτή, τον Ιανουάριο του 2012 ο Β.Σ, μέσω δικηγόρου, κάλεσε τον Π.Μ να μεριμνήσει εντός 30 ημερών για την έγκριση της μεταβίβασης. Ακολούθησε δεύτερη επιστολή, ημερομηνίας 14 Φεβρουαρίου 2012, με την οποία υποστηριζόταν ότι η συμφωνία τερματιζόταν.
Οι δύο επιστολές, ωστόσο, είχαν αποσταλεί σε λανθασμένη διεύθυνση. Αντί στον αριθμό 68 της οδού Ρ….., στάλθηκαν στον αριθμό 8, με αποτέλεσμα να μην παραληφθούν από τον Π.Μ.
Άνευ αξίας η μαρτυρία του πατέρα
Τρεις από τους έξι λόγους έφεσης αφορούσαν την αξιολόγηση της μαρτυρίας του πατέρα του Β.Σ, ο οποίος είχε καταθέσει ως μάρτυρας.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η μαρτυρία του δεν ήταν αξιόπιστη, καθώς σημαντικές αναφορές του δεν επιβεβαιώνονταν από τα έγγραφα που ο ίδιος κατέθεσε. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι παρέλειψε κατά την κυρίως εξέτασή του να αναφέρει πως ο Β.Σ είχε ήδη ενημερώσει τον ΟΠΑΠ ότι δεν ενδιαφερόταν για τη μεταβίβαση.
Το Εφετείο υπενθύμισε ότι η αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων αποτελεί πρωτίστως αρμοδιότητα του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Παρέμβαση δικαιολογείται μόνο όταν τα ευρήματα αντιστρατεύονται την κοινή λογική ή δεν υποστηρίζονται από τη μαρτυρία.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση κρίθηκε ότι η απόρριψη της μαρτυρίας ήταν επαρκώς αιτιολογημένη. Το Εφετείο επισήμανε ακόμη τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους ισχυρισμούς που είχαν καταγραφεί στην Έκθεση Απαίτησης και σε εκείνους που προβλήθηκαν αργότερα με την Απάντηση στην Υπεράσπιση.
Στην Έκθεση Απαίτησης αναφερόταν ότι ο Π.Μ δεν τακτοποίησε υποχρεώσεις του προς τον ΟΠΑΠ. Στην Απάντηση προβλήθηκε ότι το πρόβλημα αφορούσε αποκλειστικά την προσκόμιση του ενοικιαστηρίου. Τα έγγραφα του ΟΠΑΠ, όμως, έδειχναν ότι η μεταβίβαση είχε εγκριθεί και ότι το ενοικιαστήριο ζητήθηκε από τον ίδιο τον αγοραστή.
Οι τρεις σχετικοί λόγοι έφεσης απορρίφθηκαν.
Καμία παραβίαση της συμφωνίας
Ο Β.Σ υποστήριξε επίσης ότι ο χρόνος ολοκλήρωσης της συμφωνίας αποτελούσε ουσιώδη όρο και ότι η μη έγκαιρη μεταβίβαση της άδειας τού έδινε δικαίωμα τερματισμού.
Το Εφετείο απέρριψε και αυτή τη θέση. Όπως εξήγησε, δεν υπήρχε μαρτυρία που να καθιστά τον Π.Μ υπεύθυνο για παραβίαση της συμφωνίας. Επιπλέον, ο ίδιος ο Β.Σ είχε ζητήσει από τον ΟΠΑΠ, τον Νοέμβριο του 2010, την ακύρωση της διαδικασίας μεταβίβασης.
Ένα και πλέον χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 2012, ζητούσε από τον Π.Μ να εξασφαλίσει την έγκριση μιας μεταβίβασης η οποία είχε ήδη ακυρωθεί κατόπιν δικής του επιστολής.
Το Δικαστήριο έθεσε μάλιστα το εύλογο ερώτημα ποιον ακριβώς όρο της συμφωνίας παραβίασε ο Π.Μ και με ποιον τρόπο, αφού η μαρτυρία δεν απέδειξε δική του ευθύνη.
Απορρίφθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι η καταχώριση της αγωγής μπορούσε, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, να θεωρηθεί νόμιμος τερματισμός της συμφωνίας.
Άλλο η ευθύνη και άλλο η επιστροφή των χρημάτων
Η ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης περιορίστηκε στο ζήτημα της προκαταβολής.
Το Εφετείο δέχθηκε ότι ο Β.Σ κατέβαλε €50.000 για τη σύναψη και εκτέλεση της συμφωνίας. Η λήψη του ποσού είχε γίνει αποδεκτή στη μαρτυρία, ενώ ήταν επίσης αδιαμφισβήτητο ότι η συμφωνία δεν υλοποιήθηκε.
Παράλληλα, η Ανταπαίτηση του Π.Μ είχε απορριφθεί, επειδή δεν είχε καθορίσει με την απαιτούμενη λεπτομέρεια τις ζημιές που υποστήριζε ότι υπέστη. Η επιχείρηση παρέμεινε στην κατοχή του και συνέχισε να τη λειτουργεί.
Το Εφετείο έκρινε ότι, ακόμη και αν ο Π.Μ δεν έφερε ευθύνη για τη διάρρηξη της συμφωνίας, δεν μπορούσε να κρατήσει το ποσό των €50.000. Σε διαφορετική περίπτωση θα αποκόμιζε οικονομικό όφελος από μια συμφωνία που δεν υλοποιήθηκε, χωρίς να έχει αποδείξει αντίστοιχη ζημιά.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος έφεσης έγινε δεκτός και η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε ως προς την Απαίτηση. Εκδόθηκε απόφαση υπέρ του Β.Σ και εναντίον του Π.Μ για €50.000, με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία της πρωτόδικης απόφασης.
Παραμερίστηκε επίσης η πρωτόδικη απόφαση για τα έξοδα της Απαίτησης. Τα έξοδα επιδικάστηκαν υπέρ του Β.Σ, με βάση την κλίμακα των €10.000 έως €50.000, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το αρμόδιο πρωτόδικο Δικαστήριο.
Τα έξοδα της έφεσης καθορίστηκαν στις €2.500 πλέον ΦΠΑ.
Την ομόφωνη απόφαση εξέδωσαν οι δικαστές Δ. Κίτσιος, Μ.Γ. Πικής και Μ. Δρουσιώτης. Για τον Β.Σ εμφανίστηκε ο δικηγόρος Κ. Καλυφόμματος, εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου Χρήστος Πουργουρίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., ενώ τον Π.Μ εκπροσώπησε ο δικηγόρος Σ. Σταυρινίδης.
Live
