opinionΕξαρχής, ήταν φανερό ότι η επιλογή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη να νομιμοποιήσει τα ιδιωτικά και κερδοσκοπικά «πανεπιστήμια» δεν είχε να κάνει ούτε με την εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό δίκαιο, ούτε με την ίδρυση μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων υψηλού επιπέδου με σκοπό τη διεύρυνση και την αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης ως ενός δημόσιου αγαθού.Ο σχεδιασμός ήταν εξαρχής να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα και funds που θέλουν να κερδοσκοπήσουν πάνω στην κοινωνική ανάγκη για ανώτατη εκπαίδευση, ιδίως σε αντικείμενα υψηλής ζήτησης. Να κερδοσκοπήσουν προσφέροντας χαμηλής ποιότητας σπουδές, χωρίς καμία πραγματική εγγύηση ακαδημαϊκότητας, και με υπονόμευση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, αλλά με «βούλα» ότι τα πτυχία τους θεωρούνται «αναγνωρισμένα».Δεν είναι τυχαίο ότι ο σχεδιασμός αυτός, στον οποίο πρωτοστάτησε ο τότε υπουργός Παιδείας και σημερινός υπουργός Οικονομικών (και επίσημα χρισμένος «δελφίνος» του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν περίμενε καν να έρθει η ώρα της Συνταγματικής Αναθεώρησης, άρα και μιας σοβαρής συζήτησης για το πώς και κυρίως με ποιες εγγυήσεις θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια σημαντική μεταρρύθμιση.Αντιθέτως, ενώ μέχρι τότε θεωρείτο αυτονόητο ότι χρειάζεται πρώτα η αναθεώρηση του Συντάγματος και μετά η ψήφιση της σχετικής νομοθεσίας, η κυβέρνηση προχώρησε σε μια ιδιαίτερα βιαστική και πρόχειρη σύνταξη ενός νόμου, επί της ουσίας υπαγορευμένου από διάφορα funds που είχαν έτοιμες τις σχετικές επενδύσεις, ενός νόμου νόμος που εκμεταλλευόταν τις προβλέψεις του ευρωπαϊκού δικαίου για τη δυνατότητα εγκατάστασης επιχειρήσεων και ο οποίος επί τ
