Γυναίκες πίσω από τις κάμερες: Το ταμείο τις δικαιώνει, το Χόλιγουντ τις αποκλείει

Αυτό ισχυρίζεται η μελέτη της διεθνούς εταιρίας έρευνας στα μίντια, Frontiers in Communication και έχει και τους αριθμούς να το αποδείξει στους τυχόν δύσπιστους. Ομως, γιατί τελικά παραμένουν μειοψηφία ανάμεσα στους κινηματογραφικούς δημιουργούς; Γιατί τα στούντιο συνεχίζουν να εμπιστεύονται άνδρες σκηνοθέτες και σεναριογράφους;

«Frozen» και «Frozen II», 3 δισ. δολάρια, Τζένιφερ Λι    

Η Anja Huwiler, από το πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg του Μάινζ της Γερμανίας, που υπογράφει την έρευνα υποστηρίζει ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στο Χόλιγουντ προσπαθούν να ελαχιστοποιούν το ρίσκο και κατά συνέπεια επιλέγουν αυτό που τους είναι οικείο. Η ακραία αβεβαιότητα της κινηματογραφικής χρηματοδότησης κάνει τα οικεία πρόσωπα και τους ευρύτερα διαδεδομένους τρόπους εργασίας να μοιάζουν προτιμότεροι, ιδίως όταν το ρίσκο είναι μεγάλο. Ακόμα και όταν τα οικονομικά στοιχεία δεν συμφωνούν με αυτές τις αντιλήψεις, οι αποφάσεις παίρνονται με βάση το μικρότερο ρίσκο».

«Barbie», 1,5 δισ. δολάρια, Γκρέτα Γκέργουιγκ

Η Κλόι Zάο («Αμνετ»), βραβευμένη με Οσκαρ Σκηνοθεσίας για το «Nomadland», μόλις η δεύτερη γυναίκα με το συγκεκριμένο βραβείο στο βιογραφικό της, τονίζει πως όταν μια γυναίκα τίθεται επικεφαλής μιας ομάδας «η δουλειά της αντλεί δύναμη από τη διαίσθηση, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την κοινότητα που την περιβάλλει και την αλληλεξάρτηση. Ολο αυτό δεν χωράει στο τρέχον μοντέλο εργασίας. Είναι πολύ δύσκολο να αντεπεξέλθεις και νιώθω πολύ τυχερή που συνάντησα ανθρώπους με εξουσία στα χέρια τους που πίστεψαν ότι ο άλλος τρόπος ήταν απαραίτητος για τις συγκεκριμένες ταινίες».

«Captain Marvel» 1,1 δισ. δολάρια, Ανα Μπόντεν

Η Ολίβια Γουάιλντ («The Invite») έχει αναφερθεί αρκετές φορές στην «κόλαση του μισογυνισμού» που έχει καταλάβει το Χόλιγουντ, ενώ η Κέιτι Μπέιλφ, CEO του βρετανικού Women in Film & TV, δεν έπεσε από τα σύννεφα με τα συμπεράσματα της έρευνας, τα οποία αναδεικνύουν «την αποτυχία της βιομηχανίας να αντιληφθεί το γεγονός ότι οι ταινίες γυναικών απολαμβάνουν επιτυχία τη στιγμή που κανείς δεν επενδύει σε αυτές για τα ανώτερα κλιμάκια της κινηματογραφικής παραγωγής». Και προσθέτει: «Το ερώτημα δεν είναι αν οι γυναίκες μπορούν να σταθούν στο ύψος τους σε δημιουργικό επίπεδο, αλλά γιατί η βιομηχανία συνεχίζει να μην τους δίνει ευκαιρίες».

«Ο διάβολος φοράει Πράντα 2», 700 εκατ. δολάρια, Αλίν Μπρος ΜακΚένα

Η έρευνα του Frontiers in Communication δείχνει ότι ταινίες με γυναίκα σεναριογράφο αλλά άνδρα σκηνοθέτη είχαν υψηλότερο διάμεσο κέρδος κατά 34% από μία παραγωγή αποκλειστικά με άνδρες, ενώ ταινίες με γυναίκες στο σενάριο και τη σκηνοθεσία πετυχαίνουν υψηλότερο διάμεσο κέρδος κατά 25% από μια «ανδρική» παραγωγή.

Η Κλόι Zάο, βραβευμένη με Οσκαρ Σκηνοθεσίας για το «Nomadland», είναι μόλις η δεύτερη γυναίκα με το συγκεκριμένο βραβείο στο βιογραφικό της.

Αντιθέτως, κάθε ταινία που βρίσκεται τα τελευταία 30 χρόνια στην κορυφή της λίστας με τις πιο ακριβές παραγωγές έχει άνδρα σκηνοθέτη. Ανάμεσά τους υπήρξαν και ταινίες που το σενάριο υπογράφει γυναίκα και αυτές είχαν διάμεσο κέρδος μεγαλύτερο από τις «ανδρικές παραγωγές» κατά 99 εκατ. ευρώ, κατά μέσο όρο. Ας θυμηθούμε, λένε οι συγγραφείς της έρευνας, την Γκρέτα Γκέργουιγκ που άγγιξε το 1,5 δισ. δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις με τη «Barbie», το «Ο διάβολος φοράει Πράντα 2», που το σενάριο υπογράφει η Αλίν Μπρος ΜακΚένα και σημείωσε σχεδόν 700 εκατ. δολάρια σε εισπράξεις, τα «Frozen» και «Frozen II», της Τζένιφερ Λι, που έσπασαν τα ταμεία με σχεδόν 3 δισ. δολάρια εισπράξεις, το «Captain Marvel» της Ανα Μπόντεν με 1,1 δισ. δολάρια εισπράξεις κ.ά.

Η Ολίβια Γουάιλντ («The Invite») έχει αναφερθεί αρκετές φορές στην «κόλαση του μισογυνισμού» που έχει καταλάβει το Χόλιγουντ.

Και στην Ελλάδα

Στη χώρα μας τα παραδείγματα είναι λιγοστά και δείχνουν ότι και εδώ επικρατεί η ίδια αντίληψη. Φωτεινή εξαίρεση υπήρξε η Εύα Νάθενα, που με τη «Φόνισσα» (2023) έκοψε περίπου 450.000 εισιτήρια πανελλαδικά, ενώ είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Μαρίας Πλυτά, της πρώτης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας, που γύρισε μια σειρά από ταινίες στην εικοσαετία 1950-1970 αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν το έργο της. Μέχρι που η ταινία της, «Εύα» (1953), αποκαταστάθηκε από την Ταινιοθήκη της Μπολόνιας και το εργαστήριο L’ Immagine Ritrovata και τη συνδρομή της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και προβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, στο τμήμα Cannes Classics, η πρώτη ελληνική ταινία που συμμετείχε στο συγκεκριμένο τμήμα.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ