Read More
Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου και συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού
Απόσπασμα από κείμενο της Βίβιαν Αβρααμίδου – Πλούμπη στον Ορίζοντα της Κυριακάτικης Χαραυγής ημ. 02-07-2023 για τη συμμετοχή του ΘΟΚ, με το έργο «Θεατές σε πόλη φάντασμα/ Spectators in a Ghost City, στην Έκθεση Σκηνογραφίας της Πράγας 2023, που απέσπασε το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης.
[…] Φτάνοντας στους χώρους της έκθεσης, μπήκα κατευθείαν στο χολ με το νούμερο 13· εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται και η εγκατάσταση της Κύπρου με τίτλο «Θεατές σε μια πόλη φάντασμα». Κι είχα τεράστια αγωνία. Στην είσοδο αντίκρισα δυο σειρές από τεράστιες εγκαταστάσεις διαφόρων χωρών, αρκετά φλύαρες θα έλεγα, και προχώρησα ανάμεσά τους ψάχνοντας για τη δική μας. Έφτασα στο τέλος του διαδρόμου, μόνο για να συνειδητοποιήσω πως τη συμμετοχή της Κύπρου μας, μια σεμνή, ταπεινή, θα έλεγα, εγκατάσταση, την είχα αφήσει πίσω μου! Γύρισα και στάθηκα μπροστά στους τρεις μεταλλικούς «πύργους παρατήρησης», όπου στην κορυφή του κάθε ενός ξεχώριζε ένα ομοίωμα από τα ερειπωμένα, εγκαταλειμμένα κτίρια του Βαρωσιού. Κι από την ψυχή αυτών των κτιρίων, μέσα από μικρές οθόνες, ξετρύπωναν οι αναμνήσεις μας, η σημερινή συγκλονιστική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η πόλη, και η πορεία που χάραξαν η Μελίτα Κούτα και ο συνεργάτης της Pascal Caron από τη Δερύνεια μέχρι την Πράγα, φορτωμένοι την πόλη και το τραύμα μας στην πλάτη τους. Το Βαρώσι και η τραγική ιστορία του υψωνόταν μπροστά στα μάτια μου.
[…] Πήρα μια ανάσα και ξαναδιάβασα την κατάληξη του αφηγήματος του Καλβίνο, όπου ο Μάρκο Πόλο λέει: «Ματαίως όμως βάλθηκα να ταξιδεύω για να επισκεφτώ την πόλη. Αναγκασμένη να παραμένει αναλλοίωτη και ίδια με τον εαυτό της για να τη θυμούνται καλύτερα, η Ζόρα μαράζωσε, διαλύθηκε και εξαφανίστηκε. Η Γη την ξέχασε». Με είχε στοιχειώσει το τέλος της Ζόρα. Μέχρι που ήρθε ο ΘΟΚ στην Πράγα και με τον πιο συγκλονιστικό, με αδιαμφισβήτητο τρόπο μας βεβαιώνει πως η Αμμόχωστος, όσο κι αν μαράζωσε στα 49 χρόνια εγκατάλειψης, δεν θα διαλυθεί κι ούτε θα εξαφανιστεί ποτέ. Γιατί θα την κουβαλάμε πάντα μαζί μας, στις πλάτες μας, μέσα μας· εμείς, τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας κι όλοι εκείνοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι που ξέρουν πως η προοπτική κρύβεται μέσα στα χαλάσματα του παρελθόντος. Και τους ευχαριστώ. Όχι. Την Αμμόχωστο, η Γη δεν θα την ξεχάσει. Ποτέ!
Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την