Το πρώτο άτομο που κάλεσε η Μαρία* όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος ήταν ο γιατρός της. Το δεύτερο άτομο ήταν δικηγόρος. Η ανύπαντρη μητέρα ενός παιδιού ήταν σε κατάσταση σοκ και σκεφτόταν να τερματίσει την εγκυμοσύνη. Αλλά πρώτα έπρεπε να βεβαιωθεί ότι δεν επρόκειτο να κάνει κάτι παράνομο, επειδή το μόνο που ήξερε ήταν ότι οι αμβλώσεις απαγορεύονταν εκεί που ζούσε. «Εκτός από το συναισθηματικό βουνό που υπήρχε ήδη, έπρεπε να αντιμετωπίσω και αυτό», μου είπε η Μαρία. Ήξερε επίσης ότι δεν θα λάμβανε καμία πληροφορία για τις αμβλώσεις στη χώρα της – αυτό είναι επίσης παράνομο. Αφού πήρε την απόφασή της, οδήγησε σε μια κλινική πέρα από τα σύνορα. Ήταν μια αγχωτική, αν και σύντομη, διαδρομή 45 λεπτών με το αυτοκίνητο, στο τέλος της οποίας περίμενε ένα άλλο εμπόδιο: «Α, είστε από το Λιχτενστάιν;» είπε η ρεσεψιονίστ, σύμφωνα με τη Μαρία. «Τότε πρέπει να πληρώσετε αμέσως – 680 ελβετικά φράγκα (620 λίρες) παρακαλώ». Έμεινε έκπληκτη και ρώτησε: «Τι γίνεται αν δεν μπορώ να τα πληρώσω τώρα;» Η ρεσεψιονίστ απάντησε: «Τότε θα πρέπει να επιστρέψετε αύριο». Το Λιχτενστάιν έχει έναν από τους αυστηρότερους νόμους περί αμβλώσεων στην Ευρώπη. Αυτό πιθανότατα δεν είναι κάτι που γνωρίζετε για το «μικροκράτος» μου – μπορεί να σκεφτείτε τις όχθες του, το αλπικό τοπίο και τα κάστρα κατάλληλα για ένα ειδύλλιο στο Netflix. Αλλά ανάμεσά τους ζουν πραγματικοί άνθρωποι με πραγματικές ζωές, και κάθε χρόνο, περίπου 40 γυναίκες που επιθυμούν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη τους με τους δικούς τους όρους δεν μπορούν να το κάνουν στη χώρα τους. Αλλά αν ρωτήσετε τον αντιβασιλέα του Λιχτενστάιν, τον κληρονομικό πρίγκιπα Αλοΐς, τον πρωθυπουργό μας ή τυχαίους ανθρώπους στον δρόμο, πολλοί θα σας πουν το ίδιο πράγμα: δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Από το 2015, οι γυναίκες επιτρέπεται νόμιμα να κάνουν έκτρωση εκτός της χώρας και τα εξωτερικά σύνορα δεν απέχουν ποτέ περισσότερο από 15 λεπτά με το αυτοκίνητο. Και ούτως ή άλλως, επιτρέπεται εάν η γυναίκα βιαστεί ή εάν η υγεία της βρίσκεται σε κίνδυνο, οπότε τι περισσότερο θα μπορούσε κανείς να ζητήσει; Αυτό που εγώ, και άλλοι που συμμετέχουν σε μια νέα λαϊκή πρωτοβουλία, απλώς ζητάμε αυτό που είναι ήδη πρότυπο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες: αποποινικοποίηση της άμβλωσης έως τις 12 εβδομάδες, κατάργηση της εθνικής απαγόρευσης πληροφόρησης σχετικά με τις αμβλώσεις και η διαδικασία να καλύπτεται από την ασφάλιση υγείας. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει ότι το 62% των ψηφοφόρων θα ήταν υπέρ αυτής εάν διεξαγόταν ψηφοφορία. Θα έπρεπε να είναι μια ολοκληρωμένη υπόθεση. Αλλά ανεξάρτητα από το τι λέει ο λαός: ο κληρονομικός πρίγκιπας έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε αλλαγή στον νόμο, πολύ πριν καν ψηφιστεί. Το Λιχτενστάιν δεν είναι η τυπική ευρωπαϊκή μοναρχία και η εξουσία του πρίγκιπα είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από τελετουργική. Ο Αλόις μπορεί να ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε νομοσχέδιο, να απολύσει την κυβέρνηση ή μεμονωμένους υπουργούς, να διορίσει δικαστές και να προτείνει αλλαγές στον νόμο. Συνήθως ασκεί αυτή την εξουσία με αυτοσυγκράτηση και ποτέ δεν έχει χρησιμοποιήσει το βέτο του. Έχει απειλήσει να το χρησιμοποιήσει μόνο μία φορά, το 2011, η οποία ήταν η τελευταία φορά που μια λαϊκή πρωτοβουλία προσπάθησε να νομιμοποιήσει την άμβλωση. Με το βέτο του πρίγκιπα να επισκιάζει την ψηφοφορία, αυτή κατέστη ουσιαστικά άσκοπη, οδηγώντας σε ένα
