Read More
Το θέατρο ή ο κινηματογράφος σού ανοίγουν μια πόρτα όπου μπαίνεις για λίγο σε συνθήκες στις οποίες, τυχαία, δεν είσαι εσύ στην πραγματικότητα…
Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι γίνεται αυτό το Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος στην Κύπρο και βλέπουμε παραστάσεις από διάφορες χώρες ανά τον κόσμο
Γίνονται άλματα και υπάρχουν καταπληκτικοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί και ελπίζω να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε με αυτούς τους ρυθμούς
Στο «Επτά επί Θήβας», ο Αισχύλος περιγράφει τα δόρατα να σφυρίζουν στον αέρα… που σήμερα είναι οι πύραυλοι που σφυρίζουν εδώ τριγύρω
Σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, η ηθοποιός Μαρίνα Μανδρή μιλά στη «Χαραυγή» για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, σε μία εποχή που, όπως επισημαίνει, οι δυσκολίες για τους καλλιτέχνες είναι αυξημένες, πολλές φορές ανυπέρβλητες. Από το έργο «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία της Λέας Μαλένη, στο οποίο συμμετέχει η ηθοποιός στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, μέχρι τη μεγάλη οθόνη σε ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, η Μαρίνα Μανδρή εξηγεί τι σημαίνει για την ίδια η δουλειά που κάνει, και την ίδια στιγμή αναφέρεται στο κυπριακό θέατρο και κινηματογράφο και κατά πόσο αυτά έχουν προχωρήσει στο νησί.
Συνέντευξη στον
Κυριάκο Λοΐζου
Ξεκινώντας με τα «κοντά», πόσο σημαντική είναι για σένα η παρουσία σου στο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος; Έχεις συμμετάσχει ξανά στο παρελθόν;
Έχω συμμετάσχει ξανά στο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, αλλά και σε παραστάσεις γενικά αρχαίου δράματος με τον ΘΟΚ, και πρέπει να πω πως είναι η πρώτη φορά που κάνω Αισχύλο. Καταρχάς, είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι γίνεται αυτό το Φεστιβάλ στην Κύπρο και βλέπουμε παραστάσεις από διάφορες χώρες ανά τον κόσμο, με ομολογουμένως ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε σχέση με την αρχαία τραγωδία, ιδίως από τους ξένους σκηνοθέτες, αφού εμείς έχουμε μια διαφορετική επαφή με αυτά τα κείμενα. Κάθε φορά που παίρνεις στα χέρια σου ένα τέτοιο κείμενο, αντιλαμβάνεσαι γιατί είναι τόσο διαχρονικά. Το «Επτά επί Θήβας» είναι, έτσι όπως πολλοί μελετητές το έχουν χαρακτηρίσει, μεστόν Άρεως (γεμάτο από πολεμικό πνεύμα και βία), ένα έργο που πραγματεύεται τον πόλεμο, μια εμφύλια σύγκρουση, έναν αδελφοκτόνο πόλεμο, που, αν αναλογιστούμε ότι έχουν περάσει πάνω από 2.000 χρόνια από τότε που γράφτηκε, αυτά που γράφει είναι διαχρονικά και μπορούν να τοποθετηθούν σε οποιοδήποτε μέρος του σημερινού κόσμου, πόσω μάλλον στη γειτονιά μας.
Εμφανίζεσαι με ηθοποιούς με τους οποίους έχεις συνεργαστεί ξανά, ιδίως στο Κούριο. Πώς είναι αυτό;
Ναι, πράγματι, έχω συνεργαστεί ξανά με αυτούς τους ανθρώπους και είναι πολύ ωραίο, ενώ χαίρομαι ιδιαίτερα που συνεργάζομαι με τη Λέα Μαλένη, τη σκηνοθέτρια του έργου. Ξέρετε, στο θέατρο η ομάδα είναι πολύ σημαντική· να μοιράζεσαι τη σκηνή με ανθρώπους με τους οποίους μπορείς, αφενός, να επικοινωνήσεις, αφετέρου, να νιώσεις ασφάλεια πάνω στη σκηνή, καθώς «εδώ είμαστε ο ένας για τον άλλο». Σε ό,τι αφορά το Κούριο, είναι πολύ σημαντικό να παίζεις σε ένα αρχαίο θέατρο αυτά τα έργα. Το ότι είσαι εκεί και ξέρεις πως χιλιάδες χρόνια πριν υπήρχαν εκεί άνθρωποι σε παραστάσεις, σου προκαλεί ένα δέος. Όταν παίξαμε τον «Ιππόλυτο» με τον ΘΟΚ, το 2015, ήταν μια μεγάλη στιγμή, καθώς πριν από αυτό είχε να ακουστεί εκεί κείμενο αρχαίας τραγωδίας από τη δεκαετία του 1970. Πραγματικά συγκλονιστική στιγμή.
Έχεις παίξει σε παραστάσεις τόσο με τον ΘΟΚ όσο και στο ελεύθερο θέατρο. Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τα δύο;
Ένα πράγμα τα διαφοροποιεί: το εργασιακό καθεστώς, ο μισθός, τα δικαιώματα και όχι η ουσία των έργων ή η ποιότητα. Έχω συνεργαστεί με υπέροχους ανθρώπους και στον ΘΟΚ και στο ελεύθερο, και σας λέω πως το μόνο που αλλάζει είναι το εργασιακό, ξεκάθαρα, διότι οι μισθοί δεν συγκρίνονται, εξού και η προτίμηση των ηθοποιών να συμμετέχουν σε παραστάσεις του ΘΟΚ.
Μιας και το ανέφερες, θα πάρω την πάσα και θα σε ρωτήσω για την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή με τους καλλιτέχνες…
Η μεγάλη ανεργιακή κρίση στο επάγγελμα εμφανίστηκε όταν σταμάτησαν να γίνονται οι σειρές στην τηλεόραση, εννοώ τόσες πολλές, που απορροφούσαν πολλούς ηθοποιούς. Τότε υπήρχε ακόμα ένα πεδίο εργασίας που τώρα δεν υπάρχει. Υπήρχε μια άνθηση στις σειρές μετά την κρίση στην Ελλάδα, κι έτσι γίνονταν και στην Κύπρο, ενώ όταν επανεκκίνησε η παραγωγή στην Ελλάδα με σειρές που κοστίζουν πολύ περισσότερα από τις δικές μας -ανεβαίνει η ποιότητα- μοιραία έγινε αυτό που έγινε εδώ. Πέραν του ΡΙΚ, δεν υπάρχουν αλλού σειρές.
Επιστρέφω στην Τέχνη (σου). Έχουν εξελιχθεί το θέατρο και ο κινηματογράφος στην Κύπρο;
Πολύ· γίνονται άλματα και υπάρχουν καταπληκτικοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί και ελπίζω να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε με αυτούς τους ρυθμούς. Να πούμε βέβαια ότι η Κύπρος στέλνει για πρώτη φορά ταινία που θα είναι υποψήφια για τα Βραβεία Όσκαρ. Όπως και το θέατρο, πάρα πολύ, και θεωρώ ότι μόνο μπροστά πηγαίνουμε και μπορούμε να κάνουμε πολύ σπουδαία πράγματα.
Θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφος;
Ό,τι κι αν είναι, φτάνει να με εξελίσσει ως ηθοποιό και να είναι δημιουργικό.
Τι σημαίνει η Τέχνη αυτή για σένα;
Ανακαλύπτει! Ήθελα από πιτσιρίκα να γίνω ηθοποιός, κι όταν ήμουν στην εφηβεία βρήκα ένα απόκομμα από κάπου που είχε μια φράση του Χιθ Λέτζερ που έλεγε: «Η υποκριτική έχει να κάνει με την αυτοεξερεύνηση». Αυτό ακριβώς είναι για μένα η υποκριτική. Δεν με καλύπτει, αλλά με ανακαλύπτει και στην υποκριτική καλείσαι να μαθαίνεις συνέχεια. Για παράδειγμα, στο «Επτά επί Θήβας», πρόκειται για μια εμπόλεμη συνθήκη, όπου μέσα στην πολιορκία ο Αισχύλος περιγράφει τα δόρατα να σφυρίζουν στον αέρα… που σήμερα είναι οι πύραυλοι που σφυρίζουν εδώ τριγύρω. Πρέπει να μπεις σε συνθήκες και να ανακαλύψεις συναισθήματα. Ο τρόμος είναι πάντα τρόμος και ο πόνος το ίδιο, ενώ βλέπεις και τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, π.χ. του πολέμου, διότι μπορεί να μην είσαι τη δεδομένη στιγμή, όμως είσαι πάντοτε υποψήφιο θύμα. Έχει να κάνει με την ύπαρξη αυτή η Τέχνη, βαθιά. Ο άνθρωπος είναι δυνάμει τα πάντα. Το θέατρο ή ο κινηματογράφος σού ανοίγουν μια πόρτα, όπου μπαίνεις για λίγο σε συνθήκες στις οποίες, τυχαία, δεν είσαι εσύ στην πραγματικότητα.
