Η ΕΔΕΚ έκανε τον ιστορικό και πολιτικό κύκλο της. Δεν υπήρξε ποτέ μεγάλο κόμμα, υπήρξε όμως θεσμικό κόμμα. Κυρίως επειδή στην ηγεσία της βρισκόταν ο Βάσος Λυσσαρίδης, μια πολιτική προσωπικότητα με βάρος πολύ μεγαλύτερο από το εκλογικό μέγεθος της παράταξής του, είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κάποιος με τις θέσεις και τις επιλογές του ή ακόμα και με τις τριτοκοσμικές φιλίες του.
Μετά την αποχώρησή του άρχισε η κατηφόρα, με ορισμένες συγκυριακές εκλάμψεις που απλώς καθυστέρησαν το αναπόφευκτο.
Το 2021 η ΕΔΕΚ περιορίστηκε στο 6,72%, εξασφαλίζοντας τέσσερις έδρες. Ήταν ήδη μια σαφής προειδοποίηση. Το 2026 έπεσε στο 3,3%, έχασε τη μισή εκλογική της δύναμη και έμεινε εκτός Βουλής. Δεν πρόκειται πλέον για κρίση ηγεσίας, οργανωτικό πρόβλημα ή ανάγκη καλύτερης επικοινωνιακής στρατηγικής. Πρόκειται για πολιτική εξαΰλωση.
Οι Κυριάκος Μαυρονικόλας, Μάριος Χαννίδης, Σοφία Χριστοδούλου Μακρή και Γιώργος Κουττούκης μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Θα πρέπει όμως πρώτα να εντοπίσουν το κόμμα και μετά να το ανασυγκροτήσουν, γιατί, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η ΕΔΕΚ δεν αναζητεί τον πρόεδρο που θα την επαναφέρει. Αναζητεί εκείνον που θα κλείσει την πόρτα και θα παραδώσει τα κλειδιά και θα κατεβάσει τον διακόπτη.
Μ.Κα.
