Read More Ίσως επειδή πρόκειται για βασιλείς και πρίγκιπες, δικαιολογείται η ελπίδα μας ότι θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα στο τέλος, σαν να βρισκόμαστε σε παραμύθι. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι η πραγματικότητα. Έχοντας κατά νου ότι η βασιλική οικογένεια παραμένει για εμάς ξένη, και ότι παρά τις φήμες, τις διαρροές και τις συζητήσεις, δεν έχουμε καμία πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες του παλατιού, είναι σχεδόν κωμικό το πόσο έντονα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά σε αυτούς. Κι όμως, αυτή την εβδομάδα, όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο Κάρολος είχε προσφέρει στον Χάρι τη δυνατότητα να διαμείνει στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στο Λονδίνο με τη σύζυγο και τα παιδιά του μετά από τέσσερα χρόνια, φάνηκε σαν μια εξαιρετική εξέλιξη. Επιτέλους, υπήρχε μια αχτίδα ελπίδας ότι αυτή η θλιβερή κατάσταση μεταξύ τους θα μπορούσε ίσως… αν όχι να αποκατασταθεί πλήρως, τουλάχιστον να γεφυρωθεί προσωρινά, ώστε να μπορέσουν να περάσουν λίγο χρόνο μαζί. Ακόμα κι αν επρόκειτο για μια διστακτική αρχή, θα ήταν μια αρχή, κάτι που φάνταζε εξαιρετικά απίθανο τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσε να σημαίνει την έναρξη της διαδικασίας επούλωσης με τον σωστό τρόπο. Μικρά βήματα. Αντ’ αυτού, μόλις 15 λεπτά αφότου ο Χάρι αποδέχτηκε το κλαδί ελιάς, η πρόσκληση ανακλήθηκε. Ο βασιλιάς φέρεται να μίλησε ιδιωτικά στον γιο του για τους λόγους αυτής της απόφασης. Αν η ελπίδα είναι αυτή που μας πληγώνει, μπορεί κανείς μόνο να φανταστεί πώς ένιωσαν οι ίδιοι. Η γονική αποξένωση έχει έρθει πρόσφατα στο προσκήνιο μέσω των διασημοτήτων, αλλά παραμένει το αντίθετο του επιθυμητού. Οι Μπέκαμ, ο Μπρ
