Read More
Η κατάχρηση εξουσίας και η εμπορία επηρεασμού στο υψηλότερο επίπεδο θα έπρεπε να είναι ιδώνυμο αδίκημα.
Τι παράξενους συνειρμούς κάνει το μυαλό συχνά… Μια πρόσφατη είδηση αναφερόταν στους φρουρούς των πολιτικών αρχηγών και την ενδεχόμενη ανάγκη μείωσης του αριθμού τους (των φρουρών, όχι των πολιτικών, δυστυχώς), με ιδιαίτερη μνεία στον Αναστασιάδη που έχει τους περισσότερους. Και σκέφτηκα πως, με δεδομένο τις τελευταίες εξελίξεις για το δικό μας κράτος μαφία, αυτές οι φρουρές θα πρέπει να προστατεύουν όχι εκείνους αλλά εμάς από αυτούς – από τον τέως πρόεδρο π.χ., αν αποδειχθούν στο δικαστήριο τα αδικήματα που του αποδίδει η Αρχή κατά της Διαφθοράς. Ίσως τότε να αντικατασταθούν από δεσμοφύλακες, αν και εκ πείρας (διεθνούς και ντόπιας) μάλλον χλωμό το βρίσκω. Προς το παρόν ο εν λόγω τέως, μαζί με άλλους 14 από όλο το φάσμα της εξουσίας, δεν είναι καν κατηγορούμενος ακόμα, όπως είναι ο (ευσεβής; ασεβής;) πόθος πολλών από εμάς – να τον δούμε, καταρχάς, στο εδώλιο του Κακουργοδικείου (ναι, ναι, ξέρω, μαζί με το τεκμήριο της αθωότητάς του, το ισοζύγιο πιθανοτήτων ενοχής και όλα τα σχετικά).
Τα λέω αυτά επειδή προτιμώ να εστιάσω στη σοβαρότητα των κατηγοριών (ή όπως αλλιώς αποκαλούνται σ’ αυτό το στάδιο): Κατάχρηση εξουσίας, κακουργηματική και πλημμεληματική, από άνθρωπο στο ύψιστο επίπεδό της! Νομίζω πως δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα από έναν αρχηγό κράτους, να χρησιμοποιεί, δηλαδή, για το δικό του συμφέρον τη δύναμη που του εμπιστεύτηκαν οι πολίτες, εις βάρος του κράτους και των ανθρώπων του! Εμπορία επηρεασμού! Με άλλα λόγια, το να εμπορεύεσαι, να πουλάς την επιρροή σου, τη δύναμη που απορρέει από την εξουσία σου, λες και είναι πατάτες και μαρούλια, οικόπεδα και αεροπλάνα, διαβατήρια και χάρες ανταλλάξιμες! Αυτά τα δυο και μόνο θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται ως ιδιώνυμο αδίκημα, δηλαδή ιδιαίτερης βαρύτητας, αν όχι και αντικείμενο εσχάτης προδοσίας.
Και αυτός ο άνθρωπος είχε το θράσος να βγει κι από πάνω και να τα βάλει με όλους –οι άλλοι είναι ψεύτες, αναξιόπιστοι, συκοφάντες, η επιτροπή δεν αντιστάθηκε στον λαϊκισμό, ο Δρουσιώτης έχει όλα τα κακά του κόσμου, τίποτα δεν αποδείχθηκε, αυτός είναι άμεμπτος– και όλα αυτά με το γνωστό αγριωπό ύφος… πολιτιστικού επιπέδου του είδους «μη με ρωτάτε, να μη σας πάρει ο δαίμονας» (προς δημοσιογράφους), το σηκωμένο φρύδι και την αλαζονεία που γνωρίσαμε καλά μέσα στις τελευταίες δεκαετίες. Και ακόμα τον φρουρούν – από εμάς; Ποιος θα βρεθεί, ποιος θα τολμήσει να φυλάξει εμάς από τέτοιους ανθρώπους; Από το… τεκμήριο της αθωότητάς τους; (ναι, ξέρω, κανείς δεν είναι αθώος πραγματικά, όλοι μας έχουμε ενοχές όταν διαπιστώνουμε σε τι ανθρώπους παραδίδουμε την εξουσία).
Αυτός που κρίνεται ένοχος από κακουργοδικείο πώς αποκαλείται; Κακούργος με τη βούλα; «Πήραν τα φρύγανα φωτιά» και κάψανε το μαχαλά. Και κάψανε κι εμένανε, που μ’ είχε η μάνα μου ένανε… Άνοιξε μάνα μ’ άνοιξε, γιατί με κυνηγούνε. Κι αν δεν ανοίξεις το πορτί, το αίμα μου θα πιούνε», τραγουδούσε ο Νίκος Παπάς, ο επονομαζόμενος «Κακούργος», σαν να γνώριζε από τότε για τη φωτιά που άναψε κάτω από τον «θρόνο» της εξουσίας – του Αναστασιάδη εν προκειμένω. Θα σβήσει, ή θα φουντώσει και θα τον/τους κάψει; Επικαλούμαι το τεκμήριο της αθωότητάς μου γι’ αυτά που γράφω, το κάνω επειδή θέλω απλώς να αποδοθεί δικαιοσύνη. Εμείς δεν καταχραστήκαμε καμιά εξουσία (ίσως κάποτε τον… χώρο που μας παραχωρείται, αλλά πόσο εγκληματικό είναι κάτι τέτοιο;). Δεν πουλήσαμε καμιά επιρροή, ούτως ή άλλως δεν διαθέτουμε ή είναι μηδαμινή συγκριτικά – και, εν πάση περιπτώσει, αν κάποιοι το κάνουν, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Και τώρα; Περιμένουμε. Να διαπιστώσουμε τον βαθμό αξιοπιστίας των υπόλοιπων θεσμών – των εκπροσώπων τους, εννοώ. Να ξεκαθαριστούν όλα, όπως συνηθίζει να λέει ο πρόεδρός μας – και να το εννοεί. Τον παρακολουθούμε με προσοχή, σίγουρα δεν θα θέλει εκείνα τα φρύγανα να φτάσουν και κάτω από τη δική του καρέκλα. Επειδή η… ξεκαθαριότητα είναι μισή αρχοντιά (ή μισή βρομιά;) «Η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται», τραγουδούσε ο Βολφ Μπίρμαν παρέα με τον Χικμέτ, με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη και τη μουσική του μεγάλου Μικρούτσικου. Και όσο για τους νομικούς μας, αν μείνουν και λίγο ήσυχοι. Δεν χρειαζόμαστε άλλες γνωματεύσεις, όπως δεν χρειαζόμασταν ούτε τις «εξηγήσεις» του τέως. Ας τις φυλάξει για την απολογία του στο δικαστήριο, από το εδώλιο του κατηγορουμένου, μαζί με τους άλλους πιθανούς συγκατηγορούμενούς του.
Και κάτι τελευταίο: Αυτή η ιστορία δεν έπεσε από τα σύννεφα, κάποιος –ο Μακάριος Δρουσιώτης– πήρε το ρίσκο και σκάλισε τις βρομιές. Αυτό που χρειαζόμαστε, επομένως, πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, είναι δημοσιογράφους που παίρνουν ρίσκα, που τολμούν να διακινδυνέψουν. Που χρειάζονται την υποστήριξή μας και την προστασία της πολιτείας, με όλα τα ενδεχόμενα λάθη και τις πιθανές αστοχίες τους. Και επιπλέον, θέλουμε –απαιτούμε!– θεσμούς που να λειτουργούν, που οι εκπρόσωποί τους δεν πουλάνε την εξουσία και την επιρροή τους.
chrarv@philelefheros.com
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 28.06.2026
