Η αγορά αεροπορικού εισιτηρίου μέσω διαδικτύου δεν σημαίνει αυτομάτως ότι τα δικαστήρια του τόπου κατοικίας του επιβάτη είναι αρμόδια να εκδικάσουν αγωγή αποζημίωσης για απώλεια αποσκευών, αποφάνθηκε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η υπόθεση αφορά επιβάτιδα που αγόρασε μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, από την κατοικία της στη Φουενλαμπράδα της Μαδρίτης, εισιτήριο για εσωτερική πτήση Μαδρίτη–Βαρκελώνη της Vueling Airlines. Στο αεροδρόμιο πρόσθεσε υπηρεσία μεταφοράς αποσκευών, οι οποίες στη συνέχεια χάθηκαν.
Η επιβάτιδα προσέφυγε σε δικαστήριο της Φουενλαμπράδα, το οποίο ζήτησε από το ΔΕΕ διευκρινίσεις για την ερμηνεία της Σύμβασης του Μόντρεαλ.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Σύμβαση, όπως επεκτάθηκε με τον ενωσιακό κανονισμό για την ευθύνη των αερομεταφορέων, ρυθμίζει τη διεθνή δικαιοδοσία ακόμη και σε αμιγώς εσωτερικές πτήσεις κράτους-μέλους, όταν κάτοικος του ίδιου κράτους ενάγει ενωσιακό αερομεταφορέα εγκατεστημένο σε αυτό.
Ως προς την ουσία, το ΔΕΕ διευκρίνισε ότι η κύρια κατοικία του επιβάτη δεν μπορεί να θεωρηθεί «εγκατάσταση» του μεταφορέα μέσω της οποίας συνήφθη η διαδικτυακή σύμβαση. Επομένως, ο τόπος κατοικίας δεν θεμελιώνει από μόνος του δικαιοδοσία για την αγωγή.
Το Δικαστήριο αποσαφήνισε, επίσης, ότι για τον καθορισμό του αρμόδιου δικαστηρίου δεν γίνεται διάκριση μεταξύ της κύριας παροχής, δηλαδή της μεταφοράς του επιβάτη, και της παρεπόμενης μεταφοράς των αποσκευών, ακόμη και όταν η τελευταία συμφωνήθηκε σε διαφορετικό τόπο.
Καθοριστική παραμένει η σύμβαση αεροπορικής μεταφοράς του επιβάτη, καθώς η μεταφορά των αποσκευών έχει παρεπόμενο χαρακτήρα και δεν εξετάζεται ως αυτοτελής παροχή υπηρεσίας.
ΠΗΓΗ:
Πηγή – Διάλογος
