Η ερωτική έλξη είναι μια σαρωτική δύναμη, ικανή να στείλει δύο ανθρώπους στα ουράνια -αλλά το ίδιο εύκολα και στο βάθος της πιο σκοτεινής αβύσσου. Κι όταν ο πόθος είναι αμοιβαίος και ισότιμος, τότε οι εραστές βαδίζουν διαρκώς στην κόψη του ξυραφιού.
«Ο Ανδρέας σήκωσε το κεφάλι και την κοίταξε έντονα. Πώς μπορούσε να χαλιναγωγήσει τα συναισθήματα που του γεννούσε αυτή η κοπέλα; Ήθελε να τυλίξει τα χέρια του γύρω της και να χαθεί από τον κόσμο. Αυτοί οι έξι μήνες θα ήταν μια κόλαση για τον ίδιο. Ήδη αισθανόταν το κορμί του να πονάει από την ανάγκη να την αγγίζει, να τη νιώσει κοντά του, να γίνει ένα μαζί της. Στα 31 του χρόνια ήταν ανεπίτρεπτο να επιθυμεί οτιδήποτε ερωτικό με μια γυναίκα που δεν είχε κλείσει καν τα είκοσι χρόνια. Ήταν σαν… αποπλάνηση. Η Λυδία ανταπέδωσε το χαμόγελο. Είπε ‘Λυδία Αποστόλου. Φοιτήτρια διοίκησης επιχειρήσεων και οικονομικών -και ανυπόμονη να μάθω όλα τα μυστικά του επαγγέλματος’. (Και να χαθώ σ’ αυτά τα μάτια που είναι σαν θάλασσες, σκέφτηκε από μέσα της και, φυσικά, δεν τόλμησε να το αποκαλύψει. Για άλλη μια φορά στο άγγιγμά τους ένιωσαν την ίδια ένταση της πρώτης φοράς. Κοιτάχτηκαν σιωπηλοί. Πώς θα περνούσαν 6 μήνες να έρχονται σε καθημερινή επαφή, αλλά να είναι υποχρεωμένοι να έχουν μόνο επαγγελματική σχέση. Αυτή θα ήταν σίγουρα μεγάλη δοκιμασία».
Το προηγούμενο απόσπασμα ανήκει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, άρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, «αυτή είναι μόνο η αρχή» για την θυελλώδη ερωτική περιπέτεια που ζουν ο Ανδρέας και η Λυδία. Μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας, ανάμεσα στα πλούτη και την χρεοκοπία, ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα -κυρίως όμως ανάμεσα στην απέραντη αγάπη και την πιο βαθιά καχυποψία που πολλές φορές μεταμορφώνεται σε μίσος. Δύο άνθρωποι χαμένοι στη δίνη ενός ερωτικού πάθους χωρίς όρια. Σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή.
Αυτή την Κυριακή το καθηλωτικό βιβλίο «Τα δάκρυα του πάθους» του Έλενας Αντωνίου είναι στο ΘΕΜΑ.
