Ήταν μεγάλη, ειλικρινής και διακομματική η συγκίνηση για τον θάνατο του Σπύρου Χαλβατζή. Υπερέβαινε τα τυπικά όρια των συλλυπητηρίων για έναν πρώην βουλευτή. Και δεν περιοριζόταν μόνο στο ΚΚΕ, το κόμμα με το οποίο ο Χαλβατζής συνέδεσε την ύπαρξή του, αλλά ήταν ευρύτερη. Το έβλεπε κανείς και στους ανθρώπους που πήγαν στο παλιό ΕΑΤ-ΕΣΑ για την τελετή του αποχαιρετισμού. Και ήταν πολύ οι λόγοι και για τη συγκίνηση και για τον ξεχωριστό σεβασμό με τον οποίο τον αντιμετώπισαν όλοι.
Καταρχάς γιατί η στράτευσή του δεν ήταν ποτέ απλώς ζήτημα μιας πολιτικής επιλογής. Ήταν μια απόφαση που έβγαινε από την ίδια την ιστορία που καλούσε τον καθένα να πάρει θέση. Όπως είχε συμβεί και με τον πατέρα του που πολέμησε με τον ΕΛΑΣ για να «ανταμειφθεί» με εξορία στη Μακρόνησο. Έτσι κι αυτός στρατεύτηκε στην ΕΔΑ και στη Νεολαία Λαμπράκη σε μια ελληνική επαρχία όπου κυριαρχούσε το αυταρχικό μετεμφυλιακό πνεύμα. Και όταν ήρθε η Χούντα ακολούθησε πρώτη εξορία, μετά στρατιωτική θητεία ως χαρακτηρισμένος «επικίνδυνος κομμουνιστής» και νέα εξορία στη Γυάρο αμέσως μετά το Πολυτεχνείο. Για να απολυθεί μαζί με τους άλλους κρατούμενους μετά την πτώση της Χούντας. Όσοι έχουν δει το φιλμ με την άφιξη των απελευθερωμένων κρατούμενων μπορούν να τον δουν.
Η διαδρομή του στη συνέχεια γνωστή, στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, ο Χαλβατζής βρέθηκε γραμματέας της ΚΝΕ στην εποχή που αυτή έχει τη μεγαλύτερη οργανωτική ανάπτυξή της. Και δεν είναι απλώς ότι ήταν μια πολύ μεγάλη οργάνωση, με μεγέθη πρωτόγνωρα για τα σημερινά δεδομένα. Ήταν ένας χώρος που για όσους συμμετείχαν ήταν ένα σχολείο ζωής, συλλογικότητας, κοινού αγώνα, μια εμπειρία που σημάδεψε όσους πέρασαν από αυτήν και που σήμερα με συγκίνηση θυμούνται τον γραμματέα τους.
Στη συνέχεια θα περάσει από διάφορες θέσεις, θα έχει σημαντική παρουσία και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Βουλή και προφανώς στο ίδιο του το κόμμα. Πάντα με μια συνέπεια, με προσήλωση σε αρχές αλλά και μια προσήνεια που εξηγεί και τον σεβασμό με τον οποίο τον αντιμετωπίζουν όσοι βρέθηκαν σε άλλους χώρους, ξεκινώντας από τους συντρόφους του που έκαναν άλλες επιλογές.
Και σε όλα αυτά με μια συνέπεια ιδεολογική, που δεν απέπνεε τον φανατισμό του νεοφώτιστου (ή του καιροσκόπου) αλλά την ώριμη απόφαση που είχε παρθεί καιρό πριν και είχε γίνει υπαρξιακή συνθήκη. Και με μια χαρακτηριστική σεμνότητα και απουσία οποιασδήποτε έπαρσης, οποιασδήποτε εμμονής στο «εγώ», ακριβώς γιατί την ιστορία την φτιάχνουν τα μεγάλα «εμείς». Και με την πειθαρχία που φέρνει η βαθύτερη επίγνωση ότι κανείς πρέπει να εμπιστεύεται τη συλλογική σοφία ενός πολιτικού οργανισμού.
Όλα αυτά φαντάζουν ίσως ξένα και ανοίκεια σε μια εποχή όπου η «επαγγελματική πολιτική» έχει ταυτιστεί με τις «ατομικές στρατηγικές», την προβολή, τον κυνισμό, τις «παρασκηνιακές» διεργασίες, την αντιμετώπιση της εξουσίας ως αυτοσκοπού, τη διαρκή συναλλαγή με την πολιτική και κοινωνική εξουσία. Μια εποχή όπου έννοιες όπως ιδεολογική στράτευση, πολιτικές αξίες, ηθική στην καλύτερη των περιπτώσεων αντιμετωπίζονται ως αναπόφευκτες «σάλτσες» στις πολιτικές ομιλίες.
Και όμως εάν το σκεφτούμε καλύτερα, εάν υπάρχει ένας λόγος που οι πολίτες απομακρύνονται από την πολιτική είναι ακριβώς επειδή βλέπουν την πολιτική να μεταλλάσσεται σε αυτού του είδους τη διαρκή συναλλαγή. Και εάν υπήρχε ένας τρόπος να δουν ξανά με ενδιαφέρον την πολιτική, θα ήταν ακριβώς να δουν ανθρώπους που στρατεύονται σε αρχές και αξίες, που στρατεύονται σε συλλογικά οράματα, που δεν έχουν εμμονή με την ατομική προβολή, και που από την πολιτική εισπράττουν κόστος και όχι όφελος.
Άλλες οι εποχές, άλλες οι διαδρομές, άλλα τα οράματα που οδηγούσαν ανθρώπους σαν τον Σπύρο Χαλβατζή να κάνουν τις επιλογές που έκαναν. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάγκη από μια πολιτική – και μια σχέση με την πολιτική – που να πατάει πάνω σε αρχές, αξίες και ιδανικά, που να θέλει να αλλάξει τον κόσμο και να θεωρεί τη στράτευση όχι χάσιμο χρόνο, αλλά πραγματική πολιτική αρετή.
Και ο Σπύρος Χαλβατζής με το παράδειγμα, τη στάση, την ανιδιοτέλεια, το ήθος, τη σεμνότητα και την προσήλωση στα ιδανικά του αυτή την πολιτική αρετή δίδαξε.
ΠΗΓΗ:opinion
