Ενός ανθρώπου που ξέρει τι σημαίνει να ξεκινάς από τις δυτικές συνοικίες για να κατακτήσεις τα βόρεια προάστια, να δουλεύεις σκληρά, να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να συνεχίζεις. Και όσο συνεχίζεις να ρίχνεις κλεφτές ματιές πίσω σου. Η Νίκαια, ο Κορυδαλλός, το Αιγάλεω, το Χαϊδάρι έβγαλαν πολλούς «πρίγκιπες της δυτικής όχθης», που ακόμα και στο απόγειο της δόξας τους κάποια στιγμή ένιωσαν πως θέλουν να γυρίσουν στα παλιά.
«Μου άρεσε να βρίζω στα ελληνικά όταν αγανακτούσα και μου άρεσε να παραγγέλνω τα gourmet φαγητά μου στα γαλλικά, αλλά και να γίνομαι ενδυματολογικά το σούπερ μόντελ της Carnaby street… Εφτασα να πορεύομαι στα 75 μου χρόνια και να θέλω να αντικαταστήσω το γυμναστήριο με την αλάνα, το σπάνιο φαγητό με το γεμάτο σάλτσα σουβλάκι του κυρ Νίκου, να ράψω ένα καρό καμπάνα 70’s παντελόνι στη Μάγδα, τη μοδίστρα της γειτονιάς και να πάω σινεμά να δω τον Αλ Μπάνο με Ρομίνα Πάουερ…» (ανάρτηση Λάκη Γαβαλά στο fb).
Κάτι αντίστοιχο είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη (Alpha Κύπρου, στον Τάσο Τρύφωνος) ο Γιώργος Μαζωνάκης: «Πάω στην παλιά μου γειτονιά. Ξέρετε πόσο κοντά είναι η εποχή που δεν μπορούσα να φάω με το τώρα, τότε που είχα ένα παντελόνι και τώρα που έχω 500; Δεν θα πάψω ποτέ να βλέπω προς τα μέσα τον εαυτό μου όπως είναι».
Ας μην είμαστε αφελείς, βέβαια, κανείς δεν γυρίζει ποτέ εκεί ακριβώς που ήταν. Γιατί ούτε εμείς είμαστε πια αυτό που ήμασταν, ούτε τα μέρη που αφήσαμε παρέμειναν ίδια. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει ακόμα πιο συγκινητική την ανταπόκριση του κόσμου. Χιλιάδες πολίτες που μεγάλωσαν με τον Μαζωνάκη ή που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν εκείνος έφευγε από τη Νίκαια, πήγαν στην παλιά του γειτονιά για το τελευταίο αντίο.
«Το “Οσο ζω Μαζώ” το αγαπάω πάρα πολύ, όταν τραγουδώ αισθάνομαι ότι κάλεσα τον κόσμο στο σπίτι μου.(…..) Ο κόσμος θέλω να κρατήσει τα πιο απλά πράγματα για μένα. Τα απλά είναι τα πιο δύσκολα», έλεγε στην ίδια συνέντευξη, λίγες εβδομάδες πριν από το τέλος.
Αυτή είναι, όμως, μια άλλη ιστορία που δεν έχει σχέση με τον Μαζωνάκη, παρά μόνο με τον Γιώργο. Τον οποιονδήποτε, άντρα ή γυναίκα, που φθάνει σε αδιέξοδο και αναζητά λύσεις απελπισίας. Δεν ήταν ο πρώτος που εξαπατήθηκε, δεν θα γίνει ο τελευταίος που θα πιστέψει σε θαυματουργές θεραπείες. Κάποτε άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κουρασμένοι και απεγνωσμένοι, έπιναν το «νερό του Καματερού». Σήμερα αγοράζουν παράνομα σκευάσματα από το Διαδίκτυο και πιστεύουν σε «σαμάνους» ελπίζοντας να γιατρευτούν από αυτό που τους βασανίζει.
Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη της Πολιτείας, η οποία οφείλει, έστω και τώρα, να προστατέψει τη Δημόσια Υγεία, τους πολίτες και την ίδια την επιστήμη από τους απατεώνες.
Πηγή: ΠΗΓΗ:Greece
