Στο Πίτσμπουργκ και την Άλεγκενι της Πενσυλβάνια, χιλιάδες εργάτριες των βαμβακουργείων κατέβηκαν σε απεργία διεκδικώντας κάτι που σήμερα μοιάζει αυτονόητο: μικρότερη εργάσιμη ημέρα χωρίς μείωση μισθού.
Δούλευαν περίπου 12 ώρες την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα, μέσα σε δύσκολες και ανθυγιεινές συνθήκες. Οι εργοδότες αρνήθηκαν το αίτημα για 10ωρη εργασία και στις 15 Σεπτεμβρίου οι εργαζόμενοι αποφάσισαν σε μεγάλη συγκέντρωση να σταματήσουν τη δουλειά.
Η απεργία κράτησε περισσότερο από έναν μήνα. Οι γυναίκες δεν περιορίστηκαν σε μια συμβολική διαμαρτυρία: όταν εργοστάσια προσπάθησαν να λειτουργήσουν με απεργοσπάστες, οι απεργοί κινητοποιήθηκαν για να τους απομακρύνουν. Στις πιο συγκρουσιακές στιγμές υπήρξαν ακόμη και συγκρούσεις γύρω από τα εργοστάσια.
Η απεργία του 1845 δεν κέρδισε άμεσα όλα τα αιτήματά της. Όμως ο αγώνας της άφησε σημαντική παρακαταθήκη: το 1848 η Πενσυλβάνια θέσπισε νομοθεσία για 10ωρη εργάσιμη ημέρα και περιορισμούς στην παιδική εργασία, αν και ο νόμος είχε σημαντικά παραθυράκια.
