Ποια ήταν η αφορμή για να εκδοθεί το μυθιστόρημα «Ο Μεσσίας»;
Αφορμή στάθηκε η αποστολή ενός e-mail στον εκδοτικό οίκο, όπου πρότεινα την επανέκδοση του «Σκορπιού», του πρώτου μου βιβλίου που είχε εκδοθεί το 2021 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Τότε επικοινώνησε μαζί μου η υπεύθυνη του εκδοτικού τμήματος, η κυρία Αθηνά Λυρώνη, και στη συνέχεια συζητήσαμε μαζί με τον εκδότη, κύριο Γιάννη Κωνστανταρόπουλο, όχι όμως για επανέκδοση του πρωτολείου, αλλά για την έκδοση της νέας υπόθεσης του ντετέκτιβ Γαβριήλ Γάκου. Εκείνη τη στιγμή είχα ολοκληρωμένο το βιβλίο κατά 80%. Το δούλεψα εντατικά για ένα τρίμηνο προκειμένου να τo παραδώσω και να υπάρξει η τελική συμφωνία έκδοσης. Παράλληλα με το ενδιαφέρον των εκδόσεων Μίνωα, υπήρξε ενδιαφέρον από έναν εξίσου μεγάλο εκδοτικό οίκο. Ακολούθησα το ένστικτό μου δίχως δεύτερη σκέψη. Και όπως συμβαίνει συχνά όταν ακολουθούμε το ένστικτό μας, αποδείχθηκε σωστό.
Ενας πρώην σύμβουλος του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται νεκρός στη μέση του δρόμου. Οι Αρχές προσπαθούν να βρουν μια άκρη. Από μια δολοφονία αρχίζουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα;
Το crime fiction (αυτό που αποδίδουμε ως «αστυνομικό» στην Ελλάδα) χρειάζεται ένα έγκλημα ή έστω ένα μυστήριο που θα λειτουργήσει ως ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Δεν πρέπει να είναι απαραίτητα φόνος. Μπορεί να πρόκειται, μεταξύ άλλων, για μία εξαφάνιση, μία απαγωγή, μία περίπτωση κακοποίησης κ.ο.κ. Ωστόσο, σε αντίθεση με το πώς ξεκίνησε πριν από κοντά δύο αιώνες με τους «Φόνους της οδού Μοργκ» του Εντγκαρ Αλαν Πόε, στη συνέχεια με τον «Σέρλοκ Χολμς» του Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ και μετέπειτα με τα μυστήρια της Αγκαθα Κρίστι, στο σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα το έγκλημα χρησιμοποιείται προσχηματικά, έτσι ώστε να θίξουμε ένα σωρό άλλα κοινωνικά ζητήματα. Το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό κοινωνικό μυθιστόρημα.
Ο Ηρακλής, ο Σωκράτης και η Νάντια συγκεντρώνουν στοιχεία και ανακρίνουν μάρτυρες. Στην πραγματικότητα λύνονται όλες οι υποθέσεις και ανακαλύπτονται οι δράστες;
Στο πλαίσιο του μυθιστορήματος δίνεται στον αναγνώστη το αίσθημα της λύτρωσης μέσα από την επίλυση της υπόθεσης. Και μάλιστα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που οριοθετεί την εξέλιξη της δραματουργίας. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συμβαίνει. Πολλές υποθέσεις μένουν άλυτες και ως εκ τούτου δεν επέρχεται δικαιοσύνη και δικαίωση.
Ανάμεσα στις εξελίξεις για την υπόθεση υπάρχουν κάποιες αφηγήσεις σε παρελθοντικές χρονικές περιόδους. Η αφήγηση στο παρελθόν και στο παρόν για ποιον λόγο επιλέγεται από τους συγγραφείς;
Το μυθιστόρημα αποτελεί μια τομή στο χωροχρονικό συνεχές, μεταφέροντας τον αναγνώστη σε έναν άλλο τόπο και χρόνο. Η αναδίπλωση μιας παρελθοντικής αφήγησης δίνει ένα επιπλέον βάθος στην κύρια ροή του μυθιστορήματος.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας ανακαλύπτουν τον Νικηφόρο Πράο, προστατευόμενο του Καποδίστρια. Για ποιον λόγο η μορφή του Κυβερνήτη είναι αγαπητή τόσα χρόνια μετά τη δολοφονία του;
Το 2020-21 όταν ξεκίνησα να γράφω την υπόθεση, θα ολοκληρώνονταν 200 χρόνια από το 1821. Ηθελα η αφήγηση να κινείται σε δύο παράλληλους άξονες. Το ένα χρονολόγιο να καλύπτει τα πιο μελανά χρονικά ορόσημα της Ελλάδας από τη γέννηση του νέου ελληνικού κράτους έως και αμέσως πριν από τη Μεταπολίτευση. Επέλεξα γι’ αυτόν τον σκοπό τις χρονιές: 1831-1846, 1862, 1922, 1944, 1967, 1973. Παράλληλα, στο σήμερα, το 2026, παρουσιάζω τη σημερινή Αθήνα. Από κει και πέρα, το γεγονός που πυροδοτεί την ιστορική αναδρομή είναι η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ενός ηγέτη που θεωρήθηκε λυτρωτής, ένας άλλος «Μεσσίας».
Στην υπόθεση μαθαίνουμε πολλά πράγματα που αγνοούμε και μια μυστική οργάνωση που εμπλέκεται στην δολοφονία. Το πέρασμα του χρόνου μπορεί να αποκαλύψει μυστικά και άγνωστες καταστάσεις;
Το πέρασμα του χρόνου λειτουργεί ενίοτε σαν την άμπωτη, φέρνοντας στην επιφάνεια μυστικά ναυαγισμένα. Επίσης, ερευνώντας το παρελθόν, ακόμα και μέσα από παλιά κείμενα, μπορεί καμιά φορά να ανακαλύψεις πληροφορίες και γεγονότα χαμένα στη λήθη.
Και η γοητεία της Εβελιν. Η γοητεία μιας γυναίκας είναι απαραίτητη σε μια αστυνομική ιστορία;
Τη «μοιραία γυναίκα» συναντάμε σε παλαιότερα ή σε αναχρονιστικά νουάρ μυθιστορήματα. Στις δικές μου ιστορίες αποφεύγω τέτοια στερεότυπα. Στον αντίποδα, οι γυναίκες του βιβλίου είναι χαρακτήρες με δυναμισμό. Η Εβελιν είναι μία γυναίκα που πενθεί τον χαμό της κόρης της, εγκλωβισμένη σε μία κακοποιητική σχέση, μέσα στο ευρύτερο πατριαρχικό πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας. «Βλέπουμε» παράλληλα την αστυνόμο Ντβόρακ, μια νέα γυναίκα, τη μοναδική γυναίκα αξιωματικό στο τμήμα Ανθρωποκτονιών, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τον έμφυλο ρατσισμό και τον σεξισμό όταν λαμβάνει καταθέσεις και μαρτυρίες. Τα ίδια βιώνει και η ρεπόρτερ Μινασιάν, που παλεύει να αποδείξει την αξία της σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο.
Ονειρευόμουν να μοιραστώ τις ιστορίες μου
Πώς νιώθετε που το βιβλίο σας είναι στις βιτρίνες πολλών βιβλιοπωλείων;
Χαίρομαι σαν μικρό παιδί. Από μικρό παιδί ονειρευόμουν να μπορέσω να μοιραστώ τις ιστορίες μου με τον κόσμο. Η έκδοση του «Μεσσία», ωστόσο, με βρήκε πολύ ωριμότερο και πιο συνειδητοποιημένο σε σχέση με την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου. Πορεύομαι, λοιπόν, έχοντας κατά νου ότι πρόκειται για μαραθώνιο και όχι για σπριντ. Δεν αφήνω τη χαρά μου να με παρασύρει και να με αποπροσανατολίσει από τον στόχο μου, που δεν είναι άλλος από το να γράφω ιστορίες και να τις μοιράζομαι με τον κόσμο.
Live
