Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Η ιστορία του Τάσου Μάρκου συγκινεί πάντα. Η ιστορία ενός ανθρώπου-συμβόλου, που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης θνητότητας. Ενός ήρωα, το μεγαλείο της ψυχής του οποίου αποκαλύπτεται μέσα από τις πράξεις του, όπως αυτές αναβιώνουν μέσα από τις μαρτυρίες των ανθρώπων που τον έζησαν, μέχρι λίγο πριν από την εξαφάνισή του, κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής.
Ενός ανθρώπου που έμεινε κυριολεκτικά να φυλά Θερμοπύλες, σαν ένας νέος Λεωνίδας, που αιώνες μετά ξαναφώναξε, με τη στάση και την απόφαση της θυσίας του, το «Μολών λαβέ». Ένα «Μολών λαβέ» που αντήχησε ξανά απέναντι στις ορδές του Αττίλα, οι οποίες προχωρούσαν ακάθεκτες προς την Αμμόχωστο.
Και αυτός, προδομένος, σήκωσε στους ώμους του την αξιοπρέπεια ενός λαού και ενός έθνους, επιλέγοντας να μείνει εκεί. Γνώριζε ότι ο θάνατος πλησίαζε, αλλά αρνήθηκε να γυρίσει πίσω και να δει τον εχθρό να προχωρά.
Αντιστάθηκε στους εισβολείς. Αντιστάθηκε, όμως, και στην προδοσία που είχε σκιάσει ολόκληρο το νησί. Και έμεινε εκεί, αγέρωχος, λεβέντης, κοιτάζοντας κατάματα και περιφρονώντας το θάνατο που ήξερε πως ερχόταν.
Αναμένοντας τη θυσία με το ίδιο μεγαλείο ψυχής με το οποίο, λίγα χρόνια νωρίτερα, στον Μαχαιρά, ο Γρηγόρης Αυξεντίου σφράγιζε με τη δική του θυσία μια ακόμη σελίδα ηρωισμού των ανθρώπων τούτου του τόπου.
Ο Τάσος Μάρκου θεωρείται ακόμη αγνοούμενος, καθώς τα οστά του δεν έχουν εντοπιστεί. Ο γιος του, Πάρης Μάρκου, μέσα από μια μακροσκελή εξιστόρηση της ιστορίας του πατέρα του στο ΚΥΠΕ, όπως ο ίδιος τη βίωσε ως παιδί, συγκινεί, αλλά ταυτόχρονα διδάσκει.
«Αυτό που λείπει είναι το πιο σημαντικό. Η αλήθεια για την τύχη του», αναφέρει. Και μέσα από τα λόγια του αναδεικνύει μια ανοιχτή πληγή της τουρκικής εισβολής, βαθιά ριζωμένη στη συλλογική συνείδηση του λαού.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, όσο ο Τάσος Μάρκου παραμένει αγνοούμενος, καμία τιμή και κανένα μνημείο δεν μπορούν να κλείσουν αυτή την πληγή.
«Η Πολιτεία πρέπει να συνεχίσει να αναζητά απαντήσεις, όχι μόνο για τον Τάσο Μάρκου, αλλά για κάθε αγνοούμενο και κάθε οικογένεια που περιμένει».
Το σημαντικότερο, όμως, σημείο των όσων αναφέρει είναι η παρότρυνσή του για γνώση της ιστορίας του πατέρα του, αλλά και όλων όσοι θυσιάστηκαν για αυτόν τον τόπο. Όχι για να χρησιμοποιείται η ιστορία ως εργαλείο μίσους, αλλά ως γνώση και παρακαταθήκη, με την προοπτική ενός καλύτερου αύριο.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, είναι σημαντικό οι νέες γενιές να γνωρίσουν ποιος ήταν ο Τάσος Μάρκου και γιατί έκανε τις επιλογές που έκανε.
Να μη γνωρίζουν μόνο το όνομά του από έναν δρόμο, ένα στάδιο, έναν ανδριάντα ή ένα στρατόπεδο. Να γνωρίζουν τον άνθρωπο.
Να γνωρίζουν τις επιλογές του, τις αξίες του, την αποφασιστικότητά του και, κυρίως, το τίμημα που ήταν έτοιμος να καταβάλει για όσα πίστευε.
Και μέσα από αυτή τη γνώση να αντιληφθούν ότι η ιστορία δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι ευθύνη.
Γιατί, όπως είπε, «η ουσιαστικότερη τιμή προς όσους αγωνίστηκαν και υπέφεραν για αυτόν τον τόπο είναι να μην παραδώσουμε στις επόμενες γενιές τις διαιρέσεις του χθες, αλλά την προοπτική ενός καλύτερου αύριο».
Και τόνισε στη συνέχεια: «Η ιστορία δεν πρέπει να γίνεται εργαλείο μίσους».
Μια παρότρυνση προς τους νέους να ρωτήσουν και να μάθουν την ιστορία. Να την αναζητήσουν όχι μέσα από το φανατισμό και την προκατάληψη, αλλά μέσα από τη γνώση, την κριτική σκέψη και την ανάγκη να κατανοήσουν το παρελθόν για να μπορέσουν να χαράξουν το μέλλον.
Λόγια ψυχής, βγαλμένα από έναν άνθρωπο που βίωσε ως παιδί την απώλεια του πατέρα του και έζησε με το βάρος ενός ονόματος συνώνυμου με την ίδια την ιστορία αυτού του τόπου.
Μια κατάθεση ψυχής, αλλά και ένα μάθημα ζωής.
Γιατί η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς γνώση της ιστορίας. Και η γνώση της ιστορίας δεν μπορεί να έχει ως τελικό προορισμό τη διαιώνιση του μίσους και των διαιρέσεων. Οφείλει να γίνεται πυξίδα.
Εγγραφή στο Newsletter
Cyprus
