opinion«Αποτυγχάνοντας να προετοιμαστείς, προετοιμάζεσαι να αποτύχεις». Τα λόγια αυτά αποδίδονται στον Βενιαμίν Φραγκλίνο και αποτελούν την ακριβέστερη περιγραφή για όσα συμβαίνουν φέτος στην Ευρώπη, στο πεδίο των δασικών πυρκαγιών. Τις τελευταίες ημέρες, το σύνολο σχεδόν της ευρωπαϊκής ηπείρου πλήττεται από λιγότερο ή περισσότερο καταστροφικές πυρκαγιές (Ισπανία, Γαλλία, Σκωτία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία). Στη χώρα μας, η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά την περασμένη εβδομάδα, όταν οι πυρομετεωρολογικές συνθήκες έγιναν δυσμενέστερες. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι πλέον εάν πρόκειται για κάποια κρίση ή μια νέα κανονικότητα. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό ταυτόχρονα, σε τόσες χώρες, και τι έχουμε πραγματικά κάνει ώστε να το αποτρέψουμε. Το σκηνικό και η σπίθαΣε ότι αφορά την κλιματική αλλαγή, θα πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς. Η κλιματική αλλαγή δημιουργεί το σκηνικό επάνω στο οποίο μπορεί η φωτιά να ανεβάζει το έργο της. Το εάν όμως θα ανεβεί αυτό το έργο και πόσο καταστροφικό θα καταλήξει, αυτό είναι κάτι που εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από εμάς που παίζουμε τον ρόλο του σκηνογράφου και του σκηνοθέτη παράλληλα. Αφενός, η συντριπτική πλειονότητα των ενάρξεων πυρκαγιών σχετίζεται με ανθρωπογενή δραστηριότητα (εμπρησμοί από αμέλεια και λιγότερο από πρόθεση). Αφετέρου, εδώ και δεκαετίες έχουμε εφαρμόσει λάθος πολιτικές στον τομέα της διαχείρισης του τοπίου: η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε, τα δασικά μας οικοσυστήματα αφέθηκαν αδιαχείριστα και δεν υπήρξε χωροταξικός σχεδιασμός για τις λεγόμενες ζώνες διεπαφής οικισμών-δασών (Wildland-Urban Interface; WUI). Οι αποσπασματικές και, σε έναν βαθμό, αξιέπαινες προ
