Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου και συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού
Αποσπάσματα από κείμενο του Βασίλη Βασιλειάδη για το έργο του Πανίκου Τεμβριώτη στην έκθεση Casts of an Island που δημοσιεύτηκε στον Ορίζοντα της Κυριακάτικης Χαραυγής ημ. 11 Αυγούστου 2024
Το έργο τέχνης δεν πρέπει ούτε να ενοχλεί, ούτε να φωνάζει, ούτε να επιβάλλεται. Οφείλει να υπάρχει ανεπαίσθητα και να χαρίζεται σε όποιον το παρατηρεί, αποδίδοντας και στον θεατή το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί για την ολοκλήρωση του έργου μέσα από μια βιωματική διαδικασία ενεργούς παρατήρησης. Εξάλλου, το σημαντικό είναι «…να εκφράζεσαι σαν περγαμόντο στον πρωινό αέρα» που έγραφε και ο Ελύτης. Κι αν το έργο κρύβει μέσα του ηφαίστεια ενέργειας και αν σε ρουφάει σε μια περιδίνηση ατέλειωτων συνειρμών, αυτό ας είναι το δώρο που αξιώθηκες κοιτάζοντάς το κι όχι το τίμημα που πληρώνεις για να το δεις. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο σε έργα μεγάλων διαστάσεων τα οποία άνετα θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον όγκο τους για να εντυπωσιάσουν.
Είναι κάτι το οποίο νοιώθω την ανάγκη να δηλώνω όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια. Και είναι ακριβώς αυτό που σκέφτηκα όταν τις προάλλες είδα το έργο του Πανίκου Τεμβριώτη στην ομαδική έκθεση Casts of an Island στη Λεμεσό.
Καταρχάς η θέση του έργου αποτελεί από μόνη της μια συμβολική σημασία στη γενικότερη ιδέα αυτής της πρότασης του καλλιτέχνη. Παρόλο που βρίσκεται σε μια απόσταση από την κυρίως έκθεση, η οποία ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα ομολογουμένως επιβλητικό κτήριο, δεν θέλει να ξεχωρίσει αλλά ούτε να απομονωθεί. Μάλλον διεκδικεί ταπεινά τον φυσικό, ζωτικό του χώρο. Ισορροπεί ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Μια έκθεση στην οποία ανήκει οργανικά, και τη θάλασσα που δικαιωματικά το διεκδικεί. Υπάρχει σιωπηλά στον ήλιο και στη ζέστη χωρίς κλιματισμό, χωρίς προβολείς και κυρίως χωρίς τις τόσο ενοχλητικές και αχρείαστες ξεναγήσεις της υπόλοιπης έκθεσης που σε κάνουν να νοιώθεις σαν Αμερικανός τουρίστας σε θεματικό πάρκο. Εκτεθειμένο στη φύση, το έργο σώζεται από τη λαίλαπα της επιτήδευσης που πολλές φορές γίνεται η σκουριά που τρώει την τέχνη. Τα φυσικά υλικά του έργου σμίγουν αβίαστα με την απλότητα του χώματος μπροστά στο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού. Οι παρατημένες σκαλωσιές, το γεγονός ότι δεν γίνεται καμία απολύτως προσπάθεια εξιδανίκευσης, τα χρησιμοποιημένα σανίδια, εκπέμπουν όλα μια αρμονική ειλικρίνεια που συγκινεί. Ωστόσο, αυτή η αίσθηση του ατέλειωτου, είναι μόνο η πρώτη ανάγνωση. Λίγο μετά αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι το έργο μάλλον εμφανίζεται αργά και αποσπασματικά μέσα από το γαλάζιο του φόντου. Έτσι, παρόλο που αρχικά έμοιαζε με μια διαδικασία κατασκευής που έχει μείνει στη μέση, τώρα φαίνεται περισσότερο σαν μια αργή διαδικασία αποκάλυψης. Το έργο δεν χτίζεται αλλά αναδύεται από το γαλάζιο μέσα στο οποίο υπήρχε ήδη. Μια υποψία κλασικότητας που συναντά εξάλλου κανείς σε κάθε δωρικό ναό.
Culture
