Read More
Έχει απόλυτο δίκιο ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης όταν λέει ότι οι ανασχηματισμοί δεν προαναγγέλλονται αλλά ανακοινώνονται. Έτσι ακριβώς λειτουργεί κάθε σοβαρή κυβέρνηση.
Ο Πρόεδρος αποφασίζει, ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους και στη συνέχεια ανακοινώνει τις αλλαγές, χωρίς διαρροές, χωρίς εβδομάδες σεναρίων, χωρίς υπουργούς που πηγαίνουν κάθε πρωί στο γραφείο τους αναρωτώμενοι αν θα είναι και η τελευταία τους ημέρα.
Το πρόβλημα είναι ότι στην περίπτωση της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Ο ανασχηματισμός έχει ουσιαστικά εξαγγελθεί πολλές φορές. Έχουν γραφτεί ονόματα υπουργών που αποχωρούν, άλλων που μετακινούνται και υποψηφίων που αναλαμβάνουν χαρτοφυλάκια. Έχουν δοθεί ημερομηνίες, έχουν διαψευστεί ημερομηνίες, έχουν κυκλοφορήσει νέες ημερομηνίες και η δημόσια συζήτηση ανακυκλώνεται εδώ και εβδομάδες. Εκείνο που απομένει δεν είναι να πληροφορηθεί η κοινή γνώμη ότι επίκειται ανασχηματισμός. Το γνωρίζει ήδη. Εκείνο που απομένει είναι να ανακοινωθεί.
Η παρατεταμένη αυτή εκκρεμότητα δεν λειτουργεί υπέρ κανενός. Δεν προστατεύει τον Πρόεδρο. Αντίθετα, δημιουργεί την εικόνα μιας διαδικασίας που σέρνεται, ενώ κάθε μέρα που περνά ενισχύεται η αίσθηση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι υπουργοί που εμφανίζονται καθημερινά στις λίστες των υπό αποχώρηση. Ποιος υπουργός θα πάρει μια δύσκολη πολιτική απόφαση όταν ακούει ότι σε λίγες ημέρες ίσως παραδώσει το γραφείο του; Ποιος θα συγκρουστεί με συμφέροντα, θα αναλάβει πολιτικό κόστος ή θα προωθήσει μια μεταρρύθμιση όταν δεν γνωρίζει αν θα βρίσκεται στη θέση του την επόμενη εβδομάδα;
Αλλά ούτε και οι υπηρεσιακοί παράγοντες λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Όταν θεωρείται πιθανή η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας, αρκετοί επιλέγουν να περιμένουν τον επόμενο υπουργό. Είναι μια ανθρώπινη αντίδραση. Κανείς δεν θέλει να δεσμεύσει έναν νέο προϊστάμενο με αποφάσεις που ελήφθησαν λίγες ημέρες πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του.
Έτσι δημιουργείται μια ιδιότυπη ακινησία. Όχι επειδή κάποιος σταμάτησε να εργάζεται, αλλά επειδή όλοι περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Και στην πολιτική η αναμονή είναι συχνά εξίσου επιζήμια με την κακή απόφαση.
Ο Πρόεδρος ασφαλώς έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να επιλέξει τον χρόνο που θεωρεί κατάλληλο για αλλαγές. Είναι δική του αρμοδιότητα και δική του ευθύνη. Από τη στιγμή όμως που η συζήτηση για τον ανασχηματισμό αφέθηκε να εξελιχθεί σε δημόσιο σίριαλ, όφειλε είτε να την τερματίσει κατηγορηματικά είτε να ολοκληρώσει τη διαδικασία χωρίς καθυστέρηση.
Οι κυβερνήσεις δεν αξιολογούνται μόνο από τις αποφάσεις που λαμβάνουν. Αξιολογούνται και από τον τρόπο που τις λαμβάνουν. Η αποφασιστικότητα εκπέμπει αυτοπεποίθηση. Η παρατεταμένη εκκρεμότητα γεννά αμφιβολίες.
Αν ο ανασχηματισμός θεωρείται αναγκαίος, πρέπει να γίνει τώρα. Αν δεν είναι αναγκαίος, τότε πρέπει να κλείσει οριστικά η συζήτηση. Γιατί η χειρότερη επιλογή είναι αυτή που ζει σήμερα η κυβέρνηση. Ένας ανασχηματισμός που έχει γίνει πρωτοσέλιδο, έχει συζητηθεί στα πολιτικά γραφεία, έχει αναλυθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, έχει κουράσει την κοινή γνώμη και τελικά παραμένει… ανασχηματισμός υπό ανακοίνωση.
Live
