Read More Το φθινόπωρο του 2005, ο Τόνι Μπλερ εκφώνησε μια από τις πιο παράλογες και συναρπαστικές ομιλίες του ως πρωθυπουργός. «Ακούω ανθρώπους να λένε ότι πρέπει να σταματήσουμε και να συζητήσουμε για την παγκοσμιοποίηση», είπε. «Θα μπορούσατε εξίσου καλά να συζητήσετε για το αν το φθινόπωρο πρέπει να διαδεχθεί το καλοκαίρι». Και συνέχισε: «Ο χαρακτήρας αυτού του μεταβαλλόμενου κόσμου είναι αδιάφορος για την παράδοση. Ασυγχώρητος για την αδυναμία… Δεν έχει έθιμα και πρακτικές. Είναι γεμάτος ευκαιρίες, αλλά αυτές πηγαίνουν μόνο σε εκείνους που προσαρμόζονται γρήγορα, δεν παραπονιούνται, είναι ανοιχτοί, πρόθυμοι και ικανοί να αλλάξουν». Στην αίθουσα, το χαρακτηριστικά μεσσιανικό ύφος της ομιλίας του διασφάλισε ότι το επιχείρημά του έγινε αποδεκτό, αλλά όποιος άκουγε από μια από τις αποβιομηχανοποιημένες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να το εξέλαβε ως ένα ακόμα χαστούκι. Για δεκαετίες, η αλλαγή και η προσαρμογή ήταν αυτό που βίωναν και από το οποίο υπέφεραν – αλλά πού ήταν οι ανταμοιβές; Πού ήταν, πράγματι, οποιοδήποτε πραγματικό σημάδι έστω και της αρχής της ευημερίας του 21ου αιώνα που φαινόταν να προσφέρει ο Μπλερ; Εκείνη την εποχή, ακόμα κι αν αποτελούσε την καθοριστική συνθήκη για ολόκληρα τμήματα της χώρας, κανείς σε θέση εξουσίας δεν μιλούσε πραγματικά για την αποβιομηχάνιση. Οι κυβερνήσεις της Μάργκαρετ Θάτσερ είχαν ήδη ισοπεδώσει τα σχετικά μέρη της βρετανικής οικονομίας· όπως οφείλουν να κάνουν οι Εργατικοί πολιτικοί, κάποιοι από αυτούς έδωσαν υποσχέσεις για μια βιομηχανική αναγέννηση, αλλά δεν συνέβη τίποτα τέτοιο. Με απλά λόγια, η βασική οικονομική ιδέα των Νέων Εργατικών ήταν να δώσουν ώθηση στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι ανθρακωρυχεία μετατράπηκαν σε εμπορικά κέντρα, η παραγωγή βρίσκεται σε παρακμή. Το πρόβλημα είναι τεράστιο, αλλά τουλάχιστον ο μελλοντικός πρωθυπουργός το βλέπει: και σε αυτό υπάρχει ελπίδα, λέει ο αρθρογράφος της Guardian Τζον Χάρις
