
STORIES 13/11/2026 14:15
Μπορεί σήμερα οι καμήλες να είναι συνδεδεμένες με τις ερήμους, ωστόσο πριν από αρκετές δεκαετίες αποτελούσαν γνώριμο θέαμα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας. Στην Κομοτηνή, η οικογένεια Ντεβετζί, με παράδοση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία,…
22 Νοεμβρίου 2026 · 08:53
Μπορεί σήμερα οι καμήλες να είναι συνδεδεμένες με τις ερήμους, ωστόσο πριν από αρκετές δεκαετίες αποτελούσαν γνώριμο θέαμα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας.
Οι περισσότερες βρίσκονταν στη Θράκη, ενώ ο αριθμός τους αυξήθηκε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923. Ιδιαίτερα στα βουνά της Ροδόπης, οι καμήλες χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά καυσόξυλων, καθώς μπορούσαν να προσεγγίζουν ακόμη και τις πιο δύσβατες περιοχές, διανύοντας περίπου 22 έως 25 χιλιόμετρα την ημέρα, με βαριά φορτία.

STORIES 13/11/2026 14:15
Μία από τις πιο γνωστές οικογένειες καμηλιέρηδων ήταν εκείνη του Βελιτίν Ντεβετζί, ο οποίος διέθετε δέκα καμήλες και μετέφερε ξύλα από τα βουνά στην Κομοτηνή, πουλώντας τα από πόρτα σε πόρτα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Η οικογένεια συγκαταλεγόταν στις παλαιότερες και πιο εύπορες της περιοχής, με την επαγγελματική της δραστηριότητα να χρονολογείται από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο γιος του, Μεχμέτ Δεβετζήογλου, είχε μιλήσει σε παλαιότερο ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕ για την οικογενειακή παράδοση, εξηγώντας ότι ακόμη και το επώνυμό τους συνδεόταν με το συγκεκριμένο επάγγελμα.
«Ήμασταν μια πολύ παλιά οικογένεια καμηλιέρηδων στη Κομοτηνή, γι’ αυτό άλλωστε και το επίθετό μας είναι Ντεβετζί, που στα τουρκικά σημαίνει καμηλιέρης. Στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο παππούς μου ήταν καμηλιέρης κι αυτό το επάγγελμα το συνέχισε και ο πατέρας μου μέχρι το 1968».
Οι καμήλες της οικογένειας σταβλίζονταν στην οδό Αδριανουπόλεως 43, όπου αργότερα βρισκόταν το σπίτι του Μεχμέτ Δεβετζήογλου.
Ο Μεχμέτ Δεβετζήογλου μεγάλωσε ανάμεσα στις καμήλες, βοηθώντας από μικρός στη φροντίδα τους και ακόμη και στις γέννες τους. Η αγάπη του για τα ζώα τον οδήγησε αργότερα να σπουδάσει κτηνιατρική.
Όπως είχε περιγράψει, οι καμήλες μπορούσαν να επιβιώνουν με ελάχιστο νερό, τρώγοντας ακόμη και αγκάθια και ξερά χόρτα. Η εγκυμοσύνη τους διαρκούσε 13 μήνες, ενώ γεννούσαν κάθε δεύτερο χρόνο.
Μάλιστα, κάτοικοι ζητούσαν περιστασιακά το γάλα τους για αρρώστους, καθώς πίστευαν ότι βοηθούσε στην αντιμετώπιση του βήχα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία μιας καμήλας, στη γέννηση της οποίας είχε βοηθήσει ο Μεχμέτ Δεβετζήογλου, όταν ήταν μόλις 13 ετών. Σύμφωνα με όσα είχε αφηγηθεί ο ίδιος, το ζώο κατέληξε στην κατοχή του Χαλίλ αγά, ο οποίος διατηρούσε καφενείο.
Χρόνια αργότερα, όταν ένας Άραβας βασιλιάς επισκέφθηκε την Ελλάδα, η συγκεκριμένη καμήλα χρησιμοποιήθηκε για να του εξασφαλίσουν γάλα, καθώς, σύμφωνα πάντα με την αφήγηση του Δεβετζήογλου, ο βασιλιάς έπινε αποκλειστικά γάλα καμήλας.
Η καμήλα έζησε 27-28 χρόνια, ενώ μετά τον θάνατό της ο Χαλίλ αγάς αγόρασε άλλη μία από την Τουρκία. Επειδή όμως απαγορευόταν η εισαγωγή της στην Ελλάδα, την άφησε στα Ίψαλα, πληρώνοντας για τη συντήρησή της και επισκεπτόμενος τακτικά το ζώο.
Η κατασκευή δρόμων και η εμφάνιση των φορτηγών τη δεκαετία του 1960 άλλαξαν οριστικά τις μεταφορές στη Ροδόπη, καθιστώντας τη χρήση καμηλών ασύμφορη.
«Μέχρι να γίνουν οι δρόμοι, είχαμε το μονοπώλιο της μεταφοράς ξύλων. Όταν άρχισαν να γίνονται οι μεταφορές με φορτηγά, οι δουλειές άρχισαν να χαλάνε και το 1968 ο πατέρας μου σταμάτησε να ασχολείται μ’ αυτό το επάγγελμα», είχε αναφέρει ο Μεχμέτ Δεβετζήογλου.
Ο Βελιτίν Ντεβετζί αποφάσισε τότε να αποχωριστεί τις καμήλες του. Ωστόσο, λόγω νομοθετικού κενού, δεν επιτρεπόταν η σφαγή τους. Τελικά, με παρέμβαση βουλευτών, εκδόθηκε ειδική άδεια και τα ζώα οδηγήθηκαν στο σφαγείο.
Παρά το τέλος της επαγγελματικής του δραστηριότητας, ο Βελιτίν δεν ξέχασε ποτέ τις καμήλες του και, σύμφωνα με τον γιο του, κάθε φορά που έβλεπε κάποιο σχετικό ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση αναπολούσε τις παλιές εποχές.
Καμήλες υπήρχαν και στην Άμφισσα, όπου χρησιμοποιούνταν από την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας για τη μεταφορά αγροτικών προϊόντων. Εκεί αντικαταστάθηκαν αρχικά από μουλάρια στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και αργότερα από φορτηγά.
Έτσι, τα καραβάνια με τις καμήλες εξαφανίστηκαν σταδιακά από το ελληνικό τοπίο, αφήνοντας πίσω τους μια άγνωστη σε πολλούς ιστορία και πολύ ξεχωριστές εικόνες
Πηγή – iefimerida (Greek Reporter, ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Επίλεξε τη συνδρομή που προτιμάς. Η ασφαλής πληρωμή ολοκληρώνεται μέσω Stripe.