Όσοι πανηγυρίζουν για «οικονομικά θαύματα», «πρόωρες αποπληρωμές» και το ότι «ξεπεράσαμε την Ιταλία», καλό είναι να εξηγούμε πώς ακριβώς μαζεύτηκαν αυτά τα δισεκατομμύρια.
Δεν πρόκειται για κάποιο υπόδειγμα ανάπτυξης, αλλά για τη λειτουργία του πιο αόρατου και ληστρικού φόρου:
του πληθωρισμού, σε συνδυασμό με λογιστικές αλχημείες.
Ο μηχανισμός είναι μαθηματικά αμείλικτος:
”Έμμεση αρπαγή μέσω ΦΠΑ” : Όταν το σούπερ μάρκετ, τα καύσιμα και το ρεύμα ακριβαίνουν, το κράτος εισπράττει 24% ΦΠΑ πάνω στην ήδη φουσκωμένη τελική τιμή.
Το πορτοφόλι του πολίτη αδειάζει και τα κρατικά ταμεία γεμίζουν αυτόματα με υπερπλεονάσματα -χωρίς να χρειαστεί να ανακοινωθεί κανένας νέος φόρος.
”Τεχνητή μείωση του δείκτη (Χρέος/ΑΕΠ)” :
Ο δείκτης υπολογίζεται ως ποσοστό του Ονομαστικού ΑΕΠ. Όταν οι τιμές στην αγορά εκτοξεύονται, το ονομαστικό ΑΕΠ φουσκώνει τεχνητά.
Έτσι, το κλάσμα δείχνει να «πέφτει» θεαματικά στα χαρτιά, χωρίς να έχει παραχθεί ούτε ένα ευρώ πραγματικού νέου πλούτου – την ώρα που το ονομαστικό χρέος σε απόλυτα ευρώ παραμένει στα 357 δισ.
”Ο μύθος της «εξοικονόμησης 30 εκατομμυρίων ανά δισεκατομμύριο” :
Διαλαλούν ότι για κάθε 1 δισ. ευρώ που αποπληρώνεται γλιτώνουμε ~30 εκατ. ευρώ τον χρόνο σε τόκους (απόδοση 3%). Αυτό είναι η επιτομή της μίζερης λογιστικής.
Σε μια χώρα με διαλυμένες υποδομές, αν επενδύσεις 1 δισ. ευρώ στο ΕΣΥ, στα δίκτυα μεταφοράς ενέργειας, στη σιδηροδρομική ασφάλεια ή στην αντιπλημμυρική θωράκιση, ο οικονομικός πολλαπλασιαστής (fiscal multiplier) είναι 1,5x έως 2x.
Παράγει δηλαδή 1,5 με 2 δισ. ευρώ σε πραγματικό ΑΕΠ, νέες θέσεις εργασίας και μελλοντικά φορολογικά έσοδα.
Το να θυσιάζεις την ανάπτυξη, την υγεία και την ασφάλεια της χώρας για να γλιτώσεις ένα ισχνό 3% είναι καταστροφική διαχείριση.
”Η αυταπάτη του «πιο χρεωμένου κράτους» και η παγίδα του παρονομαστή”:
Ισχυρίζονται ότι όλα αυτά γίνονται «για να πάψουμε να είμαστε η πιο χρεωμένη χώρα της Ευρώπης».
Πώς πέφτει πραγματικά το χρέος: Ο δείκτης Χρέος / ΑΕΠ πέφτει βιώσιμα όταν μεγαλώνεις το ΑΕΠ (τον παρονομαστή) μέσω παραγωγικών επενδύσεων και αύξησης της εγχώριας προστιθέμενης αξίας.
”Η καραμέλα των «Ευρωπαϊκών Κανόνων» και των «Παροχών»”:
Η κυβερνητική ρητορική υποστηρίζει ότι «οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν να γυρίσουν αυτά τα λεφτά σε παροχές, οπότε πρέπει να σβήνουμε χρέος για να μην είμαστε οι πιο χρεωμένοι».
- Κανείς σοβαρός οικονομολόγος δεν ζητά «παροχές» και επιδόματα.
- Οι νέοι ευρωπαϊκοί κανόνες (Net Expenditure Limits) βάζουν πλαφόν στην αύξηση των καθαρών πρωτογενών δαπανών, δεν απαγορεύουν όμως τη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά στην πηγή (ώστε να μη μαζεύονται εξ αρχής υπερέσοδα από την ακρίβεια), ούτε απαγορεύουν τις παραγωγικές δημόσιες επενδύσεις.
Το να αφακίζεις την αγορά με φόρους για να δείχνεις «καλός μαθητής» είναι αμιγώς πολιτική επιλογή.
”Μετατροπή του Δημόσιου Χρέους σε Ιδιωτικό” :
Το δημόσιο χρέος δείχνει να υποχωρεί φαινομενικά, επειδή το ληξιπρόθεσμο ιδιωτικό χρέος (οι οφειλές πολιτών και επιχειρήσεων σε Εφορία και ΕΦΚΑ) παραμένει καθηλωμένο στα 160+ δισ. ευρώ.
Η κοινωνία αδυνατεί να ακολουθήσει: το χρέος δεν εξαφανίστηκε, απλώς μεταφέρθηκε βίαια στις πλάτες των νοικοκυριών.
”Η πλάνη του «κουμπαρά αποταμίευσης” :
Η επίσημη ρητορική ανακυκλώνει τον παρωχημένο μύθο ότι το κράτος και οι τράπεζες χρειάζονται πρώτα να μαζέψουν αποταμιεύσεις για να επενδύσουν.
Στη σύγχρονη οικονομία ισχύει ακριβώς το αντίθετο: τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις.
Όταν το Κράτος αφαιρεί ρευστότητα από την αγορά με διαρκή υπερπλεονάσματα 4,9%, στραγγίζει την πραγματική οικονομία, κρατά το 90% των ΜΜΕ εκτός τραπεζικού δανεισμού και παγώνει κάθε δυνατότητα υγιούς πιστωτικής επέκτασης.
”Η πραγματική διέξοδος” :
Η λύση δεν είναι ούτε τα επιδόματα-ψίχουλα (που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό), ούτε η ταφή της ρευστότητας σε πρόωρες εξοφλήσεις για επικοινωνιακά σόου.
Η απάντηση βρίσκεται σε στοχευμένες παραγωγικές επενδύσεις που μειώνουν το δομικό κόστος της οικονομίας, σε συνδυασμό με δραστική μείωση των συντελεστών ΦΠΑ στα βασικά αγαθά στην πηγή.
Με απλά λόγια: Τα κρατικά υπερπλεονάσματα που γιορτάζουν στα δελτία ειδήσεων δεν είναι οικονομικό θαύμα· είναι η δική σου χασούρα στο ράφι και η υπονόμευση των δημόσιων υποδομών της χώρας…
( via Vasilios Kloutsiniotis)
