Σαν σήμερα τον βρήκαν. Aργά το βράδυ της 18ης Αυγούστου του 1936. Ήταν σπίτι του. Διάβαζε ένα βιβλίο. Στο κρεβάτι του. Του χτύπησαν την πόρτα. Ήταν εκείνοι. Οι φασίστες. Οι παρακρατικοί. Οι δικτάτορες. Οι άνθρωποι του Φράνκο. Τον πήραν. Είπαν “επειδή ήταν διεφθαρμένος”. Επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Επειδή ήταν αριστερών φρονημάτων. Επειδή υποστήριζε τους σοσιαλιστές. Τους αναρχικούς. Τους κομμουνιστές. Τον έσυραν μέχρι τον λάκκο. Τον πέταξαν μέσα. Τον εκτέλεσαν. Ο ήχος του όπλου δεν ακούστηκε. Τα αυτοκίνητα είχαν αναμμένες τις μηχανές. Σαν σήμερα οι φασίστες εκτέλεσαν τον ποιητή. Τον εκτέλεσαν χωρίς δίκη. Καταδίκη σε θάνατο δίχως δίκη. Επειδή τα ‘βαλε με το φασισμό. Επειδή ήταν ο ποιητής της αγάπης και του θανάτου. Επειδή αγωνίστηκε για την ανθρώπινη εκμετάλλευση. Την αδικία. Το είπε, ήταν ξεκάθαρος. Μίλησε. Γι’ αυτό τον σκότωσαν. Δεν σώπασε. Επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να τον κάνουν να σωπάσει, να μην ξαναπεί «Εγώ πάντα θα είμαι στο πλευρό αυτών που δεν έχουν τίποτα και στους οποίους δεν επιτρέπεται καν να απολαύσουν ειρηνικά το τίποτα που έχουν». Κι έτσι τον σκότωσαν. Ο τάφος του δε βρέθηκε ποτέ. Είναι, λένε, κάπου κοντά στη Γρανάδα του. Σε έναν ανώνυμο τάφο.
Ο Ισπανός, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, εκτελέστηκε από τους εθνικιστές του Φράνκο στα 38 του, στις 19 του Αυγούστου.
Αφήστε το παραθύρι ανοικτό. Τρώει τα πορτοκάλια το παιδί. Το είδε ο ποιητής.
