Ο Αριστοτέλης υπήρξε σαφώς πραγματιστής και ορθολογιστής, πράγμα που πλησίαζε τον υλισμό πολύ περισσότερο από τον πλατωνικό ιδεαλισμό της εποχής του.
Γι αυτό το λόγο αναφέρεται με θαυμασμό από τους κλασικούς του Μαρξισμού.
Κατά τα άλλα απείχε πολύ από τη διαλεκτική του Ηράκλειτου ενώ το βιβλίο του “Μετά τα Φυσικά” δεν ήταν παρά η φιλοσοφική τεκμηρίωση της μεταφυσικής.
Ο “Αριστοτέλους Λόγος” ήταν ταυτόχρονα η καρτεσιανή λογική και η γλώσσα που την υπέβαλλε στους ομιλητές της.
Ο διαλεκτικός υλισμός είναι ανταγωνιστικός τόσο στον υποκειμενικό/αντικειμενικό ιδεαλισμό όσο και στην καρτεσιανή λογική και τη μεταφυσική του Αριστοτέλη.
Τη στιγμή μάλιστα που ο Λόγος του έχει επηρρεάσει όλες τις ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) γλώσσες, τίθεται το ερώτημα αν μπορεί να ξεπεραστεί χωρίς να επιστρατευτεί μια εντελώς νέα, διαφορετική γλώσσα, που να εξυπηρετεί την έκφραση χωρίς όμως να επιβάλλει τη λογική της, όπως πρότεινε ο Ουίλιαμ Μπάροουζ και επεχείρησαν οι εσπεραντιστές.
