Η ανάρτηση που βλέπουμε δεν είναι απλώς ένα ακόμη χυδαίο οπαδικό παραλήρημα. Είναι ένα πολιτικό ντοκουμέντο μιας εποχής και μιας νοοτροπίας που θεωρούσε την Αριστερά και τη Νέα Σαλαμίνα εχθρό.
Ο άνθρωπος που εμφανίστηκε χτες να διαιτητεύσει αγώνα της Νέας Σαλαμίνας, σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσίευμα, είχε γράψει μεταξύ άλλων συνθήματα και ύβρεις εναντίον αριστερών, των πρασίνων, κόκκινων κτλ , χρησιμοποιώντας ακόμη και αναφορές στο «πετάλλο» του.
Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ερώτημα:
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που έχει εκφραστεί με τέτοιο τρόπο να θεωρείται κατάλληλος να βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο ενός σωματείου που κουβαλά μια τόσο βαριά ιστορική διαδρομή;
Από την πρώτη ημέρα της ύπαρξής της, η Νέα Σαλαμίνα βρέθηκε αντιμέτωπη με αποκλεισμούς, διώξεις, μισαλλοδοξία και πολιτικές διακρίσεις. Και όμως άντεξε.
Υπήρξε και παραμένει η ναυαρχίδα της Αριστεράς στον κυπριακό αθλητισμό, ένα σωματείο που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη των ανθρώπων της Αριστεράς να έχουν τη δική τους φωνή, τη δική τους σημαία, τον δικό τους χώρο.
Δεν είναι «Déjà vu». Είναι η ίδια ιστορία που κάποιοι επιμένουν να επαναφέρουν.
Και το ερώτημα δεν αφορά μόνο έναν διαιτητή.
Αφορά ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό και κοινωνικό σύστημα:
Πόσο βαθιά έχουν πραγματικά φύγει οι σκιές της Ακροδεξιάς από τον κυπριακό αθλητισμό;
Γιατί κάποιοι μπορεί να θέλουν να ξαναγράψουν την Ιστορία.
Η Νέα Σαλαμίνα όμως την κουβαλά. Και η Ιστορία δεν σβήνει με μια σφυρίχτρα.
