Η συγγραφέας, που έχει αναδείξει σε κάθε βιβλίο της τον τόπο όπου έζησε, επιστρέφει στα παιδικά της χρόνια και στη Θεσσαλονίκη, για να ζωντανέψει αναμνήσεις μέσα από καταιγίδες και θύελλες που βάφουν μολυβένιο τον ουρανό.
Σύντροφος για πολλά χρόνια Έλληνα διπλωµάτη, έζησε σε χώρες της Ευρώπης και της Ασίας, µεταφέροντας τις εμπειρίες της στις σελίδες των βιβλίων της. Η αξιόλογη συγγραφική της διαδρομή, που ξεκίνησε το 1997, συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την πρόσφατη κυκλοφορία του «Μολυβένιου Ουρανού».
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον «Μολυβένιο ουρανό»; Ανήκω στη γενιά των boomers που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο κόσμος ζούσε με ελπίδες για το αύριο, γευόταν τις πρώτες εξελίξεις της τεχνολογίας. Γεννήθηκα μετά τον Εμφύλιο, ως παιδί τότε δεν συνειδητοποίησα το ρήγμα στην ελληνική κοινωνία, πολύ αργότερα όμως, στα χρόνια της δικτατορίας, ήμουν πλέον σε θέση να κατανοήσω ότι τα πολιτικά γεγονότα κα οι κοινωνικές εξελίξεις επηρεάζουν τις ζωές μας. Μελετώντας και γνωρίζοντας το παρελθόν βεβαιώθηκα ότι μπορεί το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα να μη χαρακτηρίζεται από την τραγωδία ενός παγκόσμιου πολέμου, αλλά σημαντικά γεγονότα επισκίασαν τον ορίζοντα, έφεραν καταιγίδες και θύελλες βάφοντας μελανό τον ουρανό. Αυτός ο Μολυβένιος Ουρανός της Ιστορίας πέφτει βαρύς στους ώμους των ανθρώπων. Εξ’ ου και ο τίτλος του βιβλίου.
–Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους ξεδιπλώνεται η ιστορία και ποια θέματα θέλατε κυρίως να αναδείξετε; Οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες ο Γιώργης και ο Ντίνος αντιπροσωπεύουν τον άνθρωπο και τη διαρκή ανάγκη του να εκφράσει τις ανησυχίες του για το τι συμβαίνει γύρω του, γράφοντας. Ο Γιώργης βρίσκει διέξοδο στο αέναο κυνήγι των λέξεων, στη φαντασία και την επινόηση αποφεύγοντας τη δράση, ενώ ο Ντίνος κυνηγάει τα πολιτικά γεγονότα τις εποχής, περιγράφει και αναλύει τη σχέση τους με το σύνολο, μελετάει το αίτιο και το αιτιατό και διαπρέπει ως δημοσιογράφος. Ανάμεσά τους η μητέρα του Ντίνου, η Ζωή, κάτω από δύσκολες συνθήκες παίρνει τη ζωή στα χέρια της και σπάει τα προκαθορισμένα όρια του φύλου της. Τα ιστορικά γεγονότα και οι κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και ο έρωτας ορίζουν τις επιλογές των χαρακτήρων και κατευθύνουν τις αποφάσεις τους.
–Από το πρώτο σας βιβλίο μέχρι σήμερα ποια θέματα εξακολουθούν να σας απασχολούν; Το «Χρυσός, Λιβάνι και Σμύρνη» κυκλοφόρησε το 1997, με διηγήματα που αναφέρονται στη Σμύρνη της εποχής εκείνης. Μετά από 30 περίπου χρόνια οι ίδιοι χαρακτήρες επανέρχονται στο βιβλίο «Είναι μια θάλασσα». Η χρονική απόσταση είναι εμφανής στο ύφος των δυο βιβλίων, η αλλαγή των ηρώων αντικατοπτρίζει και τη δική μου αλλαγή. Το βιβλίο «Το λίγο που τελειώνει» πραγματεύεται την απώλεια και τον χρόνο, το πολυτιμότερο αγαθό που έχουμε. Η σχέση μεταξύ μητέρας και παιδιού είναι ένα άλλο αγαπημένο θέμα. Η ενδοοικογενειακή βία και η άμετρη εκμετάλλευση του τοπίου αναδείχτηκαν στη «Γλώσσα από μάρμαρο». Έζησα για χρόνια μακριά από την Ελλάδα κι έμαθα να συμβιώνω με το διαφορετικό, να το έχω δίπλα μου κι όχι απέναντι μου. Η Μελέκ της ορεινής Θράκης και ο Ελληνοσύριος Ρωμανός αντιπροσωπεύουν τη νέα γενιά που αναζητάει την ταυτότητά του σε μια πολυεθνική πλέον κοινωνία. Αγαπώ τη ιστορική έρευνα, έζησα σε τόπους με πλούσιο ιστορικό υπέδαφος κι αυτό θέλησα να μοιραστώ με τους αναγνώστες.
–Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας εμπνέει να αφηγείστε νέες ιστορίες; Αισιοδοξώ να έχω τη δύναμη να εκφράζω τις ανησυχίες μου δημιουργώντας εικόνες με λέξεις και μια σχέση συντροφική ανάμεσα στο βιβλίο και στον αναγνώστη του. Η ανάγνωση είναι πρωτίστως σύνδεση και απόλαυση.
Ελεύθερα, 08.11.2026
