Η χώρα νοσεί. Παραπαίει. Και, δυστυχώς, σαπίζει από μέσα.
Η χώρα χρειάζεται κατεδάφιση και ξαναχτίσιμο από την αρχή. Χρειάζεται ανθρώπους με συναίσθημα, ανθρωπιά, αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα ντομπροσύνη.
Ανθρώπους που να μπορούν να αντιληφθούν ότι πίσω από κάθε τραγωδία υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, ζωές και ανείπωτος πόνος.
Η χθεσινή τραγωδία στην Κερύνεια ανέδειξε για άλλη μια φορά τη σκατοψυχιά της Ακροδεξιάς, αλλά και εκείνων των θλιβερών και άθλιων τύπων που περιτριγυρίζουν την εξουσία και το Προεδρικό.
Ο πόνος, η απώλεια και η τραγικότητα δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε θρησκεία, ούτε πολιτική απόχρωση. Ο ανθρώπινος πόνος είναι πάνω από κόμματα, ιδεολογίες και παρατάξεις.
Δύναμη και κουράγιο στους συγγενείς και στους ανθρώπους που περιμένουν με αγωνία νέα για τους δικούς τους, καθώς και σε όλους όσοι έχασαν αγαπημένα πρόσωπα ή εξακολουθούν να αγνοούνται μετά το ναυάγιο.
Και κάτι τελευταίο:
Όσοι διαφωνείτε με αυτά που γράφουμε, είστε απολύτως ελεύθεροι να ξεκουμπιστείτε.
Δεν θα μας λείψετε!!
