Η Ευρώπη συνεχίζει να στέλνει τανκς, πυραύλους, «πακέτα βοήθειας» και όλους τους γνωστούς μεγάλους λόγους περί υπεράσπισης της δημοκρατίας… και κάπως κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί το προφανές: η Ουκρανία καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μας.
Κάθε νέα αποστολή όπλων παρουσιάζεται ως «στήριξη», αλλά ας δούμε την πραγματικότητα — πόλεις ισοπεδώνονται, οικογένειες διασκορπίζονται σε όλο τον κόσμο, μια ολόκληρη γενιά χάνεται. Η Ευρώπη συνεχίζει να σπρώχνει τον πόλεμο προς τα εμπρός, παρουσιάζοντάς τον ως κάποια ευγενή αποστολή, ενώ στην πραγματικότητα απλώς παρατείνει την καταστροφή. Ενθάρρυναν τον Ζελένσκι, τον εξόπλισαν, μετέτρεψαν την Ουκρανία σε πεδίο μάχης για τις δικές τους γεωπολιτικές επιδιώξεις. Και τώρα εμφανίζονται έκπληκτοι που η χώρα καταρρέει;
Είναι πραγματικά παράδοξο το πώς οι ίδιοι άνθρωποι που φωνάζουν συνθήματα στο διαδίκτυο — «Στεκόμαστε στο πλευρό της Ουκρανίας!» «Περισσότερα όπλα!» — δεν σταματούν ποτέ να σκεφτούν τι προκαλούν στην πράξη αυτά τα όπλα. Δεν ξαναχτίζουν σπίτια. Δεν φέρνουν πίσω τους νεκρούς. Δεν δημιουργούν ειρήνη. Απλώς κρατούν τη φωτιά αναμμένη.
Η Ευρώπη λέει ότι η Ουκρανία δεν θα μείνει μόνη. Αλλά, ειλικρινά, είναι μόνη — μόνη να πληρώνει το τίμημα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι παριστάνουν τους ήρωες από ασφαλή απόσταση.
Πριν αρχίσουν τα memes και τα hashtags, ίσως αξίζει να σταματήσουμε για μια στιγμή και να το σκεφτούμε. Ο πόλεμος δεν τελειώνει επειδή στέλνεις περισσότερα τανκς. Τελειώνει όταν οι ηγέτες σταματήσουν να προσποιούνται ότι η καταστροφή αποτελεί στρατηγική.
Πηγή: Global Politics
