Ο πατέρας μου,
σαν κομμουνιστής, ήταν πότε
εξόριστος και πότε κυνηγημένος.
Τον έχω δει στη φυλακή
λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Έζησα στα καταφύγια. Είδα
και ακούμπησα σώματα νεκρά,
κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Γυρνούσα
μ’ ένα κασελάκι πραμάτεια
στους δρόμους,
αντάλλαζα
φτηνά ελληνικά τσιγάρα
με καλύτερης ξένης ποιότητας,
πουλώντας τα
δύο δραχμές παραπάνω,
φροντίζοντας για τα βασικά
της οικογενείας μου,
παραδίδοντας
τα χρήματα στη μητέρα μου και
αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.
Πήγα στη Δραματική Σχολή
του Μακεδονικού Ωδείου.
Κατέβηκα τρεις φορές στην Αθήνα
για να πάρω άδεια. Με διώξανε.
”Δεν κάνεις για το Θέατρο”,
μου είπαν.
Τελικά μου έδωσαν άδεια
για το Μουσικό Θέατρο
κι εγώ πήγα στα μπουλούκια.
Ήμασταν φίλοι με τον Γιάννη
Δαλιανίδη από τη Θεσσαλονίκη.
Μου διαβάζει μια μέρα το σενάριο
της ταινίας ”Κατήφορος”.
Τρελάθηκα.
Έπαιξα στον ”Κατήφορο”
και από τότε πήρα τον ανήφορο.
Ποτέ δεν ήμουν ψώνιο ή βεντέτα.
Ποτέ δε ζήλεψα κανέναν ηθοποιό.
Θεωρώ το Θάνατο συμβάν
αξεπέραστο. Δεν το γλιτώνει κανείς.
Μια μεγάλη στεναχώρια.
Είμαι πολύ ευαίσθητος με αυτά,
δεν πηγαίνω σε κηδείες.
Μια φορά είχα πάει σε κηδεία
και δεν άντεξα. Έτρεμα ολόκληρος,
μέχρι που με πήραν ο Δαλιανίδης
με την Καραγιάννη και πήγαμε
και κάτσαμε σ’ ένα καφενείο.
Σε μία μόνο κηδεία
θα παραστώ στο εξής.
Στη δική μου,
όταν θα έρθει η ώρα μου
Πηγές:
tanea. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στον Δημήτρη Ν. Μανιάτη.
