Όταν οι Korn μπήκαν στο στούντιο χωρίς τραγούδια και έβγαλαν το “Life Is Peachy”

Κάποιοι δίσκοι μοιάζουν να έχουν περάσει χρόνια στο εργαστήριο πριν βγουν προς τα έξω. Και υπάρχουν κι εκείνοι που ακούγονται σαν το αποτέλεσμα μιας ασφυκτικής προθεσμίας. Όπως το Life Is Peachy των Korn. Ένα άλμπουμ που διατηρεί μέχρι σήμερα αυτή την αίσθηση νευρικότητας, ακατέργαστης έντασης και δημιουργικής ασφυξίας.

Τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, στις 15 Οκτωβρίου 1996, το δεύτερο άλμπουμ των Korn εξακολουθεί να έχει κάτι που δύσκολα κατασκευάζεται επίτηδες: την αίσθηση μιας μπάντας που δεν είχε προλάβει να σκεφτεί υπερβολικά τι έπρεπε να κάνει μετά το ντεμπούτο της. Το ομώνυμο Korn του 1994 είχε ήδη αλλάξει το τοπίο, όμως το πραγματικό τεστ ήταν το επόμενο βήμα.

Και το παράδοξο είναι ότι οι Korn το έκαναν σχεδόν χωρίς προετοιμασία.

Μετά την επιτυχία του πρώτου τους άλμπουμ, η εταιρεία και το management άρχισαν να ανησυχούν για το περίφημο «sophomore jinx». Η μπάντα, όμως, δεν είχε ακόμη έτοιμο τον διάδοχο. Ο Brian “Head” Welch έχει περιγράψει πως τους ζητήθηκε να παραδώσουν έναν νέο δίσκο μέσα σε περίπου έξι εβδομάδες, την ώρα που δεν είχαν γράψει ουσιαστικά τίποτα. Σε αντίθεση με το πρώτο άλμπουμ, για το οποίο είχαν χρόνια να διαμορφώσουν τον ήχο και την ταυτότητά τους, τώρα είχαν μόλις δύο μήνες για να γράψουν και να ηχογραφήσουν.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το Life Is Peachy. Όχι με ένα μεγάλο δημιουργικό πλάνο. Όχι με μια στοίβα από έτοιμα τραγούδια. Αλλά με riffs, beats και την ανάγκη να βγει κάτι στην άλλη πλευρά πριν τελειώσει ο χρόνος.

Οι Korn επέστρεψαν στον παραγωγό Ross Robinson, ο οποίος είχε βρεθεί πίσω από την κονσόλα και στο ντεμπούτο τους, και μπήκαν στο Indigo Ranch Studios στο Malibu τον Απρίλιο του 1996. Αυτή τη φορά, όμως, η διαδικασία ήταν διαφορετική.

Τα μέλη της μπάντας έγραφαν περισσότερο συλλογικά, ξεκινώντας από κιθάρες, μπάσο και drums, ενώ ο Jonathan Davis έμπαινε στη διαδικασία όταν υπήρχε πλέον ένας βασικός σκελετός. Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι ούτε εκείνος ήξερε αρχικά τι ήθελε να τραγουδήσει. Το υλικό χτιζόταν σχεδόν μπροστά τους.

Η κατάσταση στο στούντιο κάθε άλλο παρά ήρεμη ήταν. Υπήρχαν καβγάδες, πίεση, αλκοόλ και ουσίες, με τον Davis να έχει μιλήσει ανοιχτά ακόμη και για τη δική του επιθετική συμπεριφορά εκείνη την περίοδο. Ο Robinson προσπαθούσε παράλληλα να κρατήσει τη μπάντα συγκεντρωμένη και να μην αφήσει αυτή την ενέργεια να χαθεί.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν ένας «τέλειος» δίσκος. Ήταν κάτι πιο ενδιαφέρον: ένας δίσκος που ακούγεται σαν να βρίσκεται διαρκώς στα πρόθυρα να ξεφύγει.

Και το πρώτο πράγμα που ακούει κανείς είναι το “Twist”. Μόλις 49 δευτερόλεπτα, με τον Jonathan Davis να χρησιμοποιεί τη φωνή του σχεδόν σαν ακόμη ένα όργανο. Όταν η μπάντα άκουσε για πρώτη φορά αυτό που είχε δημιουργήσει, ακόμη και οι ίδιοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Αντί να το πετάξουν ως πείραμα, αποφάσισαν να ανοίξουν με αυτό τον δίσκο.

Ήταν μια αρκετά καλή δήλωση προθέσεων.

Το Life Is Peachy δεν προσπαθεί να επαναλάβει το ντεμπούτο των Korn. Είναι πιο παράξενο, πιο επιθετικό και σε αρκετά σημεία πιο πειραματικό.

Το “A.D.I.D.A.S.” έγινε ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια του άλμπουμ, ενώ το “No Place to Hide” έφτασε μέχρι μια υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance το 1998, απέναντι μεταξύ άλλων στους Pantera και τους Megadeth. Το βραβείο τελικά πήγε στους Tool για το Ænema.

Και μετά υπάρχει το “Good God”, ένα από τα κομμάτια που έχουν μείνει ως σημείο αναφοράς όχι μόνο για το άλμπουμ αλλά και για ολόκληρη την καριέρα των Korn. Η ωμή ένταση του Davis, οι κιθάρες και εκείνη η αίσθηση ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να διαλυθούν, κάνουν το τραγούδι χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορούσε να πετύχει η μπάντα όταν σταματούσε να σκέφτεται υπερβολικά.

Στο tracklist υπάρχει επίσης το “Wicked”, μια διασκευή του Ice Cube στην οποία συμμετέχει ο Chino Moreno των Deftones, ενώ τραγούδια όπως τα “Mr. Rogers”, “Chi” και “Porno Creep” δείχνουν ότι οι Korn δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα να κάνουν έναν προβλέψιμο δεύτερο δίσκο.

Ακόμη και η εικόνα τους εκείνη την εποχή άρχισε να αποκτά δική της σημασία. Το Adidas tracksuit του Jonathan Davis, που ο ίδιος είχε πειράξει ζωγραφίζοντας πάνω του το logo των Korn, έγινε κομμάτι της αισθητικής του nu metal και βοήθησε να συνδεθεί η σκηνή με το sportswear. Η ειρωνεία είναι ότι όταν η μπάντα επιχείρησε να προσεγγίσει την Adidas για sponsorship, η απάντηση ήταν πως η εταιρεία έκανε αθλητισμό και όχι μουσική.

Μερικά χρόνια αργότερα, η εικόνα θα ήταν πολύ διαφορετική. Ο ίδιος ο Head δεν έχει παρουσιάσει το Life Is Peachy ως το πιο άρτιο ηχητικά άλμπουμ των Korn. Αντίθετα, έχει αναγνωρίσει τις αδυναμίες του στην παραγωγή και στον ήχο, θεωρώντας ότι ορισμένα τραγούδια ήταν εκείνα που τελικά έκαναν τον δίσκο να ξεχωρίσει.

Κι όμως, αυτή η ατέλεια είναι σήμερα μέρος της γοητείας του. Το Life Is Peachy δεν έχει την αίσθηση μιας μπάντας που έχει καταλάβει ακριβώς πού πηγαίνει. Έχει την αίσθηση μιας μπάντας που ανακαλύπτει τον εαυτό της ενώ τρέχει. Οι Korn είχαν μόλις δημιουργήσει έναν από τους πιο σημαντικούς ήχους της δεκαετίας και αντί να τον γυαλίσουν, αποφάσισαν να τον κάνουν ακόμη πιο άβολο.

Και εμπορικά, πάντως, μόνο αποτυχία δεν ήταν. Το άλμπουμ έκανε ντεμπούτο στο No. 3 του Billboard 200, έγινε χρυσό λιγότερο από τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του και μέχρι το τέλος του 1997 είχε γίνει πλατινένιο. Παράλληλα έφτασε στο No. 1 στη Νέα Ζηλανδία και στο No. 32 της Βρετανίας.

Με άλλα λόγια, οι Korn είχαν μπει στο στούντιο φοβούμενοι μήπως δεν καταφέρουν να αποδείξουν ότι το πρώτο τους άλμπουμ δεν ήταν πυροτέχνημα και βγήκαν από εκεί με έναν δίσκο που ουσιαστικά επιβεβαίωσε ακριβώς το αντίθετο.

Το σημαντικότερο ίσως με το Life Is Peachy είναι ότι δεν ακούγεται σαν ασφαλές δεύτερο άλμπουμ. Ακούγεται σαν μια μπάντα που είχε μόλις ανοίξει μια πόρτα και δεν είχε ιδέα τι υπήρχε από την άλλη πλευρά.

Μέσα σε μόλις δύο χρόνια από το ντεμπούτο τους, οι Korn είχαν περάσει από το «τι είναι αυτό που ακούμε;» στο να αποτελούν ήδη έναν από τους βασικούς πυλώνες του ήχου που σύντομα θα ονομαζόταν nu metal. Το Life Is Peachy δεν χρειάστηκε να είναι τέλειο για να το πετύχει. Χρειάστηκε να είναι δικό τους.

Και αυτό ακριβώς παραμένει, τριάντα χρόνια μετά: ένας θορυβώδης, αλλόκοτος, θυμωμένος και ενίοτε χαοτικός δίσκος που αποδεικνύει πως οι Korn δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια τυχαία στιγμή των ’90s.

Ήταν μόλις η αρχή…

Πηγή – Avopolis

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy